Edebiyat ve Süreli Yayınlar
“Kültürel söylem alanı ve toplumsal iktidar alanı yakından ilişkilidir, ancak homolog değildir: birincisi, ikincisini keser ve ikincisinin ayrımlarını askıya alır, onu yapı bozuma uğratıp yeni bir biçimde yeniden kurar, “dikey” derecelerini geçici olarak başka bir biçime de aktarır.
Bu kavram daha sonra Eagleton’a, on sekizinci yüzyılın sonlarında meta değerleri tarafından istila edilen, romantik çağda parti siyasetiyle parçalanan, on dokuzuncu yüzyılda toplumsal söylemlerden ayrılan ve nihayet “periyodik edebiyattan ayrılan İngiliz eleştirel tarihinin iniş çıkışlarını planlamaya da hizmet eder.
Eagleton’ın makul ve tartışmalı açıklaması, süreli yayınların ve kamuoyunun tarihini, ciddi bir şekilde takip edilip tartışılabileceği teorik ve eleştirel bir düzeye yükseltiyor; modernleşme araştırmacılarının fikir birliği arayışındaki çalışmalarıyla arasındaki tezat bundan daha açık olamazdı.
Ama aynı zamanda, süreli yayınların ve İngiliz okuyucuların işlevini çok daraltan, bir “kamusal alan” görüşünü çok basitleştiren bilgiler için daha eski kültürel tarihlere de dayanıyor. Yeni araştırma, kamuya açık dergilerin ayrıntılı, karmaşık okumalarını ve İngiliz eleştirel, edebi ve sosyal söylemlerinin şekillendirildiği “bağlamlar” hakkında güçlendirilmiş bir anlam sağlıyor.
Cinsiyet ve Hedef Kitle
Erkek ve kadın okumalarının ayrılması, şimdi İngiliz kamusal alanında dile getirilen en eski çatışma gibi görünüyor. John Dunton’ın Atinalı Mercury’si ve Richard Steele’in Tatler’ı gibi dergiler, Kathryn Shevelow’un “öznellik üretimi ve toplumsal cinsiyete göre inşası için erken bir site” dediği periyodik yayını yaptı.
Kadınları ve Baskı Kültürü: Erken Süreli Yayında Kadınlığın İnşası bize, Eagleton’ı izleyerek Shevelow’un ‘söylemin kadınlaşması’ dediği şeyi nasıl inşa ettiğini gösterir.
Aynı zamanda, geleneksel olarak açık olan eril ve dişil hiyerarşisinin, ilk İngiliz dergilerinde nasıl yeniden haritalandırıldığını görmemizi sağlıyor, böylece bir kadın izleyici “eşit” ancak “ayrı”, “erkeklerden dereceden ziyade tür olarak farklı” görünüyordu. Bu argüman en azından Habermas/Eagleton’ın on sekizinci yüzyıl “kamusal alanı” görüşünün basılı “eşitler” arasında bir söylem olarak revizyonunu ima eder.
Çünkü kadınlar, dönemsel kamusal alanda erkeklerle “eşit” olarak göründüyseler, aynı zamanda farklılıkları olmayan “kadınsı”, kesintisiz, cinsiyetçi bir özne olarak özselleştirildiler. Burada kadın yazarlar ve okuyucular kültürel göstergeler olarak “dişil” olarak birbirleriyle karşılaştılar bir olay Shevelow’un “yeni, sınırlayıcı bir dişil norm” oluşturma dediği, Aphra Behn, Mary Wortley Montagu tarafından süreli yayınların dışında uygulanan ataerkilliğe karşı çıkmayı özellikle dışlayacak bir olay.
Kısacası, süreli yayınların ‘kadınsı’ dili, siyasi yazarın ‘feminist’ söyleminin yerini aldı. Shevelow’un görüşü, aynı zamanda, çağdaş feminist yazarların kendileri arasında sıklıkla tekrarlanan, süreli yayınların basılı kültürünün, kadınların kültüre katılımı ve nihayetinde feminist ve ataerkil karşıtı söylem için fırsat yolları açtığına dair modernleştirici argümana da meydan okuyor. Aksine, ikna edici bir şekilde, “kadınların basılı kültüre katılımını mümkün kılan, hatta aktif olarak teşvik eden” on sekizinci yüzyıl süreli yayınlarının da onu içermekle meşgul olduklarını da iddia ediyor.
