Komedi ÇıkarımlarıKomedi için çıkarımlar, Bergson tarafından tartışılanlardan çok farklıdır. Bergsoncu kahkaha eksantrikliği cezalandırır (komedi muhafazakardır), oysa bir şakayı karşılayan Freudcu kahkaha ve onun anlatımını motive eden öfke/arzu/hayal kırıklığı aracılığıyla, eksantriklik kısaca otoriteye galip gelir (komedi yıkıcıdır).Çelişki, C.L.Barber'ın etkili Shakespeare'in Şenlikli Komedisi'nde kullandığı "açıklığa kavuşturmak için salıverme" formülünde düzgün bir şekilde uzlaştırılır. Barber'ın alt başlığı önemli 'Dramatik Biçim Üzerine Bir Çalışma ve Sosyal Gelenekle İlişkisi'. Barber tarafından ikna edici bir şekilde aydınlatılan şenlikli komedi modeli, hiyerarşik baskıdan tatil eğlencesine kaçışı içerir, bu da zamanla yeni bir anlayışa ve nihayetinde daha akıllı ama yine de hiyerarşik bir toplumla yeniden bütünleşmeye yol açar. Bu, Michael Bristol'un belirttiği gibi, "kolektif uyumun kaynağı olarak yardımsever bir baskıyı zorunlu olarak destekleyen" bir şenlik ve hükümet okumasıdır.O halde, Barber'ın şenlikli komedinin bir işlevi olarak önerdiği şey, "yukarıya doğru" bir dönüşümdür. Bristol, Bakhtin'in karnavalı, Rönesans'ın "bağımlılığın, mülksüzleştirmenin ve sosyal disiplinin aşağıya doğru gidişinin bir kanıtıdır.Barber'ın Ian Donaldson'ın The World Upside Down (1970), Robert Weimann'ın Shakespeare and the Popular Tradition in the Theatre'ı (1978) ve Mikhail Bakhtin'in The Dialogic Imagination (1981) adlı yapıtından Bristol'ün Karnavalı ve Tiyatrosu'na uzanan yolculuğu, pleblerin etkileşimi üzerine yeni bakış açıları sunuyor. kültür ve komedi. John McGrath'ın A Good Night Out'taki argümanlarını besleyen, tiyatronun çalışma dünyasındaki aynı etkileşimdir.Yirminci yüzyılın komedi stratejileriyle en zorlu eleştirel karşılaşmalarının çoğu, şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Shakespeare ve Jonson arasındaki farklılıklara odaklandı. Robert Ornstein'ın (1969) iki yazarı Elizabeth komedisinin ikiz sütunları ya da zıt kutupları olarak sunarak başlayan kısa ve zarifçe çevrilmiş bir denemesini örnek olarak alabiliriz: 'romantik, olumlu ve çekici; diğeri hicivli, olumsuz ve (arada bir) itici.Ornstein'dan Jonson, "burjuva açgözlülüğünün yeraltı dünyasının kurnazlığıyla buluştuğu noktaya dar bir şekilde odaklanan... gerçekçi hicivli komedinin yeni bir yolunu" başlatmak için "eski romantik komedi tarzını" bilinçli olarak reddeder. Bu, "Bir Dogberry'nin beceriksizliğinin bir Borachio'nun entrikalarını karıştırabileceğini" tasavvur edemeyen bir adam, ilk emri "Aptaldan başka bir şey ol" olan bir adam, komedileri "bize Shakespeare'in komedilerinin ne kadar azını hatırlatan bir adam" bize kapitalist girişimin yükselişini ve çağının paralı mizahını anlatır.Dram Nedir
Komedi Nedir Edebiyat
Komedi Özellikleri
Entrika komedisi
Komedi türünde üç birlik kuralına uyulur mu
Tiyatro Terimleri
Komedya Nedir
