Eğitim İçeriği
Gerçekten de yüksek ve popüler kültür arasında ortak bir şey var. Yüksek kültür, popüler kültürün bir ürünüdür. Bir kavram, bir söylem ve bir metinler bütünü olarak yüksek kültür, iki toplumsal kurumun (hafıza kurumlarının) bir ürünüdür: eğitim ve medya. Varsa, halk üzerindeki yaratıcı etkisi, öğretme ve sürekli hatırlatma ile yaratılır ve sürdürülür.
Eğitim, on dokuzuncu yüzyılda evrensel ve özgür, yani kitle iletişimli ve zorunlu olarak kuruldu, ancak bu demokratik olduğu anlamına gelmez.
Aksine, asıl amaçlarından biri, insanları kendi sağlıksız eğilimlerine karşı aşılamaktı; Ahlaki çöküş ve sivil kargaşa gibi daha tehlikeli bulaşmaların patlak vermesini önlemek için onlara kontrollü bir kültür dozu bulaştırmak: anarşiye karşı kültür.
Yirminci yüzyılda sanat, propagandacıları tarafından hâlâ bir silah olarak görülüyor; genel olarak insanlar için müfredata kültür enjeksiyonu, yalnızca reddetme ve direnç geliştirmenin doğal tepkileri olan antikorlar üretir.
Shakespeare’in skolastikleşmesi, diğer şeylerin yanı sıra, sanatını icra eden pedagojik profesyoneller ile Shakespeare’in okul zorlaması, can sıkıntısı, keyfi güç, kaprisli ahlak ve kolektif bir toplumdan başka bir şey ifade etmediği genel olarak halk arasında bir işbölümü meydana geldiği anlamına gelir. aptalın şapkasını takmak. Shakespeare’in sanatı, iyi savrulan kum dolu bir çorap kadar evrensel ve özgürleştirici olduğunu düşünen, inleyen öğrencilerin (Darwin dahil) nesiller boyu kaybolmuştur.
Medya, çağdaş kültürde bellek sanatının toplumsal kurumlarından ikincisini oluşturmaktadır. Kültürel kahramanların ve kötü adamların yaptıklarını ve sözlerini anlatıya ve muhteşem hikayelere dönüştüren ‘bardik’ anımsatıcılardır.
On bin mil ötede, yerdeki bir delikte ağlayan, 400 yıllık fındık kabuklarını ve lüks köpek uçlarını çiğneyen, yıkılmış duvarlar ve şantiyelerle çevrili, sesi gürleyen trafik tarafından boğuk, bir aktörün görüntüsü. Londra’nın “ilk ticari tiyatrosuna” hayret etmek için tesadüfen yoldan geçen halkın boş bakışlarını çeken gazetecilerin izleyici kitlesi, belki de yirminci yüzyılda yüksek kültür ile popüler kültür arasındaki ilişkiler için uygun bir şekilde karmaşık ve kafa karıştırıcı bir metafordur.
Gezegenin diğer tarafında birileri bunun haber değeri olduğunu düşünüyor, ancak yalnızca 52. sayfada, başka bir tür kültüre yönelik bir teşhir reklamıyla karşı karşıya kalıyor, zeminde kurulmaya hazır prefabrik yüzme havuzları için başka bir tür çamurlu delik gerektiriyor. Kültürün sınırları bu olası olmayan bağlamda çizilir.
Hikaye, kültürle birleşen ünlülerden biridir. Bazı çağdaş karşıtlıkları anlatıyor: mirasa karşı kalkınma, sanata karşı ticaret, sanatçılara karşı seyirci, hatta yankılara karşı fındık. Bu arada hikaye, Gül’ün kalıntılarını koruyarak ölüm ve ölümsüzlük üzerine meditasyon yapar.
Bunlar önemsiz meseleler değil ama masum da değiller. Gazetecilik söyleminin karakteristik Maniheist karşıtlıkları, Üretim Araçlarını (kalkınma, ticaret, seyirciler, fındıklar) Görme Araçlarından (miras, sanat, sanatçılar, yankılar) veya Kültürden Uygarlığı ayırmaya ve karşı koymaya hizmet eder.
Bu versiyonda, muhalefet Shakespeare’den kahramanlar yaratır, bu nedenle hem haber medyasının hem de izleyicilerinin gerçekte yaşadığı dünyayı içeren geri kalanlardan kötü adamlar yaratma eğilimindedir.
