Farklı Amaçlar İçin Farklı Maliyetler
Temel bir maliyet yönetimi ilkesi “Farklı amaçlar için farklı maliyetler”dir. Bu nedenle, belirli bir maliyetin ne anlama geldiği, hizmet edilen yönetsel hedefe bağlıdır. Bu ilke, ürün maliyetleme yöntemlerinin yaygınlaşması için bir gerekçe olarak kullanılmamalıdır. Gerekenden fazla ürün maliyetlendirme yöntemi kullanmak kafa karıştırıcı olabilir ve maliyet yönetimi bilgi sisteminin güvenilirliğini zedeleyebilir.
Ürün maliyet tanımları, sunulan amaca göre farklılık gösterebilir. Ürün maliyet tanımlarına ve tatmin ettikleri bazı hedeflere ilişkin üç örnek sağlar. Fiyatlandırma kararları, ürün karması kararları ve stratejik karlılık analizi için değer zinciri boyunca izlenebilir tüm maliyetlerin ürüne atanması gerekir.
Stratejik ürün tasarımı kararları ve taktik karlılık analizi için üretim, pazarlama ve müşteri hizmetleri maliyetleri (müşterilerin satın alma sonrası maliyetleri dahil) gereklidir. Harici finansal raporlama için, FASB kuralları ve sözleşmeleri, ürün maliyetlerinin hesaplanmasında yalnızca üretim maliyetlerinin kullanılmasını zorunlu kılar. Diğer amaçlar, yine başka ürün maliyet tanımlarını kullanabilir.
Ürün Maliyetleri ve Dış Finansal Raporlama
Maliyet yönetim sisteminin önemli bir amacı, harici finansal raporlama için ürün maliyetlerinin hesaplanmasıdır. Ürün maliyetlendirme amaçları için, harici olarak dayatılan sözleşmeler, maliyetlerin hizmet ettikleri özel amaçlar veya işlevler açısından sınıflandırılmasını gerektirir. Maliyetler iki ana fonksiyonel kategoriye ayrılır: üretim ve üretim dışı.
Üretim (veya ürün) maliyetleri, malların üretimi veya hizmetlerin sağlanması ile ilgili maliyetlerdir. Üretim dışı maliyetler, satış ve yönetim işlevleriyle ilişkili maliyetlerdir.
Maddi mallar için üretim ve üretim dışı maliyetler genellikle sırasıyla üretim maliyetleri ve üretim dışı maliyetler olarak adlandırılır. Üretim maliyetleri ayrıca doğrudan malzeme, doğrudan işçilik ve genel gider olarak sınıflandırılabilir. Harici finansal raporlama için ürünlere yalnızca bu üç maliyet unsuru atanabilir.
Doğrudan Malzemeler
Doğrudan malzemeler, üretilmekte olan mal veya hizmete kadar izlenebilir malzemelerdir. Bu malzemelerin maliyeti doğrudan ürünlere yansıtılabilir, çünkü her bir ürün tarafından tüketilen miktarı ölçmek için fiziksel gözlem kullanılabilir. Somut bir ürünün parçası haline gelen malzemeler veya bir hizmetin sağlanmasında kullanılan malzemeler genellikle doğrudan malzeme olarak sınıflandırılır.
Örneğin, otomobilde çelik, mobilyada ahşap, kolonyada alkol, kot pantolonda kot, dişleri düzeltmek için diş telleri, ameliyat için cerrahi gazlı bez ve anestezi, korsajda şerit ve havayolundaki yiyeceklerin tümü doğrudandır.
Direkt işçilik
Doğrudan işçilik, üretilmekte olan mal veya hizmetlere kadar izlenebilen emektir. Doğrudan malzemelerde olduğu gibi, bir ürün veya hizmeti üretmek için kullanılan emek miktarını ölçmek için fiziksel gözlem kullanılabilir. Hammaddeyi ürüne dönüştüren veya müşterilere hizmet veren çalışanlar direkt işçilik olarak sınıflandırılır. Chrysler’de montaj hattında çalışan işçiler, bir restoranda şef, açık kalp ameliyatı için cerrahi hemşiresi ve Delta Air Lines için bir pilot doğrudan işçiliğe örnektir.
Mali rapor Nedir
Finans Raporları
Şirket Finansal Rapor Örnekleri
Havai
Doğrudan malzemeler ve doğrudan işçilik dışındaki tüm üretim maliyetleri, genel gider adı verilen bir kategoride toplanır. Bir imalat firmasında genel gider, fabrika yükü veya genel üretim yükü olarak da bilinir. Genel gider kategorisi çok çeşitli kalemleri içerir. Ürün üretmek için doğrudan işçilik ve doğrudan malzeme dışında birçok girdiye ihtiyaç vardır.
