Psikolojide Kişilik Çalışması (2) – Kişilik Çalışması Nedir

Davranış Çalışması20. yüzyılın başlarında, Maryland, Baltimore'daki Johns Hopkins Üniversitesi'nden Amerikalı psikolog John B. Watson, Wilhelm Wundt'un çalışmalarına karşı bir devrim başlattı. Watson'ın davranışçılık olarak adlandırılan hareketi, Wundt’un bilinçli deneyime odaklanmasına karşı çıktı. Wundt'tan daha çok doğa bilimleri yaklaşımına adanmış Watson, psikolojinin bir bilim olması durumunda, insan doğasının sadece görülebilen, duyulabilen, kaydedilebilen ve ölçülebilen tuhaf yönlerine odaklanması gerektiğini savundu. Yalnızca açık davranış - bilinç değil - psikolojinin meşru konusu olabilir.Watson, bilinç, görülemez veya üzerinde deney yapılamaz dedi. Bu nedenle, filozofların ruh kavramı gibi, bilinç bilim için anlamsızdır. Psikologlar yalnızca görebildikleri, manipüle edebildikleri ve ölçebildikleri şeyle, yani dış uyaranlarla ve öznenin onlara davranışsal tepkileriyle ilgilenmelidir. Watson'a göre uyaran verildikten sonra ve tepki verilmeden önce kişinin içinde ne olduğu görülemez. Onun hakkında sadece spekülasyon yapabildiğimiz için, bilim için hiçbir çıkar ve değeri yoktur.Davranışçılık, dış uyaranlara otomatik olarak yanıt veren iyi düzenlenmiş makinelerin yanı sıra insanların mekanik bir resmini sunar. Davranışçıların insanları bir tür satış makinesi olarak gördükleri söylenir. Uyaranlar yerleştirilir ve geçmiş deneyimlerden öğrenilen uygun tepkiler ortaya çıkar. Bu görüşe göre kişilik, daha sonra B. F. Skinner tarafından sunulan bir tanım olan öğrenilmiş yanıtların veya alışkanlık sistemlerinin birikiminden daha fazlası değildir.Böylelikle davranışçılar, kişiliği nesnel olarak görülebilen ve gözlemlenebilene indirgedi ve onların bilinç ya da bilinçdışı güçlere anlayışlarında yer yoktu. Bununla birlikte, Watson'ın ve Skinner’ın davranışçılık versiyonlarından türetilen açıklamalar sunan daha yeni sosyal öğrenme teorisyenleri, kişiliğe bir miktar bilinçlilik kazandırdı.Watson ve ilk davranış psikologları kişilik kelimesini kullandığımızda akla gelen tüm bu kavramları, duyguları ve karmaşıklıkları bir kenara attıysa, o zaman neredeydiler? Uyanık olduğunuz her an deneyimlediğinizi bildiğiniz bilince ne oldu? Bazen bizi kontrol edemediğimizi hissettiğimiz şekillerde hareket etmeye zorlayan bilinçsiz güçler neredeydi?Bilinçdışının İncelenmesiİnsan doğasının bu yönleri, Wundt ve Watson'dan bağımsız olarak ortaya çıkan üçüncü bir araştırma hattı tarafından ele alındı. 1890'lardan başlayarak Sigmund Freud tarafından araştırıldılar. Avusturya'nın Viyana kentinde bir doktor olan Freud, sistem psikanalizi olarak adlandırdı. Psikanaliz ve psikoloji eşanlamlı veya birbiriyle değiştirilebilir terimler değildir. Freud, bir psikolog yetiştirerek değil, duygusal rahatsızlıklardan muzdarip kişilerle çalışan, özel muayenehanede çalışan bir doktordu.Bir bilim adamı olarak eğitilmiş olmasına rağmen, Freud deneysel yöntemi kullanmadı. Aksine, kişilik teorisini hastalarının klinik gözlemlerine dayanarak geliştirdi. Freud, bir dizi uzun psikanalitik seans boyunca, yaratıcı yorumunu, hastaların kendisine hem gerçek hem de hayal ürünü olan duyguları ve geçmiş deneyimleri hakkında söylediklerine uyguladı. Bu nedenle yaklaşımı, bilinçli deneyimin veya davranış unsurlarının titiz deneysel laboratuar incelemesinden oldukça farklıydı.Freud’un psikanalitik yaklaşımından esinlenen bir grup kişilik kuramcısı, deneysel psikolojinin ana akımının dışında benzersiz insan doğası kavramları geliştirdi. Bu teorisyenler, neopsikanalistler, psikoloji laboratuvarında incelenen davranış unsurlarına veya uyarıcı-tepki birimlerine değil, gerçek dünyada işlev gördüğü için tüm kişiye odaklandılar. Neopsikanalistler bilinçli ve bilinçsiz güçlerin varlığını kabul ederken, davranışçılar sadece görebildikleri şeyin varlığını kabul ettiler. Sonuç olarak, ilk kişilik teorisyenleri çalışmalarında spekülatifti ve laboratuvar verilerinin nicel analizinden çok hastalarının davranışlarının gözlemlerine