Shakespeare, çağdaş dünyaya sitem eden değerleri temsil etmesi için çağrılır. Bugünlerde ona kalan tek rol bu. Adı, son zamanların ozanlarının, kendilerine ve okuyucularına gösterdikleri aşağılamanın zar zor farkında olarak, anamnez kurgular örebilecekleri gerekli çatışma unsurunu sağlıyor.
Eğitim içeriği Nedir
Eğitim içeriği nasıl hazırlanır
Eğitim İçeriği hazırlama programları
Eğitimin içeriği ne olmalıdır
DRAMA ARAŞTIRMA
Troy Kennedy Martin’in televizyondaki ilk başarısı, uzun süredir devam eden BBC-TV polis dizisi Z Cars oldu. Zamanında gerçekçiliği, polis çalışmasının bürokratik ve rutin yanını açıkça dürüst bir şekilde tasvir etmesiyle övülen bu kitap, yine de birinci sınıf için yazılmış öykülerde güçlü bir şekilde tanımlanabilir karakterler, eylem, konum ve tür ile polislik hakkında olduğu kadar televizyonla da ilgiliydi.
Z Cars, polis dizilerini kendi zamanlarının ve kültürünün sembolik yan sokaklarında araştırma draması izlemek için bir araç olarak kullanarak iyi televizyonun yapabileceğini yaptı. Popüler izleyiciye yeni değil, tanınma şoku yaşattı.
Troy Kennedy Martin, kariyerinde çok daha sonra televizyon için yapılmış en iyi polisiye drama dizisini yazdı. Edge of Darkness, türünü yıkıma karşı test ediyor. Fotopoetik vizyonu, genel ve sosyal manzaranın tanıdık simgelerine ışık değil, karanlık saçar.
Yapısı, yasanın kıyısında çalışan bir polis tarafından bir cinayetin soruşturulması tanıdık. İlk varsayımlarının ne kadar yanlış olduğunu keşfederken, Müfettiş Craven’in soruşturması, geleneklerini bozar ve aşar.
Genel olarak drama, popüler bir eğlence biçiminin merkezinden deneysel yeniliğin kenarlarına doğru hareket eder. Diegetik olarak, sıradan bir insanın endişelerinden karanlığın kalbine geçer. Evin aşinalığından, anlayış ve ölümün kesiştiği keşfedilmemiş bir ülkeye, küresel güç oyunlarının çürümüş çekirdeğine tehlikeli bir yolculuktur.
BÜYÜK ŞAİRLERE SAHİP OLMAK
Edge of Darkness’ı farklı kılan şey, metin, yapımcıları ve izleyicileri arasındaki ilişkidir; hem metinsel hem de sosyal bir güven ilişkisi.
Metinsel olarak, izleyicinin, sürekli olarak yer işaretlerini etiketlemeden, izleyici adına anlama işi yapmadan, kendi yaratıcı alanına girmesine güvenir; her iki taraf da karanlığın eşiğinde. Sosyal olarak, izleyicisinin anlayışı arzu edeceğine güvenir; yabancılaştırma aygıtının tetiklediği tanınma şokudur.
Ödüller somuttur; Edge of Darkness, diğer koşullar altında (örneğin belgesel veya güncel olaylar) ekrana gelmeyecek vizyonlarla kurtulabilir ve araştırmacı drama yöntemi, kamusal yaşamın bazı karmaşıklıklarını araştırmacı gazetecilikten daha gerçekçi bir şekilde çözebilir.
Humphrey Jennings’in aksine, Troy Kennedy Martin bu çalışmada dramatik bir vizyondan başka bir şey sergilemez; onun fotoşiiri açık bir ideoloji teorisine dayanmaz, ancak Jennings’in filmleri gibi tanıdığı ve güvendiği popüler bir izleyici kitlesiyle ittifaklar kurar.
Vizyon Araçları, Üretim Araçlarına ayak uydurur; Edge of Darkness, çağdaş izleyiciye, nükleer güç ve çevresel yıkım çağında İnsan Varlıkları (Jennings’in tabiriyle) olarak doğamız için bir imaj ve kişisel sorumluluk duygusu sunar.
Sonuç sadece iyi bir drama değil, aynı zamanda iyi bir politikadır. Todd Gitlin, Amerikan televizyonu hakkındaki kesin araştırmasını, Inside Prime Time’ı Walt Whitman’ın şu sözleriyle kapatıyor: “Büyük şairlere sahip olmak için büyük izleyiciler de olmalı. Shakespeare ve Humphrey Jennings gibi, Troy Kennedy Martin de büyük bir şairdir ve büyüklüğü, izleyicilerinin pop kültürü kültürü üzerine kuruludur.
