Komedi ÇıkarımlarıKomedi için çıkarımlar, Bergson tarafından tartışılanlardan çok farklıdır. Bergsoncu kahkaha eksantrikliği cezalandırır (komedi muhafazakardır), oysa bir şakayı karşılayan Freudcu kahkaha ve onun anlatımını motive eden öfke/arzu/hayal kırıklığı aracılığıyla, eksantriklik kısaca otoriteye galip gelir (komedi yıkıcıdır).Çelişki, C.L.Barber'ın etkili Shakespeare'in Şenlikli Komedisi'nde kullandığı "açıklığa kavuşturmak için salıverme" formülünde düzgün bir şekilde uzlaştırılır. Barber'ın alt başlığı önemli 'Dramatik Biçim Üzerine Bir Çalışma ve Sosyal Gelenekle İlişkisi'. Barber tarafından ikna edici bir şekilde aydınlatılan şenlikli komedi modeli, hiyerarşik baskıdan tatil eğlencesine kaçışı içerir, bu da zamanla yeni bir anlayışa ve nihayetinde daha akıllı ama yine de hiyerarşik bir toplumla yeniden bütünleşmeye yol açar. Bu, Michael Bristol'un belirttiği gibi, "kolektif uyumun kaynağı olarak yardımsever bir baskıyı zorunlu olarak destekleyen" bir şenlik ve hükümet okumasıdır.O halde, Barber'ın şenlikli komedinin bir işlevi olarak önerdiği şey, "yukarıya doğru" bir dönüşümdür. Bristol, Bakhtin'in karnavalı, Rönesans'ın "bağımlılığın, mülksüzleştirmenin ve sosyal disiplinin aşağıya doğru gidişinin bir kanıtıdır.Barber'ın Ian Donaldson'ın The World Upside Down (1970), Robert Weimann'ın Shakespeare and the Popular Tradition in the Theatre'ı (1978) ve Mikhail Bakhtin'in The Dialogic Imagination (1981) adlı yapıtından Bristol'ün Karnavalı ve Tiyatrosu'na uzanan yolculuğu, pleblerin etkileşimi üzerine yeni bakış açıları sunuyor. kültür ve komedi. John McGrath'ın A Good Night Out'taki argümanlarını besleyen, tiyatronun çalışma dünyasındaki aynı etkileşimdir.Yirminci yüzyılın komedi stratejileriyle en zorlu eleştirel karşılaşmalarının çoğu, şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Shakespeare ve Jonson arasındaki farklılıklara odaklandı. Robert Ornstein'ın (1969) iki yazarı Elizabeth komedisinin ikiz sütunları ya da zıt kutupları olarak sunarak başlayan kısa ve zarifçe çevrilmiş bir denemesini örnek olarak alabiliriz: 'romantik, olumlu ve çekici; diğeri hicivli, olumsuz ve (arada bir) itici.Ornstein'dan Jonson, "burjuva açgözlülüğünün yeraltı dünyasının kurnazlığıyla buluştuğu noktaya dar bir şekilde odaklanan... gerçekçi hicivli komedinin yeni bir yolunu" başlatmak için "eski romantik komedi tarzını" bilinçli olarak reddeder. Bu, "Bir Dogberry'nin beceriksizliğinin bir Borachio'nun entrikalarını karıştırabileceğini" tasavvur edemeyen bir adam, ilk emri "Aptaldan başka bir şey ol" olan bir adam, komedileri "bize Shakespeare'in komedilerinin ne kadar azını hatırlatan bir adam" bize kapitalist girişimin yükselişini ve çağının paralı mizahını anlatır.Dram Nedir
Komedi Nedir Edebiyat
Komedi Özellikleri
Entrika komedisi
Komedi türünde üç birlik kuralına uyulur mu
Tiyatro Terimleri
Komedya Nedir