dayanan çıkarımlara güveniyorlardı.Kişilik Bilimsel ÇalışmasıÖyleyse, deneysel psikolojinin ve kişiliğin biçimsel çalışmasının, farklı yöntemler kullanarak ve farklı amaçlar peşinde koşan iki ayrı gelenek içinde başladığını görüyoruz. Deneysel psikolojinin biçimlendirici yıllarında kişiliği tamamen göz ardı etmediğini - kişiliğin bazı sınırlı yönleri üzerinde çalışıldığını, ancak psikolojide çocuk psikolojisi veya sosyal psikoloji olduğu için kişilik olarak bilinen ayrı bir uzmanlık alanı bulunmadığını not etmeliyiz.1930'ların sonlarına kadar kişilik araştırması, esas olarak Harvard Üniversitesi'ndeki Gordon Allport'un çalışmasıyla Amerikan psikolojisinde resmileşti ve sistematik hale geldi. 1 İlk çabalarının ardından, profesyonel kitaplar çıktı, dergiler kuruldu, üniversiteler kurslar verdi ve araştırma yapıldı. Bu faaliyetler, psikanalistler ve neopsikanalistler için bazı ilgi alanlarının psikolojiye dahil edilebileceğine dair artan bir kabulün sinyalini verdi. Akademik psikologlar, kişilik üzerine bilimsel bir çalışma geliştirmenin mümkün olduğuna inanmaya başladılar.1930'lardan günümüze, kişilik araştırmalarına yönelik çeşitli yaklaşımlar ortaya çıktı. Bu kitapta, yukarıda belirtilen psikanalitik ve davranışçı bakış açılarına ek olarak, diğer birkaçını tartışıyoruz.Bunlar aşağıdakileri içerir: kişiliğin yaşamımız boyunca gelişmeye devam ettiğini savunan yaşam süresi yaklaşımı; kişilikliğimizin çoğunun miras kaldığını iddia eden özellik yaklaşımı; insani güçleri, erdemleri, özlemleri ve potansiyelimizin gerçekleştirilmesini vurgulayan insancıl yaklaşım; ve bilinçli zihinsel etkinliklerle ilgilenen bilişsel yaklaşım.Son olarak, başarı ihtiyacı, kontrol odağı, duygu arama davranışı, öğrenilmiş çaresizlik ve iyimserlik / karamsarlık gibi kişilikle ilgili daha dar konulara odaklanan teorisyenlerin çalışmalarını araştırıyoruz. Daha sonra, her bir yaklaşımın bize kişilik hakkında ne öğretebileceğini inceliyoruz ve sözde mutlu kişiliğin tanımıyla birlikte neşeyle olumlu bir notla sonuca varıyoruz.Kişilik TanımlarıDiğer insanları ve kendimizi tarif ederken sıklıkla kişilik kelimesini kullanırız ve hepimiz bunun ne anlama geldiğini bildiğimize inanırız. Belki yaparız. Bir psikolog, I kelimesini her kullandığımızda niyetlerimizi incelersek bunun anlamı hakkında iyi bir fikir edinebileceğimizi öne sürdü. Ben dediğinizde, aslında kendinizle ilgili her şeyi özetliyorsunuz - sevdiğiniz ve hoşlanmadığınız şeyler, korkularınız ve erdemleriniz, güçlü ve zayıf yönleriniz. Ben kelimesi sizi diğerlerinden ayrı bir birey olarak tanımlayan şeydir.Başkalarının Bizi Gördüğü GibiKelimeyi daha kesin bir şekilde tanımlama çabamızda, kaynağına bakabiliriz. Kişisellik, bir oyunda aktörler tarafından kullanılan bir maskeyi ifade eden Latince persona kelimesinden türemiştir. Kişinin dış görünüşe, çevremizdeki insanlara sergilediğimiz kamusal yüze nasıl atıfta bulunduğunu görmek kolaydır.O halde, türetilmesine dayanarak, kişiliğin bizim dışsal ve görünür özelliklerimize, diğer insanların görebileceği yönlerimizle ilgili olduğu sonucuna varabiliriz. O zaman kişiliğimiz, başkaları üzerinde yaptığımız izlenim, yani göründüğümüz şey açısından tanımlanacaktır. Standart bir sözlükteki bir kişilik tanımı bu mantığa uygundur. Kişiliğin, başkalarını etkilediği için kişinin karakterinin görünür yönü olduğunu belirtir.Ama kişilik kelimesini kullandığımızda demek istediğimiz tek şey bu mu? Sadece görebildiğimiz şeyden mi yoksa başka birinin bize nasıl göründüğünden mi bahsediyoruz? Kişilik, yalnızca giydiğimiz maskeye ve oynadığımız role mi atıfta bulunur? Şüphesiz, şahsiyetten bahsettiğimizde bundan daha fazlasını kastediyoruz. Yüzeysel fiziksel niteliklerin ötesine geçen bireyin birçok özelliğini, bir bütünlüğünü veya çeşitli özelliklerin toplamını dahil etmeyi kastediyoruz. Kelime, doğrudan göremeyebileceğimiz, bir kişinin bizden saklamaya çalışabileceği veya başkalarından saklamaya çalışabileceğimiz bir dizi öznel sosyal ve duygusal niteliği de kapsar.