Objektiflik ilkesi Nedir

RÖNESANS DRAMASIGlobe Tiyatrosu'nun sahnesinden bir alayı geçer. Görevliler gece olduğunu belirtmek için meşaleler taşırlar, ancak açık havada bir öğleden sonra performansının güpegündüz ışığında karanlığı simüle etmek için ciddi bir girişimde bulunulamaz. Oyuncular, bir gösterideki figürler gibi sessizce hareket ederler. Alayın dışında, görünüşte görünmez ve onlar tarafından duyulmayan başka bir figür, bir kafatası tutuyor. Sahne boyunca yarışmayı yöneten dört 'mükemmel karakter' hakkında yorum yapıyor.Dört figür, yalnızca terimin 17. yüzyıldaki anlamıyla "karakterler"dir. Bunlar kendine özgü bireyler değil, ilk kez 1613'te ortaya çıkan Sir Thomas Overbury'nin Karakterleri'nin kahramanları gibi ya da Webster'ın Beyaz Şeytan'ında Monticelso'nun tanımladığı gibi temsili tiplerdir.Metin, Dük ve ailesinin sembolik figürler, şehvet düşkünü ve açgözlü kadın olduğunu açıkça belirtir. Dük'ün oğlu ve varisi, sahne yönünün gösterdiği gibi, İtalyanca'da şehvet düşkünü olan Lussurioso; piçin adı sahte olan Spurio'dur. Bu arada Düşes'in henüz ortaya çıkmamış iki oğluna Ambitioso ve Supervacuo denir."Kır saçlı zina" ifadesi, on dokuzuncu yüzyıl romanlarından ve yirminci yüzyıl pembe dizilerinden modern bir izleyicinin aşina olduğu illüzyonist "karakter"den ziyade, ahlak geleneğinden kişiselleştirilmiş bir soyutlamayı çağrıştırır. Gerçekle benzerlik, şehvet düşkünlerinin de nazik bir çizgiye veya şehvetli kadınların altın kalplerine sahip olmaları beklenebilir. Rönesans karakterleri genellikle aniden ve anlaşılmaz bir şekilde değiştiklerinde bile, oyun boyunca birbirini izleyen tiplere sadık olma eğilimindedirler.İntikamcı'nın Trajedisi, simgesel Rönesans dramatik geleneğinin nispeten çarpıcı bir örneği olsa da, toplumsal ve ahlaki tiplerin açık bir şekilde etiketlenmesinde hiçbir şekilde karakteristik olmayan bir şey değildir. De Flores, Middleton'ın The Changeling'indeki kadın kahramanın huyunu bozar: O, aralıksız gaddarlığını sürdüren bir yardımcı figürdür.Middleton'ın Cheapside'daki Chaste Maid'i, çürüyen eşraf ve zengin şehir tüccarlarının birbirlerine ihtiyaç duyduklarına karar verdiklerinde var olan finansal ve cinsel açgözlülük dünyasını tasvir ediyor. Burada ahlaksız Sir Walter Whorehound, kuyumcunun kızı Moll Yellowhammer ile parası için evlenmeye karar verir. Ve Jonson'ın Volpone'unun (1605) tüm kadrosu, Fox'un kendisinden, başkalarından öğrendiği ifadelerle durmadan, ancak fazla bir anlam ifade etmeden konuşan Leydi Pol'e kadar hayvan isimlerine sadık kalıyor.Rönesans draması Rönesans tiyatrosu özellikleri İngiliz Rönesans tiyatrosu Rönesans dönemi İspanyol tiyatrosu Rönesans tiyatrosu PDF Ortaçağ Tiyatrosu Rönesans'ın Sonuçları Rönesans ve ShakespeareThe Revenger's Tragedy'nin açılışında kafatasını tutan koro figürü aynı zamanda trajik kahramanı Vindice: Revenge'dir. Alayı onun yorumundan habersiz kalır. Sahnenin ilerleyen saatlerinde aynı yerde olmadıkları, ahlaksızlıkların geçit töreninin mahkemeyi temsil ederken, Vindice'in şu anda ülkede çok uzakta olduğu ve bu farklı yerlerin sırasıyla yolsuzluğu ve masumiyeti belirlediği netleşecektir.Lonesco ya da Beckett'in eserlerine aşina olan