Trajedi türünün ÖzellikleriNihai karşıtlık, Shakespeare'in "insanlıktaki ortak bağımız" vahiyleri ile Jonsoncu "insanlığımızın ortaklığını, alçaklığını ve muazzamlığını" ortaya çıkarması arasındadır. Ornstein'ın sonuç paragrafı bu karşıtlığı dile getiriyor.Shakespeare'in komedileri üzerine yazılanların çoğu benzer şekilde yumuşak ve aşkındır. Sir Walter Raleigh'in 1907 monografisinde muğlak bir şekilde gözlemlediği gibi, "cinsellik geleneği onun adına solmuş bir parfüm gibi yapışır". Ornstein'ın Jonson'a karşı duruşu neredeyse müdüre, Shakespeare'e karşı mütevazi. Bergson'un argümanını örneklemek için Jonson'ı kullanmış olabileceği kuşkusuzdur, ancak Shakespeare'i değil, ancak yazmaya devam edenler tarafından genel olarak eleştirel söyleme ve özellikle Shakespeare'e yapılan hizmeti sorgulamanın zamanıdır.Ornstein'ı okuduktan sonra, kendilerini Jonson'a göre modellemenin sonraki yazarların sadece sapkınlığı olduğunu düşündüğünüz için affedilebilir, böylece Bergson'un kahkahanın "açık olmayan aşağılama ve en azından dış görünüşünü düzeltme niyeti" hakkındaki sonuçlarını besleyebilirsiniz.Bergson'un "İşte bu yüzden komedi, gerçek yaşama komik olmayan teatral türlerden çok daha yakındır" çıkarımını açıklayan Shakespeare'den çok Jonsoncu uygulamadır. Jonson'ınki, çizgi roman sahnesinin normu olarak Cicero gerçekçiliğinin kurulmasına büyük katkı sağladı. Gücü ve uzun ömürlülüğü, Howard Barker'ın 22 Ağustos 1988'de Guardian'a sunduğu bir makalenin öfkeli açılış paragrafında görülebilir.Ve lanetli Yazar, kahkahaların kökünü kazımaya teşvik ederek, kısa önsözünü pantolonunu ayak bileklerine dolayarak, pullarla süslü iç çamaşırlarını ortaya çıkararak bitirir. Tiyatronun hileleri, protestosunu başka yöne çevirmek için komplo kurar. Barnes, eğitimli bir oyun yazarı, Jonson'ın bir hayranı ve tiyatroyu, onu evcilleştirenlerin yardımsever kontrolünden kurtarmak isteyen bir adam.Girişimcilerin ve izleyicilerin gevşekçe "Cicero gerçekçiliği" dediğim şeyin acısını çekeceğini biliyor. Gerçekten de, "komedi" gibi "gerçekçilik" de düşüşte olan bir kelimedir. Televizyon aracılığıyla aracılık edilen "gerçekçi", "kolayca tanınan"dan pek ayırt edilemez. (Howard Barker bu anlamda kullanıyor gibi görünüyor.) Bir ideoloji tarafından desteklense de gerçekçilik, işe yarayabilecek bir kelimedir. Yüzyılın tartışmasız en büyük komik drama yazarı olan Brecht, "Popüler ve Gerçekçi" üzerine bir denemesinde bunu söylüyor.Barnes'ın da kendine koyduğu bu tür bir programdır, tek bir oyun değil, toplu katliamla ilgili ortak bir kaygıyla birbirine bağlanan iki grotesk komedi. Sıkıntı birikir - şakalar da öyle. İlk oyunda Korkunç İvan'ın kişisel zulmüne tanık oluyoruz; ikincisinde, Nazi Almanya'sındaki gaz odalarındaki ölümleri detaylandıran komedi-bürokratların kişisel olmayan gaddarlığı; ve bir Sonsöz için, Bimko ve Bieberstein, Zyklon B üzerlerine dökülürken bir Yahudi çift eylemi gerçekleştirir.Her şeyi yeniden işleyebilen, artık Jonson, Jarry, Brecht tarafından şok edilmeyen, güçlüler tarafından güçsüz kılınan bir tiyatroya yapılan bir saldırıdır. Başlangıçta bir Yazar, Bergson'a ve komediyi eleştiren eleştirmenlere ateş püskürüyor -ve aptal durumuna düşürülüyor ve sonunda, Jewel ve Warriss (ya da Vladimir ve Estragon?) ölürken bizi gülmeye davet ediyor. Bence başarılı bir oyun değil, ama Barnes bugün komedi konusunda haklıysa, öyle olsaydı ne fark ederdi?Barnes'ın insancıllığı, nihayetinde, alternatif bir komik gerçekçiliği sürdürmek için fazla güvensiz bir ideolojidir. Sağlam ayaklı Northrop Frye, dünya edebiyatını Hristiyanlıktaki bir ana merkezden basar: "Hıristiyanlık trajedisi açısından, Dante'nin commedia adını verdiği daha büyük kurtuluş ve diriliş şemasında bir bölümdür". Anatomy of Criticism'de (1957), A Natural Perspective'de (1965) Shakespeare odaklı bir komedi üzerine kapsamlı yazılar yazmıştır.