Trajedi türünün ÖzellikleriNihai karşıtlık, Shakespeare'in "insanlıktaki ortak bağımız" vahiyleri ile Jonsoncu "insanlığımızın ortaklığını, alçaklığını ve muazzamlığını" ortaya çıkarması arasındadır. Ornstein'ın sonuç paragrafı bu karşıtlığı dile getiriyor.Shakespeare'in komedileri üzerine yazılanların çoğu benzer şekilde yumuşak ve aşkındır. Sir Walter Raleigh'in 1907 monografisinde muğlak bir şekilde gözlemlediği gibi, "cinsellik geleneği onun adına solmuş bir parfüm gibi yapışır". Ornstein'ın Jonson'a karşı duruşu neredeyse müdüre, Shakespeare'e karşı mütevazi. Bergson'un argümanını örneklemek için Jonson'ı kullanmış olabileceği kuşkusuzdur, ancak Shakespeare'i değil, ancak yazmaya devam edenler tarafından genel olarak eleştirel söyleme ve özellikle Shakespeare'e yapılan hizmeti sorgulamanın zamanıdır.Ornstein'ı okuduktan sonra, kendilerini Jonson'a göre modellemenin sonraki yazarların sadece sapkınlığı olduğunu düşündüğünüz için affedilebilir, böylece Bergson'un kahkahanın "açık olmayan aşağılama ve en azından dış görünüşünü düzeltme niyeti" hakkındaki sonuçlarını besleyebilirsiniz.Bergson'un "İşte bu yüzden komedi, gerçek yaşama komik olmayan teatral türlerden çok daha yakındır" çıkarımını açıklayan Shakespeare'den çok Jonsoncu uygulamadır. Jonson'ınki, çizgi roman sahnesinin normu olarak Cicero gerçekçiliğinin kurulmasına büyük katkı sağladı. Gücü ve uzun ömürlülüğü, Howard Barker'ın 22 Ağustos 1988'de Guardian'a sunduğu bir makalenin öfkeli açılış paragrafında görülebilir.Ve lanetli Yazar, kahkahaların kökünü kazımaya teşvik ederek, kısa önsözünü pantolonunu ayak bileklerine dolayarak, pullarla süslü iç çamaşırlarını ortaya çıkararak bitirir. Tiyatronun hileleri, protestosunu başka yöne çevirmek için komplo kurar. Barnes, eğitimli bir oyun yazarı, Jonson'ın bir hayranı ve tiyatroyu, onu evcilleştirenlerin yardımsever kontrolünden kurtarmak isteyen bir adam.Girişimcilerin ve izleyicilerin gevşekçe "Cicero gerçekçiliği" dediğim şeyin acısını çekeceğini biliyor. Gerçekten de, "komedi" gibi "gerçekçilik" de düşüşte olan bir kelimedir. Televizyon aracılığıyla aracılık edilen "gerçekçi", "kolayca tanınan"dan pek ayırt edilemez. (Howard Barker bu anlamda kullanıyor gibi görünüyor.) Bir ideoloji tarafından desteklense de gerçekçilik, işe yarayabilecek bir kelimedir. Yüzyılın tartışmasız en büyük komik drama yazarı olan Brecht, "Popüler ve Gerçekçi" üzerine bir denemesinde bunu söylüyor.Barnes'ın da kendine koyduğu bu tür bir programdır, tek bir oyun değil, toplu katliamla ilgili ortak bir kaygıyla birbirine bağlanan iki grotesk komedi. Sıkıntı birikir - şakalar da öyle. İlk oyunda Korkunç İvan'ın kişisel zulmüne tanık oluyoruz; ikincisinde, Nazi Almanya'sındaki gaz odalarındaki ölümleri detaylandıran komedi-bürokratların kişisel olmayan gaddarlığı; ve bir Sonsöz için, Bimko ve Bieberstein, Zyklon B üzerlerine dökülürken bir Yahudi çift eylemi gerçekleştirir.Her şeyi yeniden işleyebilen, artık Jonson, Jarry, Brecht tarafından şok edilmeyen, güçlüler tarafından güçsüz kılınan bir tiyatroya yapılan bir saldırıdır. Başlangıçta bir Yazar, Bergson'a ve komediyi eleştiren eleştirmenlere ateş püskürüyor -ve aptal durumuna düşürülüyor ve sonunda, Jewel ve Warriss (ya da Vladimir ve Estragon?) ölürken bizi gülmeye davet ediyor. Bence başarılı bir oyun değil, ama Barnes bugün komedi konusunda haklıysa, öyle olsaydı ne fark ederdi?Barnes'ın insancıllığı, nihayetinde, alternatif bir komik gerçekçiliği sürdürmek için fazla güvensiz bir ideolojidir. Sağlam ayaklı Northrop Frye, dünya edebiyatını Hristiyanlıktaki bir ana merkezden basar: "Hıristiyanlık trajedisi açısından, Dante'nin commedia adını verdiği daha büyük kurtuluş ve diriliş şemasında bir bölümdür". Anatomy of Criticism'de (1957), A Natural Perspective'de (1965) Shakespeare odaklı bir komedi üzerine kapsamlı yazılar yazmıştır.
