Blog

BELLEK POLİTİKASIAncak büyük bir izleyici kitlesine sahip olmak için eleştirmenlerin de fotoşiiri ciddiye alması gerekir. Gitlin'in Whitman'ı çağırması, aslında, Amerikan televizyon kanalının ve küçümsediği sonucuna vardığı sonuca karamsar bir yanıttır. Ağlar “bizi düşünmeye teşvik etmeye, bize inanca ilham vermeye ya da yirminci yüzyılın sonlarında insan olmanın ve dünyada yaşamanın ne olduğunu bize hatırlatmaya çalışmıyor.Tüketimci popüler kültürün ticari eğlencesini yapmaktan başka bir amacı yoksa, bunun nedeni alternatifin düşünülemeyecek kadar korkunç olması olabilir.BBC'nin, Bach kantatlarını prime time'da yayınlamak için tekelinin kaba kuvvetini kullanmasının üzerinden uzun zaman geçti. Bu yüzyıl boyunca eleştiri ve kültür politikası alanı, yüksek kültürün algılanan niteliklerinin korunmasından olduğu kadar, popüler kültürün algılanan yetersizliklerinden de sorumludur.Kültürel eleştirinin popüler kültüre katkısı, insanları ve tükettiklerini hor görürken Shakespeare'i popüler tüketim için tartma biçimini başarılı bir şekilde alamaz. Eleştiri, bu çalışmanın malzemesi, üretimden kopmuş ve üretime karşıt bir kültür vizyonunu okuryazar bellekte koruma girişiminde tarihsel olarak bir başarısızlıktır. Vizyon orada, yeterince doğru, ancak popüler kültürü disipline etmeyi başaramadı.Ancak bu alanda, bu denemede bazı anılarına değindiğim başka bir tarih daha var. Başka bir deyişle, popüler kültür, yüksek kültürün ona kasten cahil ve küçümseyici bakışı kadar banal değildir ve hiçbir zaman da olmamıştır. Kültürel eleştirinin, popüler eğlenceyi eleştirel özdüşünümlüğün kancasından kurtaran bir strateji olan soğuk omuzlar yerine, popüler kültüre geçmişini ve potansiyelini hatırlatması gerekir.Neyse ki kültürel soğuk savaş yavaş yavaş yerini yumuşama dönemine ve hatta son zamanlarda Gorbaçov'un iyi niyetine bırakıyor. Bu da aynı şekilde, çünkü söylemler pratikleri düzenler ve popüler kültür pratikleri ancak geniş çapta dolaşan ve kendileri kültürel belleğin bir parçası olan söylemler aracılığıyla örgütlenebilir. Yirminci yüzyılın sonlarında görme araçları, unutkanlık içinde çarçur edilmeyecek kadar önemliyken, eleştirinin işlevi Shakespeare'de çarçur edilemeyecek kadar önemlidir.YENİ İNGİLİZ EDEBİYATLARI1947'den bu yana ve özellikle 1960'tan bu yana yeni literatürlerin hızla genişlemesi, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra birçok eski sömürgenin kültürel ve siyasi iddiası ve ekonomik kalkınmasının ardından sömürgeciliğin artmasıyla birlikte siyasi ve ekonomik değişikliklerin bir sonucudur. Dünya çapında ticaret ve iletişim ve yüksek ve yaygın eğitimde artış, özellikle yeni üniversitelerin oluşturulması söz konusudur.Tarihsel olarak bakıldığında, uluslararası İngiliz edebiyatı, ilk İngiliz sömürgecilerin İrlanda ve Kuzey Amerika'ya yerleşmesinden kısa bir süre sonra başlamış olsa da, hem İrlanda hem de Amerika Birleşik Devletleri uzun edebi geleneklere sahiptir ve yeni edebiyatlar arasında düşünülmemektedir. Yeni İngiliz edebiyatları iki gruba ayrılır.Daha eski eski İngiliz kolonileri ve egemenlikleri, on dokuzuncu yüzyılda veya on sekizinci yüzyılda Kanada'da bir edebiyat üretmeye başladılar ve 1947'den önce zaten bir İngilizce yazı tarihi vardı. Bu grup Avustralya, Yeni Zelanda, Hindistan, Batı Hint Adaları ve Güney Afrika'yı içermektedir. Sonra, İngilizce'de değerli yaratıcı yazmanın yeni bir fenomen olduğu siyah Afrika, Güney Pasifik adaları, Singapur, Malta, Sri Lanka ve Pakistan'ın çok daha yeni ulusal devletleri var.Kanada, Avustralya, Hindistan ve Yeni Zelanda, sömürge sonrası edebiyatlara olan mevcut ilgiden önce uzun İngilizce edebiyat geçmişlerine sahipken, yazarları eskiden küçük, önemsiz veya taşralı olarak kabul edildi.