Doğal Teknik
Her sabah Sceno şairleri, Avustralya yağmur ormanlarının bir kuşu olan dentirostris, yaprakları keser, onları yere düşürür ve onları ters çevirir, böylece daha solgun, iç taraf yeryüzüyle tezat oluşturur. Bu şekilde kendisi için hazır bir sahne kurar; ve hemen üzerinde, bir sarmaşık veya dal üzerinde, gagasının altındaki tüyleri kabartarak sarı köklerini ortaya çıkarırken, kendi notalarından ve aralıklarla taklit ettiği diğer kuşların notalarından oluşan karmaşık bir şarkı söyler: tam bir sanatçı.
Bu, bedendeki bir sinestezi değil, bölgedeki duyu blokları renkler, duruşlar ve bütün bir sanat eserini tasvir eden sesler vardır. Bu gürültülü bloklar nakaratlar; ama aynı zamanda duruş ve renkten kaçınılır ve duruşlar ve renkler her zaman nakledilir: eğilmek, düzleşmek, bir daire içinde dans etmek ve renk çizgileri.
Nakaratın tamamı duyguların varlığıdır. Anıtlar nakarattır. Bu bakımdan sanat, hayvan tarafından sürekli olarak rahatsız edilmektedir. Kafka’nın sanatı, bölgedeki ve evdeki en derin meditasyon, yuva, portre pozları (sakinin başını çene ile göğsüne batırmış ya da tam tersine, köşeli başı tavandan geçen “Shamefaced Lacky”); sesler-müzikler vardır. (kendi duruşlarında müzisyen olan köpekler; şarkı söyleyip söylemediğinin asla bilinmeyeceği şarkı söyleyen fare Josephine; gıcırtıları kız kardeşinin kemanıyla karmaşık bir yatak odası-ev-toprak ilişkisi içinde birleşen Gregor)
Sanat üretmek için gereken her şey burada: bir ev, bazı duruşlar, renkler ve şarkılar -hepsi bir cadı süpürgesinde, evrenin bir çizgisinde veya yersizyurtsuzlaştırma gibi deli bir vektöre açılıp fırlatılması şartıyla- Yolcularla Bir Odaya Bakış sunar (Klee).
Her bölge, her habitat, sadece zamansal mekânsal olarak değil ancak nitel düzlemleri veya bölümleri: bir duruş ve sınav için bir bir şarkı ve bir renk algılar ve etkiler. Ve her bölge diğer türlerin bölgelerini kapsar veya keser veya bölgeleri olmayan hayvanların yörüngelerini hareket ettirerek türler arası birleşme noktaları oluşturur.
Başlangıç olarak, Uexkti.hl bu anlamda melodik, polifonik ve kontrapuntal bir Na ture anlayışı geliştirir. Birdsong’un sadece kendi karşı noktası ilişkileri yoktur, aynı zamanda bu ilişkileri diğer türlerin şarkılarında bulabilir ve bu diğer şarkıları sanki maksimum frekansı işgal etme sorunuymuş gibi taklit edebilir.
Doğal gözlem örnekleri
Sistematik gözlem nedir
Doğal öğretim yaklaşımları
Doğal gözlem ve sistematik gözlem arasındaki farklar
Dogal gözlem Nedir
Doğal Dil Öğretim Stratejileri
Sistematik Gözlem ÖRNEKLERİ
Psikolojide doğal gözlem örnekleri
Örümcek ağı, kontrpuan görevi gören “sineğin çok ince bir portresini” içerir. Yumuşakçaların ölümü üzerine, evi olarak görev yapan kabuk, yüzmek için değil kavrayışa sahip kuyruğu sayesinde onu kendi yaşam alanına çeviren keşiş yengecinin kontrpuan haline gelerek boş kabuğu yakalamasını sağlar.
Kene, kiremit şeklinde düzenlenmiş meşe yaprakları, üzerlerinden akan yağmur damlalarında kontrpuanını bulurken, dalının altından geçen her memelide kontrpuanını bulacak şekilde organik olarak yapılandırılmıştır. Bu teleolojik bir kavram değil, sanatın ne olduğunu ve doğanın ne olduğunu artık bilmediğimiz melodik bir kavramdır (“doğal teknik”).
