Amerikan Edebiyatı ve Modernleşme
Amerikan edebiyatının modernleşmeye nasıl yardımcı olduğu ve alternatif bir gelenek sağladığı, Amerikan şiirinin İngiliz Milletler Topluluğu’ndaki rolünden görülebilir. 1950’lerde T.S.Eliot ve Ezra Pound örnekleri, şairlerin sömürgeci Viktorya döneminin kalıcı diksiyonlarından, romantik tavırlarından ve modası geçmiş edebi biçimlerden kurtulmalarına yardımcı oldu.
Modernist etkilerle yeni edebiyatlar çağdaş şiir dünyasına katıldı. 1960’larda William Carlos Williams ve Allen Ginsberg, kişisel deneyim hakkında nasıl şiir yazılabileceğini, belirli bir toplumu ve bölgeyi yansıtabileceğini ve İngiliz konuşmasını veya uluslararası edebi modelleri takip etmek yerine ulusal bir İngilizceyi nasıl kullanabileceğini gösterdi.
Bu tür şiir, İngiliz geleneğinin kontrollü, yansıtıcı, daha mesafeli sosyal ve ahlaki tonlarının aksine demokratikti. Yeni Amerikan etkisi, Amerikan neo-sömürgeciliğinin bir yönüydü (liberal kapitalizmin karakteristiği olan diğerlerinin dolaylı ekonomik egemenliği).
Bununla birlikte, Kanada, Yeni Zelanda ve Avustralya’da, Whitman-Williams-Ginsberg geleneği, İngiliz şiirinin resmileştirilmiş, mesafeli, daha az spontane, geleneksel yollarının aksine, kendini otantik, doğrudan, kişisel bir şekilde ifade etmenin bir yolu olarak görülüyordu. .
Irving Layton ve Montreal şairleri ve British Columbia’daki Tish grubu, Amerikan modellerinden yeni bir Kanada şiiri yarattı. Evergreen Review gibi Amerikan yayınları, Avrupa kültürünün, özellikle de çağdaş modernizmin kültürünün yayıcıları olarak İngiliz dergilerinin yerini aldı.
Post-modernizme özgü stillerin tarih dışı karışımını öngören Amerikan karşı kültürü, Beats ile başlayarak, aynı anda modernizmin çeşitli evrelerini keşfetti.
Birdenbire Apollinaire, Baudelaire, Blake, de Sade, D.H.Lawrence, Henry Miller, Alain Robbe-Grillet ve Octavio Paz çağdaş oldular, eşit saygı gördüler ve benzer tavırları paylaştığı varsayıldı. 1960’lardan sonra Commonwealth’de hissedilen yeni özgürlük, modernist bir karşı kültürün bu yaygın demokratik, biraz kaotik yayılmasından kaynaklandı.
Britanya Kolumbiyası’ndan Kanadalı romancı Jack Hodgins, kendini ve toplumu tanımlamaya yönelik sömürgeci-milliyetçi ihtiyacın sömürge sonrası edebiyatta devam etme yoğunluğunu ifade eder ve aslında imparatorluğun geri çekilmesiyle ve bunun sonucunda ‘gerçeğe’ yeniden odaklanmayla sonuçlanan imparatorluğun geri çekilmesiyle artar.
Bu yerdeki yaşamı yansıtabilecek bir edebiyat ‘icat etme’, İngiliz dilini burada kullanıldığı şekilde kullanma, bize dayatılan biçimleri ‘öğrenmenin’ yollarını bulma ihtiyacının her zaman farkındaydım. Eski Dünya’nın dilini ve edebiyatını taklit etmesi ve ‘Bu biziz’ diyen yeni bir şey yaratması beklenen aşağı sömürgeler olarak. Biz böyleyiz. Nesneleri bu şekilde adlandırırız ve dili nasıl kullanırız ve kendimize ait yaparız.
Hodgins’in yorumları Avustralya, Kanada ve Yeni Zelanda’da milliyetçilikten ve bunun bir sonucu olarak gelişen yeni bölgeciliğin bir parçası olsa da, bu tür görüşler artık uluslararasıdır ve kendileri daha büyük bir tarihsel sömürgecilik hareketini yansıtmaktadır.
Edebiyatta modernleşme
Osmanlı Modernleşme
Modernleşmenin ekonomiye etkisi
Osmanlı ve Cumhuriyet modernleşmesi farkları
Türk modernleşmesinin özellikleri
Osmanlı modernleşmesinin çekirdeği ve itici öğesi hangi sahadır
Batı Etkisinde Türk modernleşmesi PDF
Türk MODERNLEŞMESİ ile ilgili Makaleler
Merkez artık gerçekliği tutmuyor. Hodgins ve diğerlerinden post-kolonyal olarak bahsetmek bile, Modernizm, Romantizm veya Klasisizm’de olduğu gibi sosyal, politik ve ekonomik nedenlere sahip uluslararası bir tarihsel hareket varsaymaktır.
