Okul
Okul daha temel bir sorunla yüzleşmelidir. Bir kurum olarak, yerel topluluğun ve görevi neyin öğretilmesi gerektiğini belirlemek olan eyalet ve bölge yetkililerinin çelişen değerlerini çözmesi gerekir.
Örneğin, birçok okul sisteminde, Yüksek Mahkeme bu tür eylemlere izin verilmediğine karar vermiş olsa da, ebeveynler okul duasını veya din tartışmalarını yeniden başlatmak istemektedir. Diğer durumlarda, eğitim görevlileri, itirazları belki bilgisiz veya geleneğe bağlı olarak reddedilen ebeveynlerin şikayetlerine rağmen sınıfta müfredat değişiklikleri yaparlar.
AIDS eğitimi, hangi konuların çocuklara sunulması veya sunulmaması gerektiğine karar veren okulların canlı bir örneğidir. Bazı ebeveynler, cehaletin yaratabileceği sağlık risklerine rağmen, küçük çocuklara cinsellik, prezervatif ve homoseksüelliği öğretmeye itiraz etti. Pek çok okul kurulu, çok sayıda veli itiraz etse bile, okulların bu bilgileri sağlama sorumluluğuna sahip olduğu görüşünü benimsemiştir.
Pek çok okul sistemi, çoklu sorumluluklarını kavramaya başladığında, akademik öğretimin yanı sıra sosyalleşmeyi de kapsayan bir eğitim felsefesi oluşturmuştur.
Eğitimciler genellikle öğrencilerin yalnızca entelektüel olarak değil aynı zamanda duygusal, kültürel, ahlaki, sosyal ve fiziksel olarak tam kapasitelerini geliştirmelerine yardımcı olmayı amaçlarlar. Öğretmenler, öğrenciyi çeşitli fikirlere maruz bırakarak, tüm öğrencinin her birine özgü ilgi alanları ve yetenekleri alanlarında gelişimine rehberlik etmeye çalışır.
Öğrencilerden bu fikirleri eleştirel bir şekilde nasıl analiz edeceklerini ve kendi sonuçlarına nasıl ulaşacaklarını öğrenmeleri beklenir. Okulun nihai hedefi, sosyal sorumluluk sahibi olacak, iyi entegre olmuş bir kişi yetiştirmektir. İki soru ortaya çıkıyor: Bu kadar hırslı, her şeyi kapsayan bir eğitim felsefesi işe yarıyor mu? Ve okullarımız için uygun bir hedef mi?
Bir bakıma, okul, yetişkinlerin sosyal dünyasının çoğunun bir modelidir. Kişilerarası ilişkiler, bireylerin birbirlerine olan sevgisine ve sevgisine dayanmaz. Aksine, kişisel değildirler ve toplum tarafından kendilerine giren her bir bireye çok az önem verilerek önceden tanımlanmıştır.
Çocukların okulun sosyal düzenine uyum süreci, olgunlaştıkça ve yetişkin toplumunun kurumlarına (iş, politik çalışma, organize eğlence vb.) girmeye çalıştıkça bekleneceklerin bir önizlemesidir. Okulun tüm sosyalleştirme işlevleri arasında yetişkin dünyasının bu önizlemesi en önemli olanı olabilir.
Akran grupları Nedir
Akran grupları nelerdir
Akran kültürü nedir
Riskli akran grubu Nedir
Akran Ne Demek
Klikler
Akran dayanışması NEDİR
Klikler Ne Demek
Akran Grupları
Akranlar, sosyal olarak eşit olan bireylerdir. Erken çocukluktan geç yetişkinliğe kadar çok çeşitli akran gruplarıyla karşılaşıyoruz. Sosyalleşmemizde güçlü bir rol oynadıklarını kimse inkar etmeyecek. Çoğunlukla etkileri, diğer sosyalleşme kaynaklarından daha büyüktür.
Aile ve okul içinde çocuklar, otorite figürlerine (ebeveynler, öğretmenler, müdürler) göre sosyal olarak daha aşağı konumdadırlar. Çocuk küçük ve zayıf olduğu sürece, bu sosyal aşağılık doğal görünür, ancak ergenlik döneminde bir kişi neredeyse tamamen büyümüştür ve otoriteye keyfi olarak boyun eğmeyi kabul etmek o kadar kolay değildir. Bu nedenle birçok ergen, akranlarından oluşan sosyal grupların rahatlığına çekilir.
