BELLEK POLİTİKASIAncak büyük bir izleyici kitlesine sahip olmak için eleştirmenlerin de fotoşiiri ciddiye alması gerekir. Gitlin'in Whitman'ı çağırması, aslında, Amerikan televizyon kanalının ve küçümsediği sonucuna vardığı sonuca karamsar bir yanıttır. Ağlar “bizi düşünmeye teşvik etmeye, bize inanca ilham vermeye ya da yirminci yüzyılın sonlarında insan olmanın ve dünyada yaşamanın ne olduğunu bize hatırlatmaya çalışmıyor.Tüketimci popüler kültürün ticari eğlencesini yapmaktan başka bir amacı yoksa, bunun nedeni alternatifin düşünülemeyecek kadar korkunç olması olabilir.BBC'nin, Bach kantatlarını prime time'da yayınlamak için tekelinin kaba kuvvetini kullanmasının üzerinden uzun zaman geçti. Bu yüzyıl boyunca eleştiri ve kültür politikası alanı, yüksek kültürün algılanan niteliklerinin korunmasından olduğu kadar, popüler kültürün algılanan yetersizliklerinden de sorumludur.Kültürel eleştirinin popüler kültüre katkısı, insanları ve tükettiklerini hor görürken Shakespeare'i popüler tüketim için tartma biçimini başarılı bir şekilde alamaz. Eleştiri, bu çalışmanın malzemesi, üretimden kopmuş ve üretime karşıt bir kültür vizyonunu okuryazar bellekte koruma girişiminde tarihsel olarak bir başarısızlıktır. Vizyon orada, yeterince doğru, ancak popüler kültürü disipline etmeyi başaramadı.Ancak bu alanda, bu denemede bazı anılarına değindiğim başka bir tarih daha var. Başka bir deyişle, popüler kültür, yüksek kültürün ona kasten cahil ve küçümseyici bakışı kadar banal değildir ve hiçbir zaman da olmamıştır. Kültürel eleştirinin, popüler eğlenceyi eleştirel özdüşünümlüğün kancasından kurtaran bir strateji olan soğuk omuzlar yerine, popüler kültüre geçmişini ve potansiyelini hatırlatması gerekir.Neyse ki kültürel soğuk savaş yavaş yavaş yerini yumuşama dönemine ve hatta son zamanlarda Gorbaçov'un iyi niyetine bırakıyor. Bu da aynı şekilde, çünkü söylemler pratikleri düzenler ve popüler kültür pratikleri ancak geniş çapta dolaşan ve kendileri kültürel belleğin bir parçası olan söylemler aracılığıyla örgütlenebilir. Yirminci yüzyılın sonlarında görme araçları, unutkanlık içinde çarçur edilmeyecek kadar önemliyken, eleştirinin işlevi Shakespeare'de çarçur edilemeyecek kadar önemlidir.YENİ İNGİLİZ EDEBİYATLARI1947'den bu yana ve özellikle 1960'tan bu yana yeni literatürlerin hızla genişlemesi, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra birçok eski sömürgenin kültürel ve siyasi iddiası ve ekonomik kalkınmasının ardından sömürgeciliğin artmasıyla birlikte siyasi ve ekonomik değişikliklerin bir sonucudur. Dünya çapında ticaret ve iletişim ve yüksek ve yaygın eğitimde artış, özellikle yeni üniversitelerin oluşturulması söz konusudur.Tarihsel olarak bakıldığında, uluslararası İngiliz edebiyatı, ilk İngiliz sömürgecilerin İrlanda ve Kuzey Amerika'ya yerleşmesinden kısa bir süre sonra başlamış olsa da, hem İrlanda hem de Amerika Birleşik Devletleri uzun edebi geleneklere sahiptir ve yeni edebiyatlar arasında düşünülmemektedir. Yeni İngiliz edebiyatları iki gruba ayrılır.Daha eski eski İngiliz kolonileri ve egemenlikleri, on dokuzuncu yüzyılda veya on sekizinci yüzyılda Kanada'da bir edebiyat üretmeye başladılar ve 1947'den önce zaten bir İngilizce yazı tarihi vardı. Bu grup Avustralya, Yeni Zelanda, Hindistan, Batı Hint Adaları ve Güney Afrika'yı içermektedir. Sonra, İngilizce'de değerli yaratıcı yazmanın yeni bir fenomen olduğu siyah Afrika, Güney Pasifik adaları, Singapur, Malta, Sri Lanka ve Pakistan'ın çok daha yeni ulusal devletleri var.Kanada, Avustralya, Hindistan ve Yeni Zelanda, sömürge sonrası edebiyatlara olan mevcut ilgiden önce uzun İngilizce edebiyat geçmişlerine sahipken, yazarları eskiden küçük, önemsiz veya taşralı olarak kabul edildi.İngiliz Edebiyatı Özellikleri