Son olarak, retoriğin vatandaşların kamusal yaşama katılımını destekleyen ve güçlendiren retoriğin aksine, retorik sihirli güçleriyle bağlantılı bir hayranlık uyandırır. Pek çok çağdan insanlar kelimelerde sihir bulurken, Gorgias gibi eski Yunan hatipleri, gerçekliği değiştirmenin sihirli bir yoluna sahip kelimeleri bulurlar (Herrick 153). Doğru kitleler için iyi kullanılan kelimeler büyü yapabilir.
Bu nedenle, bir retorik sihirbazı sözler kullanırsa, insanları ve olayları kendi kontrolü altına alabilir – Hitler örneğinde yakın tarih bile, bu tür bir gücün kötüye kullanılmasının korkunç örneklerini sağlar. İngiliz Rönesans yazarı Shakespeare, The Tempest’te kelimeler, güç ve büyü arasındaki bağlantıları araştırıyor.
Karizmatik konuşmalar ve ana karakter olan büyülü Prospero’nun kullanımıyla, adasının sakinlerinin zihinlerini ve bedenlerini kontrol eder. Aslında, o ve asi sprite Caliban, Caliban’ın başarısızlıklarını ve kendi ezici erdemlerini listelediği için Prospero’nun galip olduğu bir kelime savaşı veriyorlar.
George of Trebizond’un Beş Retorik Kitabı’nın yüzyıllar süren etkisinden Machiavelli’nin aktif sosyal katılımı haklı çıkarmak için antik Roma’nın politik retoriğini kullanmasına, Rönesans’ın Rönesans’ın yeniden keşfi ve retoriği bir yerde konumlandırması olan The Tempest’te Shakespeare’in sihir ve retoriği tasvirine kadar. onurun eğitim, yurttaşlık kültürü ve sanat üzerinde geniş kapsamlı etkileri olmuştur.
Dilin Gücü nedir
Dilin Gücü PDF
Dilin Gücü özet
Dilin gücü ile ilgili Kompozisyon
Dil ile ilgili terimler
Nermi Uygur Dilin Gücü PDF
Kitapyurdu
Retorik: Dilin Gücü
1. İtalya’da 13. yüzyıldan 15. yüzyıla kadar olan Rönesans dönemi, yeniden keşif ve yeni başlangıçların zamanıdır. İnsanlar eski dilleri ve kitapları ve bunlarda eski bir sanatı retorik, Aristoteles’in “ikna sanatı” nı yeniden keşfediyor. Sanatçılar, klasik zamanlarda olduğu gibi insan formunun güzelliğini sergilerler. İnsanlığa “her şeyin ölçüsü” olarak değer veren İtalyan Hümanistler (markturner.org), başarılı Rönesans insanını, retorikte öğrenme ve beceri, dilin de etkili kullanımı nedeniyle toplumda önemli, güçlü ve aktif olarak görüyorlar. konuşma ve yazma. Son olarak, matbaanın icadı, hem retoriğin hem de eğitimin artan öneminde önemli bir rol oynayacaktır.
2. Latince ve Yunanca çalışmaya dayalı retoriğe olan yeni ilgi, insanların nasıl eğitildiğini etkiler. Vatandaşları şiir, etik ve politika konularında eğitmek, bir toplumda bilgili, iyi konuşan vatandaşlar yaratmaya yardımcı olur (Herrick 149). Konuşma ve ikna sanatını incelemek, bir kişinin ahlakını iyileştirebileceği anlamına gelir. Siyasi iktidar yollarına başlamak için ikna etme konusunda bilgi ve becerilerini kullanabilirler. Güç ve zenginlik içinde büyüyen “Floransa ve diğer önemli şehirlerin lider aileleri”, “sivil yönetimin inceliklerini” bilen ve bunlarla çalışabilen liderlere ihtiyaç duymaktadır (150). Yunanca ve Latince gibi klasik dilleri incelemek, bilim adamlarını Platon ve Aristoteles’in eserlerinde insanların dilin gücüne ilk hayranlık duymalarına götürür. Hümanistler hem gençleri hem de yetişkinleri eğitir. İkna edici konuşma, etik davranış ve iyi niyet arasında bir bağlantı görürler (“The Ideal of Humanitas”). Sonuçta, İtalyan Hümanizmi iyi vatandaşlar, eğitimli bireyler ve liderler yaratmayı amaçlamaktadır.