Yaban arısı ve aslanağzı evliliğinde olduğu gibi, bir melodi başka bir melodide bir “motif” olarak ortaya çıktığında karşıt nokta vardır. Bu kontrpuan ilişkileri düzlemleri bir araya getirir, duyumların ve blokların bileşiklerini oluşturur ve oluşumları belirler. Ancak doğayı oluşturan, ne kadar genelleştirilmiş olursa olsun, yalnızca bu belirli melodik bileşikler değildir; başka bir veçheye, sonsuz bir senfonik kompozisyon düzlemi de gereklidir: Evden evrene.
Endosensasyondan eksosensasyona. Bunun nedeni, bölgenin yalnızca izole edip birleşmekle kalmayıp, içeriden veya dışarıdan gelen kozmik güçlere açılarak, yaşayanlar üzerindeki etkilerini algılanabilir kılmasıdır.
Meşe ağacının bileşim düzlemi, meşe palamudu gelişiminin gücünü ve yağmur damlalarının oluşum kuvvetini destekleyen veya içeren şeydir ve kenenin bileşim düzlemi, böceği bir dalın ucuna çekebilen ışık kuvvetini destekleyen şeydir. Yeterli bir yükseklik ve kendisinin geçen memelinin üzerine düşmesine izin verdiği ağırlık kuvveti ve aralarında hiçbir şey, hiçbir memelinin geçmemesi halinde yıllarca sürecek endişe verici bir boşluktur.
Bazen güçler, ince geçişlerde birbirine karışır, hemen hemen hiç fark edilmeden ayrışır; ve bazen birbirleriyle değişirler veya çatışırlar. Bazen bölge tarafından seçilmelerine izin verirler ve en iyiliksever olanlar eve girenlerdir.
Bazen, sakini bölgeden çeken gizemli bir çağrı gönderiyorlar ve bunu, aniden milyonlarcasına toplanan samanlar veya suyun dibine muazzam bir hac yolculuğuna çıkan kerevitler gibi karşı konulamaz bir yolculuğa çıkarıyorlar. Bazen bölgeye saldırıyorlar, ters çeviriyorlar, kötü bir şekilde, bölgenin zorlukla geldiği kaosu geri getiriyorlar.
Ama eğer doğa sanat gibiyse, bunun nedeni her zaman bu iki canlı unsuru her şekilde birleştirmesidir: House ve Uni verse, Heimlich ve Unheimlich, bölge ve yersizyurtsuzlaşma, sonlu melodik bileşikler ve büyük sonsuz kompozisyon düzlemi, küçük ve büyük olarak yer alır.
Sanat bedenle değil, evle başlar. Bu nedenle mimarlık, sanatın ilkidir. Dubuffet, sanatın vahşiliğinin belli bir durumunu belirlemeye çalıştığında, her şeyden önce eve dönüyor ve tüm çalışmaları mimari, heykel ve resim arasında duruyor. Ve formun ötesine geçmeyen, en bilimsel mimari sonsuza dek uçaklar ve kesitler üretir ve birleştirir.
Bu nedenle, resimden sinemaya diğer sanatlara empoze edilecek farklı yönelimli çerçevelerin birbirine kenetlenmesiyle “çerçeve” ile tanımlanabilir. Resmin tarihöncesi, duvar çerçevesi içindeki freskten, pencere çerçevesi içindeki vitraydan ve zemin çerçevesi içindeki mozaikten geçerek sunuldu: “Çerçeve, resmi odaya bağlayan göbek “küçük sütunları, çapraz çıkıntıları ve delikli sivri uçlu gotik çerçeve gibi” indirgeme olduğu anıttır.
Mimariyi çerçevenin ilk sanatı haline getirerek, Bernard Cache yapının herhangi bir somut içeriğini veya işlevini önceden belirlemeyen belirli sayıda enframing yazı tipini listeleyebilir: kesilen duvar, yakalayan veya seçen pencere ( bölgeyle doğrudan temas halinde), uzaklaşan veya seyrekleşen zemin kat (“insan yörüngelerine serbest bir yol vermek için yeryüzünün kabartmasını seyrelterek”), yerin tekilliğini çevreleyen çatıdır(“eğimli çatı tepedeki yapı “).