21.yy ingiliz edebiyatı yazarları
Anglo-Sakson dönemi İngiliz Edebiyatı
19.yy ingiliz edebiyatı özellikleri
İngiliz edebiyatı yazarları ve eserleri
ingiliz edebiyatı - ekşi
19. yüzyıl ingiliz edebiyatı
17. yüzyıl ingiliz edebiyatı genel özellikleriÖnemli ulusların prestijinden yoksun olan egemenliklerin ve kolonilerin yaşamsal bir kültürden yoksun olduğuna inanılıyordu. Sürdürülebilir yaratıcılığın olmamasının ekonomik nedenleri de vardı. Daha İkinci Dünya Savaşı'ndan önce sömürgeler ve egemenlikler, Katharine Mansfield, Jean Rhys ve Claude McKay gibi tanınmış yazarlar yetiştirmişti, ancak yazarların evde para kazanmaları imkansız olduğu için sürgüne gönderildiler, seyahat ettiler ve çoğunlukla yurtdışı hakkında yazdılar. Yazarlar ulusal edebiyatlarının bir parçası gibi görünmediğinden, çok az eleştirmen onları yerleştirecek herhangi bir bağlama sahipti. Ancak, 1960'larda oluşmaya başladığı gibi, yeni ulusal edebiyatlar bir kez tanındığında ve onların geleneklerine ve yazarlarına daha fazla ilgi gösterildiğinde, genellikle daha önce göründüklerinden daha güçlü oldukları görülür; sömürge dönemleri artık eskisinden çok daha zengin görünmeye başlıyor. Joseph Furphy ve Henry Lawson gibi erken dönem Avustralyalılar artık büyük yazarlar olarak kabul ediliyor. Kanada da benzer şekilde yeniden keşfedilen erken dönem hazineleri arasında Sarah Duncan ve Stephen Leacock'a sahiptir.Yeni edebiyatların hızlı gelişmesinin bir nedeni, 1950'lerden bu yana değişen siyasi ve ekonomik manzaradır; bir diğeri ise, modern iletişim, yüksek öğrenimin yaygınlaşması ve son on yılların zenginliği ile, yeni ulusların artık, eskiden yalnızca üzücü sömürge modası geçmiş olan seçkin bir çağdaş kültürü destekleyebilmesidir.1930'ların ortalarından itibaren, metropoliten ve sömürge edebi modaları arasındaki uçurum azaldı, yeni uluslardan yazarların başka yerlerdeki çağdaşlarıyla eşit olarak kabul edilebilmesi için kapatılması gereken bir boşluk. Yeni edebiyatlar ancak modernizme hakim olduktan ve ona yerel bir önem verdikten sonra modern dünyaya katılabilirdi.Nobel Edebiyat Ödülü'nün Patrick White'a (1973'te) verilmesi, yeni edebiyatların artık taşralı veya yalnızca uluslararası hareketleri taklit etmediğini gösterdi. Randolph Stow'un yakında yapacağı gibi, White, konu, karakterler ve konum bakımından Avustralyalı olan ironik, şüpheci, teknik olarak gelişmiş (mitsel ve klasik analojiler kullanarak) bir modernizm biçimi yarattı.Modernizmin benzer bir uyarlaması Yeni Zelanda'da Frank Sargeson ve Janet Frame'in yazılarında veya Raja Rao'nun Kanthapura'sında ve Hindistan'da G.V.Desani'nin All About H.Hatterr'ında fark edilir.Bu geç modernist dönem, Wole Soyinka, J.P.Clark, Gabriel Okara, Ayi Kwei Armah ve Kofi Awoonor gibi Afrikalı yazarların İngilizce bir Afrika edebiyatı yaratmak için Avrupa modernizminde ustalaştığı 1960'lara kadar sürdü.Bunu yaparken, basit kültürel ve politik iddiaların ötesine geçerek, yeni bağımsız Afrika'nın sorunlarının daha karmaşık tedavilerine geçtiler. 1960'larda bunlara, örneğin Kanada'da Margaret Atwood'un Afrika ve Üçüncü Dünya'yı model alan Surfacing (1972) tarafından temsil edilen yeni bir milliyetçilik dalgası veya neo-milliyetçilik katıldı.