Örnekler arasında bina ve ekipman amortismanı, bakım, sarf malzemeleri, denetim, malzeme elleçleme, güç, emlak vergileri, fabrika arazilerinin çevre düzenlemesi ve tesis güvenliği sayılabilir. Sarf malzemeleri genellikle üretim için gerekli olan ve bitmiş ürünün bir parçası olmayan veya bir hizmetin sağlanmasında kullanılmayan malzemelerdir. Bir fast-food restoranındaki bulaşık makinesi deterjanı ve üretim ekipmanı için yağ, malzeme örnekleridir.
Nihai ürünün önemsiz bir bölümünü oluşturan doğrudan malzemeler, genellikle özel bir dolaylı malzeme türü olarak genel gider kategorisine alınır. Bu, maliyet ve kolaylık temelinde gerekçelendirilir. İzlemenin maliyeti, artan doğruluğun yararından daha fazladır. Mobilya veya oyuncak yapımında kullanılan yapıştırıcı buna bir örnektir.
Doğrudan işçilik için fazla mesai maliyeti genellikle genel giderlere de atanır. Gerekçe, tipik olarak, fazla mesainin nedeni olarak belirli bir üretim çalışmasının tanımlanamamasıdır. Buna göre, fazla mesai maliyeti tüm üretim işlemlerinde ortaktır ve bu nedenle dolaylı bir üretim maliyetidir.
Yalnızca fazla mesai maliyetinin bu şekilde ele alındığını unutmayın. İşçilere 8$’lık normal ücret ve 4$’lık fazla mesai primi ödeniyorsa, genel giderlere yalnızca 4$’lık fazla mesai primi atanır. 8$’lık normal oran hala doğrudan işçilik maliyeti olarak kabul edilmektedir. Ancak bazı durumlarda, fazla mesai, üretim yüzde 100 kapasitedeyken alınan özel bir sipariş gibi belirli bir üretim çalışmasıyla ilişkilendirilir. Bu özel durumlarda fazla mesai primlerinin doğrudan işçilik maliyeti olarak ele alınması uygundur.
Üretim Dışı Maliyetler
Üretim dışı maliyetler iki kategoriye ayrılır: pazarlama (satış) maliyetleri ve idari maliyetler. Dış finansal raporlama için, pazarlama ve yönetim maliyetleri stoklanmaz ve dönem maliyetleri olarak adlandırılır. Dönem maliyetleri, oluştukları dönemde giderleştirilir.
Bu nedenle, bu maliyetlerin hiçbiri ürünlere atanamaz veya bilançoda raporlanan stok değerlerinin bir parçası olarak görünemez. Bir üretim organizasyonunda, bu maliyetlerin düzeyi önemli olabilir (genellikle satış gelirinin yüzde 25’inden fazla) ve bunları kontrol etmek, üretim maliyetleri alanında uygulanan aynı kontrolden daha fazla maliyet tasarrufu sağlayabilir.
Örneğin, General Motors, 60 milyar dolarlık şaşırtıcı sağlık hizmetini düşürmeye yardımcı olmak için çalışanlarına sağlık ve fitness sınıfları sunuyor. Üretim ve hizmet organizasyonları için gelir tabloları hazırlayın.
Procter & Gamble ise Çin’de şampuan ve deterjan pazarını geliştirmek ve pazara hakim olmak için reklamlara çok büyük paralar harcıyor. P&G, her ay medya konusunda en bilinçli Çinli şirketlerin bile bir yılda harcadığından daha fazla yayın süresi satın alıyor.
Bunları dağıtan binlerce Çinli için ücretsiz numune ve maaş maliyeti ile birleştiğinde, Çin’deki pazarlama giderlerinin P&G’nin bütçesinin önemli bir bölümünü oluşturduğunu görüyoruz. Hizmet organizasyonları için satış ve idari maliyetlerin göreceli önemi, üretilen hizmetin niteliğine bağlıdır. Örneğin doktorlar ve diş hekimleri genellikle çok az pazarlama yaparlar ve bu nedenle çok düşük satış maliyetlerine sahiptirler. Öte yandan bir havayolu, önemli pazarlama maliyetlerine maruz kalabilir.
Bir ürün veya hizmeti pazarlamak ve dağıtmak için gerekli olan maliyetler, pazarlama (satış) maliyetleridir. Genellikle sipariş alma ve sipariş doldurma maliyetleri olarak adlandırılırlar. Pazarlama maliyetlerinin örnekleri arasında şunlar yer alır: satış personelinin maaşları ve komisyonları, reklam, depolama, nakliye ve müşteri hizmetleri. İlk iki kalem, sipariş alma maliyetlerine örnektir; son üçü sipariş doldurma maliyetleridir.