İngiliz Edebiyatı Özellikleri 21.yy ingiliz edebiyatı yazarları Anglo-Sakson dönemi İngiliz Edebiyatı 19.yy ingiliz edebiyatı özellikleri İngiliz edebiyatı yazarları ve eserleri ingiliz edebiyatı - ekşi 19. yüzyıl ingiliz edebiyatı 17. yüzyıl ingiliz edebiyatı genel özellikleriÖnemli ulusların prestijinden yoksun olan egemenliklerin ve kolonilerin yaşamsal bir kültürden yoksun olduğuna inanılıyordu. Sürdürülebilir yaratıcılığın olmamasının ekonomik nedenleri de vardı. Daha İkinci Dünya Savaşı'ndan önce sömürgeler ve egemenlikler, Katharine Mansfield, Jean Rhys ve Claude McKay gibi tanınmış yazarlar yetiştirmişti, ancak yazarların evde para kazanmaları imkansız olduğu için sürgüne gönderildiler, seyahat ettiler ve çoğunlukla yurtdışı hakkında yazdılar. Yazarlar ulusal edebiyatlarının bir parçası gibi görünmediğinden, çok az eleştirmen onları yerleştirecek herhangi bir bağlama sahipti. Ancak, 1960'larda oluşmaya başladığı gibi, yeni ulusal edebiyatlar bir kez tanındığında ve onların geleneklerine ve yazarlarına daha fazla ilgi gösterildiğinde, genellikle daha önce göründüklerinden daha güçlü oldukları görülür; sömürge dönemleri artık eskisinden çok daha zengin görünmeye başlıyor. Joseph Furphy ve Henry Lawson gibi erken dönem Avustralyalılar artık büyük yazarlar olarak kabul ediliyor. Kanada da benzer şekilde yeniden keşfedilen erken dönem hazineleri arasında Sarah Duncan ve Stephen Leacock'a sahiptir.Yeni edebiyatların hızlı gelişmesinin bir nedeni, 1950'lerden bu yana değişen siyasi ve ekonomik manzaradır; bir diğeri ise, modern iletişim, yüksek öğrenimin yaygınlaşması ve son on yılların zenginliği ile, yeni ulusların artık, eskiden yalnızca üzücü sömürge modası geçmiş olan seçkin bir çağdaş kültürü destekleyebilmesidir.1930'ların ortalarından itibaren, metropoliten ve sömürge edebi modaları arasındaki uçurum azaldı, yeni uluslardan yazarların başka yerlerdeki çağdaşlarıyla eşit olarak kabul edilebilmesi için kapatılması gereken bir boşluk. Yeni edebiyatlar ancak modernizme hakim olduktan ve ona yerel bir önem verdikten sonra modern dünyaya katılabilirdi.Nobel Edebiyat Ödülü'nün Patrick White'a (1973'te) verilmesi, yeni edebiyatların artık taşralı veya yalnızca uluslararası hareketleri taklit etmediğini gösterdi. Randolph Stow'un yakında yapacağı gibi, White, konu, karakterler ve konum bakımından Avustralyalı olan ironik, şüpheci, teknik olarak gelişmiş (mitsel ve klasik analojiler kullanarak) bir modernizm biçimi yarattı.Modernizmin benzer bir uyarlaması Yeni Zelanda'da Frank Sargeson ve Janet Frame'in yazılarında veya Raja Rao'nun Kanthapura'sında ve Hindistan'da G.V.Desani'nin All About H.Hatterr'ında fark edilir.Bu geç modernist dönem, Wole Soyinka, J.P.Clark, Gabriel Okara, Ayi Kwei Armah ve Kofi Awoonor gibi Afrikalı yazarların İngilizce bir Afrika edebiyatı yaratmak için Avrupa modernizminde ustalaştığı 1960'lara kadar sürdü.Bunu yaparken, basit kültürel ve politik iddiaların ötesine geçerek, yeni bağımsız Afrika'nın sorunlarının daha karmaşık tedavilerine geçtiler. 1960'larda bunlara, örneğin Kanada'da Margaret Atwood'un Afrika ve Üçüncü Dünya'yı model alan Surfacing (1972) tarafından temsil edilen yeni bir milliyetçilik dalgası veya neo-milliyetçilik katıldı.