Felsefenin nitelikleri

Felsefede Akıl Kant'ın en büyük yeniliklerinden biri, ilk etapta yargıları ve eylemleri, doğa aleminin sakinlerinin davranışlarından ayıran şeyin, onların ayırt edici bir anlamda sorumlu olduğumuz şeyler olduklarıdır.Taahhütlerimizi ifade ediyorlar. Kant'a göre kavramlar, kendimizi neye adadığımızı, yargıya varırken veya bir eylemi gerçekleştirirken kendimizi sorumlu kıldığımızı belirleyen normlar veya kurallardır. Yargılama ve hareket etme, itimatnameleri her zaman potansiyel olarak söz konusu olan taahhütleri üstlenmeyi içerir.Yani, yargılarda ve eylemlerde somutlaşan taahhütler, belediye başkanımızın hakkına sahip olmayabileceğimiz taahhütlerdir, böylece doğru olup olmadıkları, kabul etmemiz ve benimsememiz gereken taahhütler olup olmadığı sorusu her zaman gündeme gelebilir.Yargılamada ve eyleme geçerken üstlendiğimiz sorumluluk tarafından alınan biçimlerden biri, yargıyı veya eylemi haklı çıkaran gerekçeler verme sorumluluğudur. Ve kurallar ihtiyati tedbir ve eylemde bulunduğumuz kavramlar - neyin yargılama ve eylem için bir neden olarak sayılacağını belirler.Bağlılık, yetki, sorumluluk - bunların hepsi normal kavramlardır. Kant, fiziksel ve zihinsel arasındaki ontolojik ayrımı, doğanın alanı ile özgürlük alanı arasındaki deontolojik ayrımı ile değiştirir: sadece düzenli hareket eden şeyler ile belirgin şekilde normatif değerlendirme türlerine tabi olan şeyler arasındaki ayrımdır.Dolayısıyla Kant için büyük felsefi sorular, normatifliğin kaynağı ve doğası ile ilgili sorulardır - kavramsal kuralların bağlayıcılığı veya geçerliliğidir (Gultigkeit).Descartes, haleflerine kesinlik için bir kaygı miras bırakmıştı: kavramlar ve fikirler üzerindeki kavrayışımızla ilgili bir mesele - paradigmatik olarak, açık ve farklı bir tutuma sahip olup olmadığımız. Kant, haleflerine gereklilikten çok bir endişe miras bırakıyor: Kavrama kavramlarının üzerimizde taşıdıkları, bizi bağlama ya da zorlama biçimleri.Kantjust için "gerekli" (notwendig), "bir kurala göre" anlamına gelir (bu nedenle, bir cinsin türü olarak ahlaki ve doğal gereklilikten bahsetmeye isteklidir). Hume'un öğrettiği önemli ders şüphecilik tehdidi değil, nedenselliğe göre, bunun ötesine geçmeden, nasıl olması gerektiğini reçeteye koymadan, olayların gerçekte nasıl olduğunu açıklamakta ısrar edersek, deneysel bilginin ne kadar anlaşılmaz olduğu hakkındadır. kurallar ve "olan" düzeyinde kalırsak ve sadece olanın ötesine geçen zorunluluklara atıfta bulunmaktan kaçınırsak, deneysel motivasyonun (ve dolayısıyla failliğin) ne kadar anlaşılmaz olduğudur.Daha geriye dönüp baktığımızda Kant, "ünlü Bay Locke" u, iddiaların esasen normatif karakterini takdir etmekteki başarısızlığı nedeniyle, sadece bir "anlayışın fizyolojisi" ne gerekçelendirici öncüllerinin yerine düşüncenin nedensel öncüllerinin izini sürmek gerektiğidir.Ancak Kant, tüm Aydınlanmanın bu noktanın en azından örtük bir takdiriyle canlandırılmasını kabul eder. Çünkü insanlığın entelektüel ve ruhsal mertebesine ve olgunluğuna kavuşması, Descartes'ın meditasyoncusunun zaten ısrar ettiği hem kanısal hem de pratik taahhütleri için kişisel bir sorumluluk üstlenmekten ibarettir.Doğuşsuzluğun felsefi kaygının merkezine bu şekilde yerleştirilmesi, Kant'ın sinyal yeniliklerinden bir diğerinin arkasındaki nedendir: yargılamaya verdiği yerin gururu. Gelenekle keskin bir kopuşta, en küçük deneyim ve dolayısıyla farkındalık biriminin yargı olduğunu kabul eder.Akıl nedir Felsefede akıl nedir Felsefede akıl kavramı akıl nedir, zeka nedir Akıl ne demek Akıl Ne demek Din Kültürü Müstefad akıl ne demek