Ebeveynler, temel değerlerin öğretilmesinde ve uzun vadeli hedeflere ulaşma arzusunun geliştirilmesinde önemli bir rol oynayabilir, ancak akranlar görünüm, sosyal aktiviteler ve flört gibi yaşam tarzı konularında en büyük etkiye sahiptir. Akran grupları ayrıca ebeveynlerinden bağımsız olmaya doğru ilerleyen ergenler için değerli sosyal destek sağlar.
Sonuç olarak, akran grubu değerleri genellikle eski neslin değerleriyle ters düşer. Yeni grup üyeleri, kıyafet stilleri, belirli maddi malların kullanımı ve tüketimi ve stilize davranış kalıpları gibi grup üyeliği sembollerini benimsemek için hızla sosyalleşir.
Bir dizi çalışma, Amerika Birleşik Devletleri’nde akran grubu sosyalleşmesinin artan önemini belgelemiştir. Bunun bir nedeni, ebeveynlerin yaşam deneyimlerinin ve birikmiş bilgeliğinin, sürekli değişen bir toplumda gençleri yaşamın gereksinimlerini karşılamaya hazırlamada çok yardımcı olmayabilmesidir. Nadiren değil, ergenler seks, uyuşturucu ve teknoloji gibi konularda ebeveynlerinden daha iyi bilgilendirilir.
Birçok genç için akran grubu etkisi, boşa giden yaşamlara ve şiddete yol açabilir. Birçoğu için, kimlik, statü, küçük suç faaliyetleri ve karşılıklı koruma için bir araya gelen çete çocukları, genellikle uyuşturucu kullanımını içerir. Örneğin, birçok şehir lisesinde kokain ticareti yapılıyor ve uyuşturucuların tehlikelerini vurgulama girişimleri sağır kulaklara düşüyor.
Akran baskısının olumsuz etkileri hem okul kampüslerinde hem de şehir içi yoksul mahallelerde hissedilir. Akran baskısı, üniversite kardeşliklerindeki taciz faaliyetlerinden ölümlere neden oldu.
Örneğin, Massachusetts Teknoloji Enstitüsü’ne girdikten bir ay sonra, birinci sınıf öğrencisi Scott Kruger, bir kardeşlik partisindeki bezdirme ritüelinin bir parçası olarak aşırı miktarda alkol tükettikten sonra öldü. Ailenin otoritesi sosyal değişimin baskısı altında azaldıkça, akran grupları boşluğa girerler ve ebeveynlerin yerine kendi ahlaklarını koyarlar.
Akran grupları, ebeveynleri tutarlı standartlar, ilkeli bir ahlaki kod, rehberlik ve duygusal destek sağlamayan ergenlerin davranışlarını şekillendirmede en etkilidir. David Elkind, akran grubunun gücünün, ergenin ebeveynleri tarafından göz ardı edildiğini hissettiği ölçüde doğru orantılı olduğu görüşünü dile getirdi.
Aslında, yarım asırdan fazla bir süre önce sosyolog David Riesman, klasik çalışması The Lonely Crowd’da (1950), akran grubunun birçok ergenin davranışının tek ve en güçlü şekillendiricisi haline geldiğini ve akran onayı için çabaladığını zaten düşünmüştü. ergenlerin yanı sıra tüm Amerikan neslinin yetişkinlerinin baskın endişesi haline gelmişti. Sosyal onay bulmakla aşırı derecede ilgilenenleri tanımlamak için yönlendirilen diğer terimini icat etti.
Televizyon, Filmler ve Video Oyunları
Bugün Riesman’ın düşüncesini bir şekilde gözden geçirmesi mümkündür. 1960’ların sonlarından beri, kitle iletişim araçları televizyonu, radyo, dergiler, filmler, gazeteler ve İnternet, Amerika Birleşik Devletleri’nde sosyalleşmenin önemli unsurları haline geldi.
Toplumumuzda televizyon veya radyonun görüntülerinden ve seslerinden kaçmak neredeyse imkansızdır; Çoğu evde, özellikle çocuklularda, medya sürekli görünür veya duyulabilir. Video oyunları haricinde, kitle iletişim araçlarının çoğu tek yönlüdür ve kendilerine getirilen haberleri, mesajları, programları veya olayları pasif bir şekilde almaya koşullandırılmış bir kitle yaratır.
Bugün, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki tüm hanelerin% 98,2’sinin televizyon seti var ve ev başına ortalama 2,4 set. Çoğu çocuk 3 ila 6 yaşları arasında düzenli olarak televizyon izliyor.
