Matematik ve Felsefe
Ondokuzuncu yüzyılın sonunda matematikçilerin başına bela olan iç çelişkiler, özellikle de tüm pozitif sayılar kümesinin tüm tek sayılar kümesiyle aynı üye sayısına sahip olduğu şeklindeki sezgiye karşı çıkan Georg Cantor tarafından önerilen kümeler teorisi.
Çoğu lise geometri öğrencisi ispatların matematiksel akıl yürütmenin temel bir yönü olduğunu öğrenir; matematikçileri tutarsızlıklar olmadan kanıtlanabilecek öncüller geliştirmeye davet etti.
Ancak eksiklik teoreminde, herhangi bir sistemin tamamen tutarlı olduğunu kanıtlamanın imkansız olduğu gibi rahatsız edici bir gözlem yaptı. Çoğu matematiksel problemi mantıksal problemlere indirgeyerek tutarsızlıkları ortadan kaldırmak için bir yöntem geliştirmeye çalıştı ve mantıksal analiz adı verilen bir bilgi felsefesi geliştirdi.
Tıpkı Bertrand Russell’ın matematik problemlerini mantıksal problemler olarak anlamaya çalışması gibi, birçoğu da bilimsel bilginin büyümesini veya üretimini felsefi bir bakış açısıyla anlamaya çalıştı. Bilim felsefecileri, bilimi geçmişte meydana geldiği şekliyle tanımlamak ve en etkili bilimsel faaliyet için yöntemler önermek amacıyla bilgi çalışmasını veya epistemolojiyi açıkça tartıştılar.
Bunlardan en etkili olanı, on dokuzuncu yüzyılın sonlarına doğru kimin en aktif olduğuydu. Mach, tüm teorilerin ampirik olarak kanıtlanması gerektiğine veya bunların bilim olarak kabul edilmemesi gerektiğine inanıyordu.
Mach, deneysel bilim adamları arasında pek çok taraftar buldu ve daha sonra felsefesi, Einstein’ın görelilik teorilerine ve kuantum teorilerine saldırmak isteyenler için bir saldırı noktası sağlayacaktı.
1920’lerde aktif olarak adlandırılan bir grup, pozitif bilgi birikimini kabul eden ancak her teorinin doğrulanabilir veya kanıtlanabilir olması konusunda ısrar eden “mantıksal pozitivizm” ile tanındı. Etkilenen Karl Popper bundan memnun değildi ve bunun yerine teorilerin, şüpheye yer bırakmayacak şekilde “kanıtlanamasalar” bile yanlışlanabilir olması gerektiğini, yani onların yanlış olup olmadıklarını kanıtlamanın akla yatkın bir yolu olması gerektiğini öne sürdü.
Bilim adamları, epistemolojiyi teori ile karıştırma konusunda aktiftiler. Kuantum mekaniği, temel bilimsel varsayımlara, özellikle de nesnel bir gerçekliğin bilinebilir olduğu fikrine meydan okudu. İlk önermeleri ancak matematiksel olarak ifade edilebiliyordu ve gerçekliğin soyut bir temsili gibi görünüyordu.
Belirsizlik ilkesi, kuantum ölçeğinde bazı değişkenlerin, diğerlerinin belirsizliğini artırmadan daha büyük bir kesinlikle bilinemeyeceğini öne sürdü. Ayrıca gözlemciyi gözlemlenenden ayırmanın imkansız olduğunu gözlemledi, böylece nesnel bilginin olasılığını reddetti.
Ek olarak, gerçek dünyayı tanımlamak için istatistiklere ve olasılıklara güvendi ve bu, birçok fizikçiyi temelde bilim karşıtı olarak etkiledi. Birçoğu, tüm dünyayı, determinizmin temel kavramı olan sebep ve sonuç açısından tanımlayabilmesi gerektiğini savundu.
Genelleştirilmiş fikirler ve tasarlanan mekanikle ilgili rakip görüşün eşit derecede geçerli olduğunu iddia etti. Bir versiyon dünyayı parçacıklar, diğeri dalgalar olarak görüyordu; çelişki içindeydiler, ancak birlikte, her ikisinin de tek başına yapabileceklerinden daha gerçek bir dünya portresi sağladılar.