Süreli yayınlar Nedir
Tdk süreli Yayınlar
Süreli Yayınlar Listesi
Türk Dili Dergisi Ocak 2022
Türk Dili Dergisi Aralık 2021
Türk Dili Dergisi Özel sayıları
Türk Dili Dergisi Kasım 2021
Türk Dili Dergisi Eski sayıları
On sekizinci yüzyıl dergisinde detaylandırılan sınırlayıcı ve nihayet disipline edici “kadınsı” söylem, kadın özneyi “kendi sözleriyle” yapma yönündeki güçlü bir eyleme bağlıydı. Henüz yazılmış tek bir süreli yayının en iyi araştırmalarından birinde, Shevelow, Atinalı Merkür’ün, başkaları için söylem konusu olmak için kadınları kendilerini yayınlanmış mektuplarla ifade etmeye, “kendileri adına konuşmaya” nasıl davet ettiğini de gösteriyor.
Sonuç, “otobiyografik özneye kendini temsil etmesi için bahşedilen kültürel otorite” ile yeterince gerçek ve iddialı olan Atinalı Mercury editörlerinin bu öz-temsilleri daha geniş bir ideolojik programa dahil etme konusundaki telafi edici otoritesi arasında karmaşık bir etkileşim oldu. Burada Shevelow, Atinalı Merkür’ün kendi izleyicilerini toplumsal ama hiyerarşik olarak temsil etmek için kullandığı çarpıcı bir görsel imajı da yeniden üretiyor.
Bu gravür, kültürel aktarımın üç katmanını tasvir ediyor: daha büyük bir “saygın giyimli” okuyucu ve mektup yazarı grubunun üzerinde oturan “Atina Topluluğu”, bu da sırayla “orta sınıfın sınırlarının ötesinde daha da büyük bir “kalabalığın” üzerinde de duruyor.
Kalabalığın bir kısmı şiddet eylemlerine karışıyor gibi görünüyor, ancak Shevelow’un işaret ettiği gibi, diğerleri potansiyel periyodik muhabirlerdir ve beklentiyle yukarıdaki kültürel otorite sitelerine de ulaşırlar.
Kadınlar her iki grupta da görünür, ancak yalnızca derginin muhabir veya okuyucu olarak dahil ettiği kişiler “dişil”i somutlaştırırken, diğerleri, birinin konuşmasına veya duyulmasına izin vermeyen sınıf farkının izlerini taşımaya devam edecektir.
Shevelow gibi eleştirmenler de edebiyat tarihinin dar kavramlarına dayanan okuma hakkında yaygın kavramlara meydan okuyorlar. Örneğin, Hans Robert Jauss, bir keresinde, edebiyat tarihinin, her izleyicinin yeni edebi eserlerin üretimine getirdiği “beklentiler ufkunda” değişiklikler olarak anlaşılabileceğini etkili bir şekilde de öne sürdü.
Edebi alımlamayı tarihselleştirme çabası, sözde-tarihsel bir öncüle, yani bireysel okuyucunun “uzlaşmayı” “yenilik”ten ayırt etme kapasitesine bağlıdır; V.N.Volosinov’un bu fikrin Rus biçimci versiyonuna (“yabancılaştırma”) itiraz ettiği gibi, böyle bir bireysel psikolojik ayrım sosyolojik veya tarihsel olarak da genelleştirilemez.
Ancak çalışmaları, yerel metin analizinde okuyucu-tepki stratejilerinin yararlılığını gösteren Shevelow, Jauss’un “beklentiler ufkunu”, “dünya dünyası hakkında kültürel bir fikir birliği” dediği şey olarak yeniden yazarak yeniden oluşturduğu kadın izleyiciye ilişkin daha karmaşık, sosyal bir anlayışı da ortaya koyuyor.
Bu konsensüsün, süreli yayınların modüle etmek ve uzlaştırmak için var olan metin içi ve siyasi ve sosyal baskıların türü üzerine inşa edilmesi gerektiği, izole benlik tarafından da pek de mümkün değildi.
