Duyarlılık Dili
Duyarlılığın dili ve edebiyatı, benlik veya onun duygularıyla ilgili aşırı bir saplantıya karşı uyardığı ölçüde, romantik geleneğinkinden farklı ve keskin bir şekilde farklıydı. Amacı, aklı ya da özdenetimi tahttan indirmek için değil, toplumsallığı ve toplumsal erdemi pekiştirmek için insan sempatisinin işleyişini betimlemek ve geliştirmekti.
Duygusal yazarın açıklanmış amacı, gerçek nezaketi ve insanlığı mümkün olduğunca artırmaktı. Bu amaçla, edebi duygu tedarikçileri, toplumsal olarak duyarlı bilinci genişletmek için pathos’u etkin bir şekilde kullandılar.
Onların acıklı tasvirleri, modern kültürü karakterize eden sosyal gerçekçilik ve bireycilikle ilgilenen bilim adamlarına yavan ve inandırıcı gelmese de, büyük bir özenle ve ahlaki etkiye dikkat edilerek inşa edilmişlerdir.
Örneğin Henry Mackenzie, okurlarını bir “sempati senfonisine” aktif olarak katılmaya zorlayarak, onları melankoli senaryolarında tarafsız seyirci rolü oynamaya zorladı.
Ancak Mackenzie, okuyucularından geçici veya narsisistik olabilecek aşırı bir duyguyu asla çıkarmaya çalışmadı; bunun yerine, ahlaki reforma ve aktif erdeme yardımcı olan o ‘yumuşak gözyaşı’ ile alay etti.
Etik mesajı sosyalliğe dayanıyordu. Böylece Duygu Adamı, yozlaşmış bir dünyadan herhangi bir nefret ya da geri çekilme ile sona ermez: ‘Hayır: Etrafımda öyle bir nezaket havası var ki, hiçbir şeyden nefret edemiyorum: ama, dünyaya gelince – onun insanlarına acıyorum.
Yorick, Harley veya Richard Annesly gibi duygusal kahramanlar, modern okuyuculara uyuşuk veya hareketsiz varlıklar gibi görünebilir. Bunun nedeni büyük ölçüde edebi işlevlerinin mimetik olduğu kadar didaktik olmasıdır.
Tarafsız ama okuyucunun dünyayı yeniden gördüğü izleyicileri hissederek işlev görürler. Onların talihsizlikleri, şiirsel adalet ya da Mackenzie’nin “güneşli son” olarak küçümsediği şeyler gibi araçlar tarafından duygusal kancadan kurtulmaya alışmış okuyucuların sempatik tepkisini artırmak için kasıtlı olarak tasarlanmıştır.
Aynı zamanda, duygusal yazarlar, kahramanlarının yaşamda aktif bir rol oynayamamalarının, aynı şekilde, yozlaşmış bir toplumun olağanüstü duygusal yeteneklerini tanıma ve ödüllendirme konusundaki yetersizliğinin bir sonucu olduğunu öne sürmek istediler. Örneğin Harley, açıkça karikatürize edildiği gibi ne pasif ne de tek boyutlu bir karakterdir.
Sert ahlaki dersler verebilir; fahişeler tarafından cezbedilir; kıskanır; aşık olur; ve mahallesindeki hasta ve evsizlere bakar. Harley ideal ve tanım gereği gerçekçi olmayan bir tip olsa da yaratıcısı kesinlikle kimsenin onun karakterini taklit etmeye çalışmasını önermedi.
Mackenzie sadece her erkekte olduğuna inandığı Harley’i canlandırmak istedi. Ya da Henry Brooke’tan alıntı yapmak gerekirse, bu tür yazarlar, görece olarak kendinin her türlü özeni ve duygusuna kapılmış karakterleri çizerek uyuyan erdemi uyandırmaya çalıştılar.
Uygun ahlaki soru şuydu: Giderek daha rekabetçi ve lüks bir dünyanın bencilliğinden bir kaçış en iyi nasıl başarılabilir?
Üstelik böyle bir kaçış, bireysel tiksinme ve beraberindeki geri çekilme ile sonuçlanmadan nasıl gerçekleştirilebilir? Duygusal yazarlar, zihni Brooke ve Mackenzie’nin “dünyanın koşuşturması” olarak adlandırdıkları şeyden ve sakinleri “çok sayıda nesne tarafından bölünmüş ve dağılmış” olan “büyük şehirlerin” sosyal yaşamından uzaklaştırmak için çeşitli zihinsel teknikleri ve eğitim uygulamalarını savundular. ve tanıdık, belirli bir bağlanma yeteneğinden yoksun kılınırlar.