3. Rönesans döneminde, eğitim, en azından bazı üst sınıf kadınlar için daha erişilebilir hale geldi. Bu değişim, kadınların algılanma biçimi ve neler öğrenebilecekleri üzerinde etkili oldu. Bunun Rönesans’ta büyük bir değişiklik olmasına rağmen, sınırlamalarıyla birlikte geldiğine dikkat etmek de önemlidir. Bütün kadınlar eğitim alamaz. Daha düşük sosyal düzeydeki kadınlar o kadar şanslı değildi, bu da çok az kadının eğitimli olduğu anlamına geliyordu. Ancak bazı eğitimli kadınlar, eğitimin kadınlara sağladığı faydalar ve söylemin gücünün, dili ustaca kullanma becerisinin kadınların gelişimini nasıl etkileyebileceğini yazmaya karar verirler (Herrick, 148). Joanna Vaz, Christine de Pisan ve Madame de Scudery gibi kadınlar, öğrenme deneyimlerini retorik konusunda yazmak için kullandılar ve bu çağın önemli figürleri haline geldiler (147). Kadınlar toplumun daha değerli üyeleri haline geldikçe, bazı erkek yazarlar eğitimlerini savunmaya başladı.
4. 1450’lerde Johannes Gutenberg’in matbaaya başlaması, basılı kitapların sayısını ve okuryazarlığın yayılmasını arttırır. Yazının gelişi, bilim adamları retoriğin gerçek anlamını öğretmek için ders kitapları üretmeye başladıkça retoriğin önemini güçlendirir. Yine de kitaplar hala maliyetli ve çalışan insanların araçlarının ötesinde. İnsanlara retoriğin önemini göstermek ve onu yıllar önce öğretildiği gibi öğretmek için tarihsel metinlerin kullanılması vurgulanmaktadır. Mektup yazma kılavuzları, el kitapları gibi metinler figürler ve atasözleri sözlükleri ”(144), Rönesans okullarındaki genç öğrencileri eğitmek için kullanılır. Öğrencilerin, ideal Rönesans insanı olmak için çok sayıda zarif ifadeyi ve konuşma kalıplarını ezberlemek için bu tür ders kitaplarıyla çalışmaları beklenir.
5. Rönesans’ta eğitim, sosyal gelişimin kilit bir yönüdür ve bu eğitimin çoğu, kapsamlı bir retorik bilgisine dayanmaktadır. Retorik – etkili konuşma ve yazmanın gücü – sadece topluma öğretilmez, aynı zamanda toplumun bir parçasıdır. İnsanlar, şimdi olduğu gibi, retorik yoluyla bir kişinin dili bir amaç için nasıl kullanacağını bilerek ikna edebileceğine ve başkalarının hayatını değiştirebileceğine inanıyor.
Birliği Anlamak
Deneme 1 daha etkilidir çünkü tamamen birleşiktir. Bu denemedeki tüm detaylar hedefe yöneliktir; üç konu cümlesinin her birini destekler ve geliştirirler.
İşte makale 1’in neden birleşik olduğunu gösteren bir taslağı.
Tez: İtalyan Rönesans retoriğinin yeniden canlanması, eğitim kaynakları olarak Yunan ve Roma metinlerine, sosyal ve politik retoriğin gelişimine ve kelimelerin güçlü büyüsüne olan yenilenmiş ilgi ile işaretlenmiştir.
Destekleyici Nokta 1: Rönesans toplumundaki ilk büyük değişiklik, Rönesans’ın Yunan ve Roma metinlerinin yeniden keşfi, kişisel eğitim için mevcut konuların kapsamını genişletmesi ve derinleştirmesinden kaynaklanmaktadır.
Destekleyici Ayrıntılar:
• Retorik ve dil kullanımı üzerine Yunanca ve Latince eserler ortaya çıkıyor
• yetenekli, iyi eğitimli öğretmenler de görünür
• George of Trebizond, etkili Beş Retorik Kitabı yazıyor
• retoriği öğrenmeye yönelik sistematik yaklaşıma sahip ilk kapsamlı ders kitabı
• kompozisyon, şiir ve tarih ile öğrenciler için bilgi tabanını genişletir – bunlar Liberal Çalışmalar olur