yirminci yüzyılın ikinci yarısındaki bir seyirci için, İntikamcı'nın Trajedisi'nin tarzı kolaylıkla anlaşılabilir: Oyunun anlam yaratma yolu, bir dünyaya hayali bir benzerlik kurulmasına bağlı değildir. seyirciler tiyatronun dışında bir deneyim yaşamayı bekleyebilirler.Ancak, bütün kurmacanın romanın koşullarına talip olduğunu varsaymak üzere yetiştirilen daha önceki bir nesil için, Rönesans dramalarının çoğu umutsuzca yabancı, Shakespeare'in insani gerçekçiliğinin yanında ilkel görünüyordu. Daha yakın zamanlarda, Rönesans tiyatrosunun prodüksiyondaki başarısı, paradoksal bir şekilde, Shakespeare'in oyunlarındaki, romancı bir eleştirel gelenek tarafından çok uzun süredir göz ardı edilen sembolik unsurları modern izleyicilere görünür hale getirmeye başladı.Vindice'in en yakın metinlerarası ilişkisi, açıkça, mezar kazıcıların olduğu sahnede bir dizi kafatası tutan Hamlet'tir; bu, oyunun konusu tarafından büyük ölçüde motive edilmemiş gibi görünen, ancak şu ana kadar sembolik bir dönüm noktası olarak okunabilecek bir bölümdür. Hamlet'in ölümün anlamı ile karşılaşmasını temsil eder.Görünüşe göre Shakespeare, amblem ve yanılsama arasındaki geçişte (kimilerine göre krizde) bir tiyatronun sunduğu fırsatları çağdaşlarıyla paylaştı. Seyirciye doğru uzanan önlük sahnesi, oyunun kurgusal alanını seyircilerin gerçek dünyasından izole etti.Ancak hiçbir arka plan yoktu ve kanıtlar, dekorların çoğunun inandırıcı olmaktan çok gösterge niteliğinde tasarlandığını gösteriyor. Öte yandan kan, genellikle sevgi dolu bir sadakatle simüle edildi. Bu arada, insan kahramanlar, eylemin gerektirdiği şekilde doğaüstü figürleri, tanrıçaları veya iblisleri serbest bırakan sahnenin üstündeki ve altındaki alanlar olan "cennetler" ve "cehennem" arasında sembolik bir şekilde hareket etti.1609'dan sonra, yetişkin oyuncular Blackfriars gibi kapalı salonları devraldığında, temel ışık efektleri mümkün oldu. Ama oditoryum karanlık değildi. Ve seyirciler sahnenin üç yanındayken, bu bile illüzyonist bir manzara gösterisini simüle etmeye teşebbüs etmeyen yuvarlak bir tiyatroydu.O halde Vindice'in açılış konuşmasının anlatıdan ambleme ve kişisel ıstıraptan genel hicivli kınamaya kolayca kayması şaşırtıcı değil. Elinde tuttuğu kafatası, hem bireysel trajedisinin bir hatırlatıcısı hem de seyirciler için bir memento mori. Bize, Gloriana'dan geriye kalan tek şeyin kafatası olduğunu söylüyor; "Bir zamanlar nişanlımın parlak yüzü"ydü, yaşlı Dük'ün şehvet düşkünü arzularına boyun eğmeyi reddettiği için zehirlenmişti.Ama aynı zamanda ölümün kendisinin bir göstergesidir, 'şişmanlar için bir terör/Üç pilli pahalı etlerini yıpratmak/Bu kadar çıplak'. Vindice, aynı anda hem Gloriana'nın intikam alan aşığı, hem de intikamın kendisi, "cinayetin vazgeçilmesi", ölümcül suçun trajik kaderi. Özelden genele doğru bu kayma, Rönesans dramasının yinelenen bir özelliğidir.Olay örgüsü ahlaki genellemeye yol açarken, eylemin genellikle anlık olarak soyutlamaya dönüştüğü Webster oyunlarında özellikle dikkat çekicidir. Örneğin Bosola, cani Ferdinand'a kız kardeşinin bir bebeği olduğunu bildirmeye giderken, olay için bir anlam çıkarmak için duraklar: ama asla akıllı da değildir.