Çoğul Anlam
Orijinal olarak İncil bilginleri tarafından, genellikle çeşitli hakikat iddialarını uzlaştırmak amacıyla tasarlanan tekniklerin, şimdi seküler edebi çalışmalar alanına göç etmesi ve günümüzün sayısız rakip okuluna yol açması ortaya çıktı.
Bu paralellikler belki de en çarpıcı olanı, çoğul anlam, yaratıcı yanlış anlama, ‘metinlerarasılık’ kavramlarına maksimum değer veren bir poetika olan Fransız post-yapısalcılığının söyleminde veya kavramanın ötesinde kodlar ve uzlaşımlarla dönüştürücü bir angajman süreci olarak okumadır.
Kermode için, bu tür fikirler en iyi İncil bilginleri tarafından İncil’den bazı pasajları Eski Ahit kehanetini ‘gerçekleştiriyor’ olarak okuduklarında veya ikincisini bir anlamda gelişin habercisi olarak ele aldıklarında benimsedikleri yaklaşımın sekülerleştirilmiş bir versiyonu olarak anlaşılır.
Bu işlemlerde ortaya çıkan şey, okumanın bir kerede var olan bazı “yorumlayıcı toplulukların” kodları tarafından sınırlandırıldığı ve geçmiş ve şimdiki anlama biçimleri arasındaki boşluğu müzakere etmek için yeterli alana izin verildiği karmaşık bir tipolojik uyum sürecidir.
Göreceli istikrar dönemlerinde, tartışma için temel koşulları belirleyen ve herhangi bir marjinal veya sapkın okumayı etkin bir şekilde dışlayan hakim bir doktrinel fikir birliği ortaya çıkacaktır. Diğer zamanlarda, dini veya siyasi altüst oluş dönemlerinde, bu fikir birliği, çoğu kez, her türden yeni yorumların ortaya çıktığı ve temel kuralların, tersi değil, okumaları yerleştirmek için değiştirildiği noktaya kadar bozulur.
Kermode’un ana fikri, ortodoks ve ortodoks olmayan anlama tarzları arasındaki güç dengesindeki bu sürekli değişimlerin stokunu almadan geleneğin (ya da kanon oluşumunun) dinamiklerini anlayamayacağımızdır. Bu nedenle, “Modern İncil tefsirinin öyküsü”, diye yazar, “hakkında yazılanlar pahasına yazılanlara dikkat etmenin güçlü bir zihin gerektirdiği görüşünü doğrulama eğilimindedir”.
Spinoza’nın katkısı, metinsel anlam ile vahyedilmiş gerçek arasındaki şimdiye kadarki kutsal bağı kopararak ve böylece eleştiriyi kutsal metin geleneğinin yetkili koruyucularının müdahalesi olmaksızın araştırmalarını sürdürmekte özgür bırakarak bunu mümkün kılmaktı:
Ona göre İncil ilahi kökenlidir, ancak anlamlarını belirleyebilen, ancak onları gerçeklerle karıştırmaması gereken insan anlayışına uygundur. “Kutsal Yazı’nın anlamını anlamak başka, gerçek gerçeği anlamak başka şeydir.” Spinoza’nın arkasında beş yüzyıllık Yahudi yorumlayıcı rasyonalizmi vardı; ama o kendi zamanının sorunlarına değiniyordu ve anlam ile hakikatin karıştırılmasının din özgürlüğünün baskı altına alınmasıyla sonuçlanabileceğini gördü.
tekil ve çoğul isimler 2. sınıf
Ler lar eki cümleye kattığı anlam
Çokluk Eki Nedir
TDK çoğul eki
1.çoğul eki
Tekil Ne Demek
Topluluk isim Nedir
Topluluk Ne Demek
Onun dindar kitabı 1670’de kafir gibi görünüyordu, atavistik gerçeğin anlam yerine tercih edilmesi o kadar güçlüydü ki, bu, Spinoza’nın hem Hıristiyan hem de Yahudi inananlar arasında kötü şöhretinin kesinlikle bir nedenidir. Ancak Kermode, ‘gerçeği’ vahyedilmiş dini gerçekle eşitlediğinde, Tanrı’nın bir tür ayrıcalıklı hermeneutik içgörü yoluyla seçilmişlere bahşettiği sözü, Spinoza’nın tüm felsefi araştırmaların en yüksek nesnesi olarak gördüğü ve tek güvenilir yolu sunan diğer tür gerçeği gözden kaçırır.