Akıl nedir MakāleBunun nedeni, yargıların, kavramların uygulamalarının, bilenlerin sorumlu olabileceği en küçük birim olmasıdır. Kavramlar kendi başlarına taahhütleri ifade etmez; sadece uygulanmaları durumunda hangi taahhütlerin üstlenileceğini belirlerler (Frege bu Kantçı noktayı, yargılanabilir içeriklerin pragmatik gücün en küçük birim olduğunu söyleyerek ifade eder - paradigmatik olarak, özel bir tür taahhüt üstlenmesinden oluşan iddia gücüdür.Wittgenstein, cümleleri terimlerden ayırır ve bağımsız söyleyişi bir dil oyununda hareket etmek için kullanılabilen en küçük ifadeler olarak tahmin eder. Kant'ın yargılama biçimi anlayışının en genel özellikleri, aynı zamanda onun bir sorumluluk birimi olarak rolünden de kaynaklanmaktadır.Tüm temsillere eşlik edebilecek (dolayısıyla, resmiyette, hepsinin en boş olanı olan) "bence", kavram uygulamalarının (dahil olmak üzere) birlikte sorumluluk sınıfını belirleyen sorumluluk alanı olan aşkın algı birliğinin biçimsel gölgesidir. eylemler), yargılarından ne sorumludur.Yargı biçiminin bu öznel yönünün nesnel ilişkisi, yargının yönlendirildiği "nesne = X" dir, yargının bilen kişiyi sorumlu kıldığı şeyin resmi gölgesidir.Bence felsefe, bizim işleyen ve hareket eden varlıklar olarak, yani söylemsel, kavram kullanan yaratıklar olarak çalışmamızdır. Ve Kant'ın, bu terimlerle ne yaptığımızı anlamanın bize çeşitli normatif statüler atfettiğini ve bizi farklı türden normatif değerlendirmelere tabi tuttuğunu vurgulamakta haklı olduğunu düşünüyorum.Dolayısıyla, temel felsefi görev, içinde yaşadığımız bu temel normatif boyutu anlamaktır. Kant'ın Rousseau'dan temalar geliştiren bu konuya yaklaşımı, gerçekten normatif otoritenin (normlarla kısıtlama) nedensel güçten (gerçeklerle kısıtlama), yalnızca onu bağlayıcı olduğunu kabul edenleri bağladığı düşüncesine dayanır.Kişi yalnızca kendisine tabi olan otoriteye tabi olduğu için, normatif alan, özgürlük alanı olarak eşit şekilde anlaşılabilir. Dolayısıyla normlarla sınırlanmak sadece özgürlükle uyumlu değildir, tam anlamıyla anlaşılan özgürlüğün içerdiği şey olarak görülebilir. Bundan daha derin, daha zor veya daha önemli bir düşünce bilmiyorum.Kant'ın en temel fikri, yargı ve eylemin, ayırt edici bir şekilde sorumlu olduğumuz şeyler olduğudur. Onlardan sorumlu olmak ne anlama geliyor? Söz konusu sorumluluğun görev sorumluluğu olarak anlaşılması gerektiğini düşünüyorum: bir şeyi yapma sorumluluğudur.Yargılamak ve hareket etmek bizi ne (başka) yapmaya zorlar? Belirli durumlarda kavramları uygulayarak üstlendiğimiz taahhütler  yargılayarak ve harekete geçerek - bu kavramlarda yer alan kurallara (normlara) göre belediye başkanımızın hakkına sahip olamayabileceğimiz taahhütlerdir. Kuralları belirli bir durumda uygulama hakkına sahip olduğumuzu göstermek, bu vesileyle taahhüt ettiğimiz taahhüdü haklı kılıyor ve bunun için nedenler sunuyor.Bizim sorumlu olduğumuz şey bu, kavramsal taahhütlerimizin pratik içeriği. Kavramsal bir taahhüdün üstlenilmesinde, kişi prensipte gerekçelerle taleplere karşı sorumlu hale gelir. Yargılamada ve eyleme geçerken kendimize tabi tuttuğumuz normatif değerlendirme, nedenlerimizin değerlendirilmesidir.Dahası, bir kavramın uygulanması için bir neden önermek her zaman başka bir kavramı uygulamaktır: başka bir yargıya varmak veya prova yapmak veya başka bir pratik taahhüdü kabul etmek veya kabul etmek (Kant'ın "bir ilke benimsemesi"). Kavramsal taahhütler, gerekçe olarak hizmet eder ve gerekçe oluşturur. Yargılayabilen ve eyleme geçebilen yaratıkların yaşadığı normatif alan, sadece özgürlük alanı değil, akıl âlemidir.