Paragraf ve Cümle Düzeyinde Tutarlılık
a. Her bir paragrafta cümleden cümleye geçişler kullandım mı, böylece
cümleler mantıksal bir sırayla mı akıyor?
b. Paragraflarımda eşanlamlıların, sözcüklerdeki varyasyonların, zamirlerin veya paralel cümle yapılarının tutarlılık katabileceği yerler var mı?
c. Ana paragrafların açılış ve kapanış cümlelerinde paragraftan paragrafa geçiş cümleleri kullandım, böylece okuyucular için sürekli bir akış hissi var mı?
III. Girişler, Başlıklar ve Sonuçlar
a. Giriş yaklaşımım tezime ve dinleyicilere uygun mu?
b. Giriş yöntemim, makaleme kılavuzluk etmek için ne kadar iyi çalışıyor?
c. Girişimi, okuyucuların paragrafın sonuna doğru tezime hazırlanmasını sağlayacak kadar geliştirdim mi?
d. Hangi sonuç şeklini seçtim? Neden, tezim ve argümanıma göre?
e. Okuyucularımı tatmin edecek kadar bir sonuç yazdım mı?
amacımı kanıtladı mı?
f. Herhangi bir yeni fikir ortaya koydum mu, fikrimle çelişiyor muydum veya sonucumda herhangi bir örnek verdim mi?
g. Ne tür bir başlık seçtim? Neden, makaleme göre bu durum nedir?
Sadelik nedir
Duruluk Nedir
Doğallık ne demek
Tutarlılık Nedir Edebiyat
Akıcılık NE DEMEK
Açıklık Nedir
Yalınlık ne demek
Anlatım Özellikleri
Gözden Geçirme: Bir Öğrenci Modeli
Son bölümde, Jed Gawrys’in spor ve toplum hakkındaki makalesinin ilk taslağını okudunuz. Şimdi bu taslağı gözden geçirirken kaydettiği ilerlemeyi takip edebilirsiniz.
Lütfen dikkat: Bu bölümde, Jed’in tüm taslakları önceki bölümlerde düzeltilmiş olarak gösterilen cümle ve yazım hatalarını gösterir.
İşte ilk taslak tanıtımı:
Taraftarların profesyonel sporlardan gerçekten keyif aldıkları şey takım çalışması ya da gerilim değildir. Rekabet gücü ve sessizliği. Ve toplum bu değerleri alkışlıyor. Yıldız sistemine dayalı rekabeti, zulmü ve ayrımcılığı görmek için en yüksek doları ödeyeceğiz. Profesyonel sporlardaki anahtar değerler, toplumların yıkım ve insan yaşamına verilen zararın kabulünü ve desteğini de yansıtır.
İşte yeniden gözden geçirilmiş tanıtımı:
Taraftarlar bir NHL veya NFL maçında ne görmeyi umuyor? Bir oyuna katılmak yoğun bir deneyimdir ve bu yoğunluğu yaratan nedir? Kalabalığı ayağa kaldıran şey rekabet ve kavgadır. Bunlar aynı zamanda filmleri satan, işleri yönlendiren ve savaşları başlatan şeylerdir.
Hayranlar, yıldızların lehine aşırı rekabet, ses ve ayrımcılık görmek ister. Bu kelimeler Kuzey Amerika toplumunda neyin yanlış olduğunu anlatıyor – spor ve toplum aynı değerlere göre oynuyor.
Bunları ve giriş ve sonuçlar için yukarıdaki gözden geçirme kontrol listesini okuduktan sonra, aşağıdakileri yanıtlayın:
1. İlk taslağında Jed’in tez cümlesi nedir?
2. Nasıl yapılır?
3. İki taslakta dikkat çekiciden teze giden gelişmeyi karşılaştırın. İkinci taslak bu açıdan nasıl değişti?