Yalnızca fizikçiler tarafından değil, aynı zamanda evrimden amaç çıkaran Darwinci biyologlar tarafından da terk edilen determinizm kadar sert bir eleştiriye konu olan çok az fikir vardı. Deterministler, organizmanın iradesine ve eylemine biraz yer bırakan Lamarckçı bir yaklaşımı tercih ettiler.
Avusturyalı biyolog 1920’lerde ebe kurbağaların evrimini “kanıtlayan” bazı deneyler uydurduğu iddiasıyla gözden düştü ve kısa süre sonra kendini vurdu. Sovyetler Birliği’nde evrimin Marksizme dost olduğuna bile ikna edebildi, çünkü bu, ilerlemeyi şansa bırakan Darwinci evrimin aksine, organizmalara güç veren temelde ilerici bir insan evrimi görüşüydü.
Bu, Darwinci evrime ve Mendel genetiğine karşı kötü şöhretli bir baskıya yol açarak önde gelen biyologların zulmüne yol açtı. Fizikçiler Sovyet sisteminde daha başarılıydı, çünkü 1940’larda Stalin felsefi doğrulukta ısrar etmekten çok bir atom bombası elde etmekle ilgileniyordu.
Girişimcilik Türleri
Girişimcilik Nedir
Girişimcilik nedir pdf
Girişimci özellikleri
girişimcilik nedir türleri nelerdir ?
Girişimci Nedir
Girişimcilik nedir Makale
GİRİŞİMCİLİK Örnekleri
Bilimsel Girişim
Bilim adamları, çalışmaları ile ekonomik ve askeri güçleri arasında giderek daha fazla bağlantı kurmaya çalıştılar. Patronaj stratejileri, yüzyılın ilk yarısında hayırsever kuruluşlara bel bağlamaktan, hükümetlerden devasa bağışlar için öneriler yazmaya doğru dramatik bir şekilde değişti.
Endüstriler bile bilimsel araştırmaya ciddi bir ilgi gösterdi. Bu tür yatırımların kazançlı olanakları, yüzyılın ilk yıllarında Guglielmo Marconi’nin kablosuz teknolojiyi geliştirmesiyle görüldü.
American Telegraph and Telephone Company gibi iletişim şirketleri, yeni cihazlar için patent oluşturmak üzere kurumsal laboratuvarlar kurdu. Örneğin fizik alanındaki çalışmalar bir şirket laboratuvarı tarafından destekleniyordu.
Ancak araştırmanın kendisini kim yürüttü? Özel vakıflardan ve federal hükümetten gelen paranın mevcudiyeti, fonların eşit dağılımı konusunda tartışmalara yol açtı. Bazıları en iyi bilim adamlarının tüm hibeleri alması gerektiğini savunurken, diğerleri bunun tüm bilimsel faaliyetleri yoğunlaştıracağına ve sadece birkaç kurumun seçkin statüsünü güçlendireceğine işaret etti.
Amerika Birleşik Devletleri’nde ve başka yerlerde, ırksal önyargı, en yetenekli bilim adamlarının bile prestijli pozisyonlara ilerlemesini engelledi, örneğin, kayda değer bir pozisyon bulabildiği için tatmin olmayan ünlü Afro-Amerikan deniz biyoloğu Ernest Everett Just’un durumunda olduğu gibi. sadece tarihsel olarak siyahi bir üniversitede.
Genel olarak beyaz kadınlar daha başarılıydı, ancak ikincil rollerle sınırlıydılar. En ünlü örneklerden biri, çalışan bir grup kadın gökbilimciye verilen aşağılayıcı bir isimdi.
Bu kadınlar önemli işler yapmalarına rağmen, istihdam edilmelerinin nedeni, daha az ücret alabilmeleri ve kimsenin teknisyen statüsünün ötesine geçmelerini beklememesiydi.
Bazıları bilimi desteklemenin sosyal ilerleme sağlamanın en iyi yolu olduğuna inanıyordu. 19. yüzyılın sonlarındaki, özellikle sanayileşmekte olan ülkelerdeki teknolojik atılımlar, bilimsel bilginin otomatik olarak insanlığın gelişmesine yol açtığını öne sürdü.
Bu görüş, yeni yöntemler benimseyerek kendi disiplinlerini daha çok fizik ve biyolojiye benzetmeye çalışan üniversite profesörleri tarafından da paylaşılıyordu. Sosyal bilimler terimi, geleneksel hümanist alanlara bilimsel güvenilirlik getirme çabalarından doğmuştur.
