Yaratıcı on yazı Örnekleri

Komedi ÇıkarımlarıKomedi için çıkarımlar, Bergson tarafından tartışılanlardan çok farklıdır. Bergsoncu kahkaha eksantrikliği cezalandırır (komedi muhafazakardır), oysa bir şakayı karşılayan Freudcu kahkaha ve onun anlatımını motive eden öfke/arzu/hayal kırıklığı aracılığıyla, eksantriklik kısaca otoriteye galip gelir (komedi yıkıcıdır).Çelişki, C.L.Barber'ın etkili Shakespeare'in Şenlikli Komedisi'nde kullandığı "açıklığa kavuşturmak için salıverme" formülünde düzgün bir şekilde uzlaştırılır. Barber'ın alt başlığı önemli 'Dramatik Biçim Üzerine Bir Çalışma ve Sosyal Gelenekle İlişkisi'. Barber tarafından ikna edici bir şekilde aydınlatılan şenlikli komedi modeli, hiyerarşik baskıdan tatil eğlencesine kaçışı içerir, bu da zamanla yeni bir anlayışa ve nihayetinde daha akıllı ama yine de hiyerarşik bir toplumla yeniden bütünleşmeye yol açar. Bu, Michael Bristol'un belirttiği gibi, "kolektif uyumun kaynağı olarak yardımsever bir baskıyı zorunlu olarak destekleyen" bir şenlik ve hükümet okumasıdır.O halde, Barber'ın şenlikli komedinin bir işlevi olarak önerdiği şey, "yukarıya doğru" bir dönüşümdür. Bristol, Bakhtin'in karnavalı, Rönesans'ın "bağımlılığın, mülksüzleştirmenin ve sosyal disiplinin aşağıya doğru gidişinin bir kanıtıdır.Barber'ın Ian Donaldson'ın The World Upside Down (1970), Robert Weimann'ın Shakespeare and the Popular Tradition in the Theatre'ı (1978) ve Mikhail Bakhtin'in The Dialogic Imagination (1981) adlı yapıtından Bristol'ün Karnavalı ve Tiyatrosu'na uzanan yolculuğu, pleblerin etkileşimi üzerine yeni bakış açıları sunuyor. kültür ve komedi. John McGrath'ın A Good Night Out'taki argümanlarını besleyen, tiyatronun çalışma dünyasındaki aynı etkileşimdir.Yirminci yüzyılın komedi stratejileriyle en zorlu eleştirel karşılaşmalarının çoğu, şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Shakespeare ve Jonson arasındaki farklılıklara odaklandı. Robert Ornstein'ın (1969) iki yazarı Elizabeth komedisinin ikiz sütunları ya da zıt kutupları olarak sunarak başlayan kısa ve zarifçe çevrilmiş bir denemesini örnek olarak alabiliriz: 'romantik, olumlu ve çekici; diğeri hicivli, olumsuz ve (arada bir) itici.Ornstein'dan Jonson, "burjuva açgözlülüğünün yeraltı dünyasının kurnazlığıyla buluştuğu noktaya dar bir şekilde odaklanan... gerçekçi hicivli komedinin yeni bir yolunu" başlatmak için "eski romantik komedi tarzını" bilinçli olarak reddeder. Bu, "Bir Dogberry'nin beceriksizliğinin bir Borachio'nun entrikalarını karıştırabileceğini" tasavvur edemeyen bir adam, ilk emri "Aptaldan başka bir şey ol" olan bir adam, komedileri "bize Shakespeare'in komedilerinin ne kadar azını hatırlatan bir adam" bize kapitalist girişimin yükselişini ve çağının paralı mizahını anlatır.Dram Nedir Komedi Nedir Edebiyat Komedi Özellikleri Entrika komedisi Komedi türünde üç birlik kuralına uyulur mu Tiyatro Terimleri Komedya Nedir Trajedi türünün ÖzellikleriNihai karşıtlık, Shakespeare'in "insanlıktaki ortak bağımız" vahiyleri ile Jonsoncu "insanlığımızın ortaklığını, alçaklığını ve muazzamlığını" ortaya çıkarması arasındadır. Ornstein'ın sonuç paragrafı bu karşıtlığı dile getiriyor.Shakespeare'in komedileri üzerine yazılanların çoğu benzer şekilde yumuşak ve aşkındır. Sir Walter Raleigh'in 1907 monografisinde muğlak bir şekilde gözlemlediği gibi, "cinsellik geleneği onun adına solmuş bir parfüm