4. Kendi düşüncelerinize ve kontrol listesine dayanılarak tanıtımı daha fazla yeniden ne düşünürdü? (Karar vermenize yardımcı olması için sonraki sayfadaki makalenin metnini okuyun.) İşte Jed’in ilk taslak sonucu:
Sporda gördüğümüz aşırı rekabet, sessizlik ve ne pahasına olursa olsun kazanma ve ayrımcılık gibi temel değerler doğrudan toplumların değerlerini yansıtır. Profesyonel sporlar asla değişmeyebilir ama toplumun değişmesi gerekir.
İşte yine gözden geçirilmiş sonucu:
Taraftarlar bir NHL veya NFL maçında ne görmeyi umuyor? Acımasız rekabet, şiddetli kavgalar ve her şeyin üzerinde galip gelen yıldızları görmeyi umuyorlar. Başka hiçbir şey bilet fiyatına değmez – heyecan, profesyonel sporların üzerine inşa edildiği acımasız değerlerden gelir. Ne yazık ki bunlar, Kuzey Amerikalıların hayatlarının her günü uygulamaya koydukları değerlerin aynısıdır.
Bunları ve girişler ve sonuçlar için önceki sayfalardaki gözden geçirme kontrol listesini okuduktan sonra, Jed’in birinci ve ikinci taslaklarda tezinin yeniden ifade edilmesini karşılaştırın ve aşağıdakileri yanıtlayın:
■ Her birinde tezini ifade etme şeklini nasıl değiştirdi? Hangisi tercih edilir ve neden?
■ Jed’in seçtiği sonuç biçimine katılıyor musunuz? Neden ya da neden olmasın?
■ Revize edilmiş sonucu, makalesinin amacını kanıtladığı konusunda okuyucuları tatmin eder mi? Neden ya da neden olmasın? (Karar vermenize yardımcı olması için aşağıdaki gövde paragraflarını okuyun.)
■ Jed’in yeniden öngörülen sonucunda, yeni ya da çelişkiler gibi herhangi bir hata var mı?
Deneme Metnini Gözden Geçirmek
Aslında Jed, girişini ve sonucunu bir kez daha gözden geçirecekti. Kontrol listesine başlamadan önce gövde paragraflarının ilk taslağında yaptığı revizyon notlarından bazıları şunlardır:
Rekabet, sporla ilgili olan şeydir. Çünkü rekabet, kazananlara ve kaybedenlere yol açar. Bu cümlenin bir şey ekleyip eklemediğini de bilmiyorum. Kazanmak para getirir ve para oyunculara, antrenörlere öder ve bilet fiyatlarını belirler. Oyuncular o kadar para ile hareket ediyorlar ki, ahlak ve sportmenlik pencereden dışarı çıkıyor. Bunu rekabetle ilişkilendirin çünkü asıl mesele budur.
Antrenörler oyunculara hokey ve futbolda rakibe zarar vermelerini söyler. McMurtry şeyini koy. Bu konuda spesifiktir. Sayfa numarasını da alın. Bunun burada gerçekten bir örneğe ihtiyacı var McM’de hokey sopalarıyla ilgili bir şey var mı? Bu büyük işten ne kadar farklı? Toplum, ne pahasına olursa olsun öne çıkan insanları över ve büyük şirketler operasyonları kapattığında işini kaybeden insanları da unutur.
Burada iş parçacığı kaybediyor muyum? Walmart ve araba fabrikasının kapatılması hakkında düşünüyorum, sanırım burada ne söylediğim konusunda da yeterince net değilim. Rekabetle ilgili bu noktanın diğer yarısını açıklamadan peşini bırakamam. DETAY EKLE. Siyaset farklı değildir. Sözde ahlaki politikacılar rakiplerini de lekeliyorlar.
Futbol, muhalif oyuncularla mücadele ve maming üzerine inşa edilmiştir. “KONU CÜMLE DEĞİLDİR”. Konu, sporun ve toplumun sesi kabul etmesidir ben çok spesifiktim. NHL’de de durum aynı. Bunlar, bu oyunlara eklenen bir şey değil, özellikle hayranlar için de çok önemli parçalarıdır. 2012 sezonundaki NHL’de, oyuncuya göre listelenen on altı sayfalık dövüş vardır (Hokey dövüşleri).