Merkezkaç hareketi belki de yeni merkezdir. Hodgins, Honorary Patron’da sömürge sonrası bakış açısını ifade etmek için yeni biçimler bulmaya nasıl çalıştığını açıklayarak, Avrupa’nın geleneksel biçimini, zihninde bağdaştırılan yapısökümcü ve üstkurmacayla, yerel yaşamın düzensizliği ve gelecekteki olasılıkları ile karşılaştırır.
Başrol oyuncusu Vancouver Adası yaşamına, yani yaşamın kendisinin kaosuna ve düzensizliğine gitgide daha fazla dahil oldukça, yavaş yavaş kopan geleneksel bir Avrupa tarzında başlar.
Sonlara doğru, üçüncü tekil şahıs anlatımı sahne dışında bir konuşmayla kesildiğinde üstkurmacaya dönüşüyor. Bu olaylar gelişmeye devam ederken kitabın olayları hakkında yorum yaparlar, böylece okuyucu kendine her şeyin profesörün kafasında olup olmadığını sorabilir. Aynı zamanda geleceği açık bırakır.
Bu, milliyetçiliğin veya post-kolonyalizmin, yabancıyı reddeden ve yereli güncel hale getirmeye ve onu çağdaş dünya için önemli hale getirmeye çalışan modernleştirici bir hareket olduğu yolları göstermektedir.
Kültür, yeteneklerin yoğunlaşmasını gerektirir; üniversiteler, ressamlar, oyun yazarları, aktörler, eleştirmenler, müzisyenler ve diğer sanat destekçileri dahil olmak üzere bu tür yetenek grupları sağlar. İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra oluşturulan yeni üniversiteler, yeni edebiyatlarda önemli bir rol oynamıştır.
Nijerya edebiyatının İngilizcedeki yükselişi doğrudan Ibadan ve Nssuka üniversitelerine, The Horn ve Black Orpheus gibi dergilere ve Mbari Press’e kadar takip edilebilir. Wole Soyinka, J.P.Clark, Christopher Okigbo, Gabriel Okara, birbiriyle örtüşen iki üniversite çevresiyle erken bir ilişki içindeydi. Kanada’da George Bowering, Frank Davey ve Fred Wah’dan oluşan Tish grubunun merkezi Vancouver’daki British Columbia Üniversitesi’ndeydi.
Yeni uluslardan birçok yazar, önemli kültürel ve sanatsal toplulukların bir parçasıdır ve diğer sanatlara ilgi duyar. Nijeryalı oyun yazarı Wole Soyinka, şair, romancı, oyuncu, yönetmen, film yapımcısı ve eleştirmen olmasının yanı sıra üniversitede İngilizce ve Drama profesörüdür. Hintli şair Nissim Ezekiel oyun yazarı, sanat eleştirmeni, editör, üniversitede İngilizce profesörü ve liberal sol siyasi davalarda aktiftir.
Derek Walcott, Batı Hint Adaları’nın en tanınmış şairi, oyun yazarı, tiyatro yönetmeni ve Trinidad’da bir tiyatro grubunun kurucusudur. Nijeryalı şair J.P.Clark, çevirmen, oyun yazarı, edebiyat eleştirmeni, tiyatro yönetmeni ve İngilizce profesörüdür. Yeni edebiyatların yaratılmasında aktif olan gruplar, estetik ve ideolojik kaygıları paylaşırlar.
Nijeryalı Mbari Kulübü, modern Hint şairleri ve Batı Hint Adaları’ndaki Walcott, bireysel özgürlüğe, istediklerini yazma özgürlüğüne değer veriyor; tutumları, milliyetçi veya militan sol politikacılar ve aydınlardan daha batı yanlısı, Avrupa kültürüne daha elverişlidir.
Dil türleri insanları ayırt eder ve yereli sömürgeci ve yabancıdan ayırır. İrlanda’da Erse’nin ve İsrail’de İbranice’nin bilinçli olarak yeniden canlandırılması, dil aracılığıyla bir kimlik oluşturmaya yönelik milliyetçi girişimlerin tipik bir örneğidir.
Afrika ve Hindistan’daki birçok aydın, edebiyatın otantik ve ulusal özlemlerin bir ifadesi olması için, ulusal bir edebiyatın yerel kökenli bir dilde yazılması gerektiğini savunuyor. Bununla birlikte, İngilizce veya başka bir Avrupa dili, modernleşmenin, bilimin, teknolojinin ve modern devletin dilidir; İngilizce, çeşitli kabileleri, klanları, dil gruplarını veya göçmenleri bir ulus olarak bir arada tutar.