gibi yapışır". Ornstein'ın Jonson'a karşı duruşu neredeyse müdüre, Shakespeare'e karşı mütevazi. Bergson'un argümanını örneklemek için Jonson'ı kullanmış olabileceği kuşkusuzdur, ancak Shakespeare'i değil, ancak yazmaya devam edenler tarafından genel olarak eleştirel söyleme ve özellikle Shakespeare'e yapılan hizmeti sorgulamanın zamanıdır.Ornstein'ı okuduktan sonra, kendilerini Jonson'a göre modellemenin sonraki yazarların sadece sapkınlığı olduğunu düşündüğünüz için affedilebilir, böylece Bergson'un kahkahanın "açık olmayan aşağılama ve en azından dış görünüşünü düzeltme niyeti" hakkındaki sonuçlarını besleyebilirsiniz.Bergson'un "İşte bu yüzden komedi, gerçek yaşama komik olmayan teatral türlerden çok daha yakındır" çıkarımını açıklayan Shakespeare'den çok Jonsoncu uygulamadır. Jonson'ınki, çizgi roman sahnesinin normu olarak Cicero gerçekçiliğinin kurulmasına büyük katkı sağladı. Gücü ve uzun ömürlülüğü, Howard Barker'ın 22 Ağustos 1988'de Guardian'a sunduğu bir makalenin öfkeli açılış paragrafında görülebilir.Ve lanetli Yazar, kahkahaların kökünü kazımaya teşvik ederek, kısa önsözünü pantolonunu ayak bileklerine dolayarak, pullarla süslü iç çamaşırlarını ortaya çıkararak bitirir. Tiyatronun hileleri, protestosunu başka yöne çevirmek için komplo kurar. Barnes, eğitimli bir oyun yazarı, Jonson'ın bir hayranı ve tiyatroyu, onu evcilleştirenlerin yardımsever kontrolünden kurtarmak isteyen bir adam.Girişimcilerin ve izleyicilerin gevşekçe "Cicero gerçekçiliği" dediğim şeyin acısını çekeceğini biliyor. Gerçekten de, "komedi" gibi "gerçekçilik" de düşüşte olan bir kelimedir. Televizyon aracılığıyla aracılık edilen "gerçekçi", "kolayca tanınan"dan pek ayırt edilemez. (Howard Barker bu anlamda kullanıyor gibi görünüyor.) Bir ideoloji tarafından desteklense de gerçekçilik, işe yarayabilecek bir kelimedir. Yüzyılın tartışmasız en büyük komik drama yazarı olan Brecht, "Popüler ve Gerçekçi" üzerine bir denemesinde bunu söylüyor.Barnes'ın da kendine koyduğu bu tür bir programdır, tek bir oyun değil, toplu katliamla ilgili ortak bir kaygıyla birbirine bağlanan iki grotesk komedi. Sıkıntı birikir - şakalar da öyle. İlk oyunda Korkunç İvan'ın kişisel zulmüne tanık oluyoruz; ikincisinde, Nazi Almanya'sındaki gaz odalarındaki ölümleri detaylandıran komedi-bürokratların kişisel olmayan gaddarlığı; ve bir Sonsöz için, Bimko ve Bieberstein, Zyklon B üzerlerine dökülürken bir Yahudi çift eylemi gerçekleştirir.Her şeyi yeniden işleyebilen, artık Jonson, Jarry, Brecht tarafından şok edilmeyen, güçlüler tarafından güçsüz kılınan bir tiyatroya yapılan bir saldırıdır. Başlangıçta bir Yazar, Bergson'a ve komediyi eleştiren eleştirmenlere ateş püskürüyor -ve aptal durumuna düşürülüyor ve sonunda, Jewel ve Warriss (ya da Vladimir ve Estragon?) ölürken bizi gülmeye davet ediyor. Bence başarılı bir oyun değil, ama Barnes bugün komedi konusunda haklıysa, öyle olsaydı ne fark ederdi?Barnes'ın insancıllığı, nihayetinde, alternatif bir komik gerçekçiliği sürdürmek için fazla güvensiz bir ideolojidir. Sağlam ayaklı Northrop Frye, dünya edebiyatını Hristiyanlıktaki bir ana merkezden basar: "Hıristiyanlık trajedisi açısından, Dante'nin commedia adını verdiği daha büyük kurtuluş ve diriliş şemasında bir bölümdür". Anatomy of Criticism'de (1957), A Natural Perspective'de (1965) Shakespeare odaklı bir komedi üzerine kapsamlı yazılar yazmıştır.