Bu nedenle, Kermode’un yukarıdaki pasajında Spinoza’dan alıntı yaptığı cümlede, bu terimde barınan can alıcı müphemliği fark etmemiş görünmektedir. Bir yandan “hakikat”, ana akım tefsircilere (din adamları ve yorumcular) kutsal metinlerin kendi yorumlarını ilahi bir emre sahip olarak empoze etme yetkisi veren varsayımsal emirdir.
Öte yandan, kaynağı ne olursa olsun bu tür iddiaları inceleme ve gerekli doğru (yeterli) fikirler standardını karşılayıp karşılamadıklarını belirleme aklın kapasitesini ifade eder. Aksi takdirde, çoğu zaman -Spinoza’nın görüşüne göre- anlam ve hakikat arasındaki kafa karışıklığından kaynaklanan önyargı, dogmatizm veya düşüncesiz doktriner bağlılığın çeşitli biçimlerine karşı temyiz gerekçesi olamazdı.
Bu, The Genesis of Secrecy’den bu yana Kermode’un çalışmaları hakkında birçok yorumcunun kaydettiğini açıklamaya yardımcı olur: yani, onun okumaların ne ölçüde kurumsal kontrolün baskıları tarafından belirlendiği ya da yaygın modların uyguladığı değişime direnç tarafından belirlendiği sorusu üzerinde bocalama eğilimi vardır.
Çoğu zaman bu eleştiri, Kermode’un tarafsızlığına ilişkin bir şüphe olarak, onun incelenen kararsızlığına ilişkin bir şüphe olarak, ideolojik terimlerle ifade edilir, çünkü bazıları post-yapısalcı teorinin daha gelişmiş veya radikal biçimlerine olan ilgi ile geleneğe, sürekliliğe kalıcı bir bağlılık arasında olabilir.
Aynı şekilde sempatik bir bakış açısıyla Kermode’un metinlere anlam çokluğu ya da radikal olarak yeni yorumlara açıklıkları için değer veren bir revizyonist teori projesiyle meşgul olduğu iddia edilebilir. Benim derdim bu meseleye hüküm vermek değil, onun yukarıda özetlendiği gibi Spinoza’ya ne gibi bir katkısı olabileceğini sormaktır.
Ve burada, Kermode’un hakikat/anlam ayrımını yeniden ifade etmesinin, ‘gerçeği’ çok sıkı bir şekilde otorite, gelenek ve kazanılmış kurumsal gücün yanına koyarken, ‘anlam’ın yorumcunun meydan okuma veya sorgulama özgürlüğüyle hizalanmış olması önemlidir. bu değerleri dönüştürmek, metinleri her zaman değişen tarihsel veya kültürel kaygıların ışığında okumak, böylece ‘klasik’ veya ‘gelenek’ fikrini kapalı veya monolojik bir inanç sisteminin hizmetinde sadece bir slogan olmaktan kurtarır.
Böylece ‘hakikat’ esas olarak bir tür kutsal koruma, zamana ve değişime doğası gereği dirençli bir değerler deposu olarak şekillenir. Öte yandan ‘anlam’, her türlü kanonik kapanışı, yorumcunun rolünü sorgulanmamış, kendi kendini yetkilendiren gerçeklerin sadık bir şekilde aktarılmasıyla özdeşleştirmeye yönelik tüm girişimleri reddeden şeydir.
Bu ölçüde, Kermode’un Harold Bloom gibi “güçlü revizyonist” bir eleştirmenin duruşuna yaklaştığı düşünülebilir; çünkü onlar için en iyi, en üretken okumalar, kendilerinden önceki şairler gibi kaynak metinleriyle agonistik bir mücadeleye girişenlerdir ve dolayısıyla daha ortodoks yorumcular tarafından göz ardı edilen bir yaratıcı içgörü düzeni iddiasında bulunurlar.
Ancak Kermode, bu tür herhangi bir revizyonist program üzerinde, aralarında bu yeni sapmaları yargılamak için en azından bir mutabakata dayalı anlayış arka planı sağlayan “kurumsal kontrol” biçimlerinin de bulunduğu güçlü kısıtlamalar olduğuna inanarak Bloom’dan açıkça farklıdır.