DUYARLILIK örnekleri
Toplumsal duyarlılık Projeleri Örnekleri
Sosyal duyarlılık
Çevreye duyarlılık Projeleri
Toplumsal duyarlılık Projesi
Farklı projeler
İhmal ve istismara yönelik projeler
İşaret Dili projeleri
Sterne’nin yaklaşımı genellikle, öğrencilerini benliği yok etmeye ve “dünyanın büyük SENSORİUMU” ile birleşmeye davet eden iyi huylu bir Zen ustasının yaklaşımına benziyordu. Bu titrer, eğer başımızın bir teli, yaratılışınızın en ücra çölünde yere düşerse.
Onlara zihinlerini doğal bir nesneye “bağlamaya”, “tatlı bir mersin” ya da “melankolik selvi” ile “bağlanmaya” teşvik etti. Sterne, bunu yaparak erkeklerin kendilerini “dalak” ve “sefil duygulardan” uzaklaştırabileceklerini savundu.
Mackenzie de benzer şekilde “cansız nesnelere bağlılık”ı savundu; ve hatta nesiller boyunca “okul arkadaşları” tarafından insanlaştırılan “solmuş bir kütük” bile, modern çağın yapaylığına ve geçiciliğine karşıt olarak, sevgi ve duyarlılığın bir simgesi haline gelebilirdi.
Ayrıca, kişilerle ilişkisi dışında bile, “kargaşalı” bir dünyanın ortasında sessiz ve teselli edici bir dostu temsil eden “Yuva fikrini” ilk vurgulayanlardan biriydi. Hayvanlar, hemcinsleriyle esrarengiz benzerlikleri nedeniyle, tanımlama için daha da uygun nesneler sağladı. Böylece, Yorick karakteri kafesteki bir kanaryaya ve ölü bir eşeğe karşı uygun duygusal tepkileri prova etti.
Duygusal yazarlar genel olarak hayvanlara karşı besleyici bir tutuma göz yumdular, özellikle de duyarlılıklarını geliştirme sürecinde olan çocuklar açısından. Brooke’un genç kahramanı, önce, aydınlanmamış ve duyarsız köy kabadayılarından soylu bir şekilde kurtardığı evcil horozundan “özel bağlılığın” ve yürekten yardımseverliğin değerini öğrenir.
Sterne ya da Brooke’unkinden daha az ironik ve esprili olsa da, bu tür sorunları ele alış biçimi çok daha incelikli olan Mackenzie, Benevolus ailesi üzerine olan makaleler gibi, aile köpeğini toplumsal denklemin ve oturma odasının içine soktu. , burada evcil hayvan ‘çocuklar tarafından o kadar insancıllaştırılır’ ki ‘yetilerini uysal olarak taşır.
Yine de okuyucularına, bu tür duygusal betimlemelerin nihai amacının hayvanlara karşı nezaket değil, kardeşlik duygularını artırmak olduğunu hatırlatmaya özen gösterdi. Mackenzie, kiracılarının ve hizmetçilerinin kötü durumunu görmezden gelirken sevgilerini köpeklere ve kedi yavrularına bol bol harcayan “Lady Love Puppies” ve “Bayan Duyarlıları” kınadı.
Bununla birlikte, gizli dostluk duygusunu uyandırmanın birincil tekniği özgün, karmaşıktı ve Britanya’da uzun bir kültürel geçmişi olan bir kavramdan türemişti. Bu kavram, sözde İngiliz “hastalığı” olan melankoli idi.
Özellikle İngiliz melankolik mizacına olan inancın köklü kökleri vardı. Hollandalı doktor Bernard Mandeville, onu 1711’de sinir bozuklukları üzerine bir tıbbi incelemenin konusu yaptı; İskoç meslektaşı Dr George Cheyne, 1733 tarihli İngiliz Malady’sinde bu konuyu inceledi; ve La Nouvelle Héloïse’de Rousseau, stoacı İngiliz Lord Bomston’a melankolik içebakış eğilimi vererek kendi benzersiz dokunuşunu ekledi.
Melankolinin özellikle ölüm ve yasla ilişkilendirildiği The Spectator’ın sayfalarında edebi önemi daha da pekiştirildi. Addison’ın Westminster Abbey’deki mezarlar arasında gece nöbetleri ve Steele’in babasının ölümüyle ilgili acıklı anlatımı, İngiliz okuyucuyu bu sorunlu ama garip bir şekilde sempatik ruh halini şımartmaya alıştırdı.
Henry Mackenzie ve diğer duygusal yazarlar tarafından büyük saygı duyulan Young’s Night Thoughts da ‘L’Allegro’ yerine ‘Il Penseroso’yu tercih etti. Özellikle Laurence Sterne’nin The Sermons of Mr. Yorick’i melankolik yansımayı duygusal hareketin ayrılmaz bir parçası yapacak şekilde tanımladı ve sınırlandırdı.
