Ölüm Cezası Üzerine Devam Eden Tartışma: Katilleri Caydırıyor mu?Dünyadaki birçok ülke artık ölüm cezasını kullanmıyor. Yapanlar arasında Çin, her yıl en yüksek sayıda infazla öne çıkıyor. Uluslararası Af Örgütü, 2004 yılında Çin'in 3.400'den fazla kişiyi idam ettiğini tahmin ediyor. İran o yıl 159 kişiyi, Vietnam 64 kişiyi idam etti.Sırada, 2004 yılında 59 mahkumu infaz eden ve Yüksek Mahkemenin ölüm cezasını geri verdiği yıl olan 1976'dan bu yana toplam ABD infaz sayısını 944'e çıkaran Birleşik Devletler var. Şu anda 3.487 mahkum infaz edilmeyi bekliyor. 2004 yılında idam edilen ortalama kişi, yaklaşık 11 yıldır idam sırasındaydı. Az sayıda kişi 20 yıldan uzun süredir infaz edilmeyi bekliyordu. Ölüm cezasına çarptırılan mahkumların büyük çoğunluğunun idam edilmeyeceği aşikar görünüyor.Halk ölüm cezasını destekliyor. Gallup anketi Amerikalılara neredeyse 50 yıldır idam cezasını soruyor. Mayıs 2005 itibariyle, Amerikalıların yaklaşık dörtte üçü (% 74), cinayet vakalarında, 1994'teki en yüksek noktası olan% 80'den daha düşük olan ölüm cezasını desteklemektedir. Ancak idam cezasına da yıllarca ve birçok nedenden dolayı karşı çıkıldı.ABD'de ölüm cezasına ilk karşı çıkan ve bunun yerine hapis cezası veren Quaker'lar oldu. ABD Uluslararası Af Örgütü idam cezasını, cezanın ölüm olduğu ve kaçma olasılığının işlenen suçtan çok politika, para, ırk ve coğrafya tarafından belirlendiği "korkunç bir piyango" olarak adlandırıyor.Grup, siyah erkeklerin idam edilme ihtimalinin beyaz erkeklerden daha yüksek olduğu gerçeğine dayanıyor; Teksas, Virginia, Misouri, Louisiana ve Florida dahil olmak üzere güney eyaletleri, 1977'den beri meydana gelen infazların çoğunu oluşturmaktadır.Neredeyse tüm idam mahkumlarının fakir olması da şaşırtıcı değil. Genellikle bu görev için yeterli niteliklere sahip olmayan bir kamu avukatı vardı. Mahkumun avukatı savunma sırasında hatalar yapmış olsa bile, sanığın temyiz avukatı, savunma avukatının yaptığı hataların jürinin kararını doğrudan etkilediğini ve bu hatalar olmasaydı jürinin farklı bir karar vereceğini kanıtlamalıdır.Örneğin bir çalışma, 1900 ile 1991 yılları arasında 416 masum insanın ölüm cezasına çarptırıldığını ve 23 kişinin idam edildiğini ortaya çıkardı. Yanlış mahkumiyetlere yol açan hataların en sık karşılaşılan iki nedeni, savcılık tanıkları tarafından yapılan yargılama ve yanlış görgü tanıklarının ifadeleriydi.Yine de idam cezası iddiaları, esas olarak caydırıcılık meselesine odaklanarak tırmanmaya devam ediyor. Bu da bizi eski soruya geri getiriyor: Ölüm cezası cinayeti caydırıyor mu? 1970'lere kadar sosyal bilimciler, bunun böyle olduğuna dair hiçbir kanıt bulamadıklarını iddia etmeye devam ettiler. Ölüm cezası verilerinde gelişmiş istatistiksel teknikler kullanılmıştır.Bir çalışma, her infazın cinayet sayısını beş veya altı azalttığı sonucuna vardı. Başka bir çalışma tutuklamalar, cezalar veya infazlardaki artışın cinayet oranını düşürme eğiliminde olduğunu iddia etti. Bazı iktisatçılara göre özellikle her infaz, ortalama olarak 18 daha az cinayetle sonuçlanıyor.Dolaylı caydırıcılık
Caydırıcılık nedir
Caydırıcılık teorisi
Genel caydırıcılık
Genişletilmiş caydırıcılık
Geleneksel CAYDIRICILIK
Dolaylı caydırıcılık nedir
Savunmacı caydırıcılık nedirBaşka bir çalışma, Teksas'ta 1996 yılının büyük bölümünde infazlara ilişkin resmi olmayan moratoryumun ek cinayetlere katkıda bulunduğu görüldüğünü bildirdi.Caydırıcılığa sandığımızdan daha fazla dahil olabilir. Platon, başkalarının cezalandırıldığını görerek suç işlemekten caydırıldığımıza inanıyordu. Herkesin işkence ve infazın kanlı ayrıntılarını görebileceği halka açık cezalardan bahsediyordu.Neyse ki, bugün infazlar kamuya açık değil ve sadece az sayıda insan onlara tanık oluyor. İnfazı gerçekten görmek yerine artık gözümüz haline gelen kitle iletişim haberlerine sahibiz. Bu nedenle, sapma bir infazın ne kadar
kamuoyuna duyurulmuştur.İnsanlar ayrıca idam cezasının Türkiye'de uygulandığını savunuyorlar. Kapsamlı bir çalışma, beyazları öldüren sanıklar için ölüme mahkum edilme olasılığının siyahları öldüren suçlulara göre 4,3 kat daha fazla olduğu sonucuna varmıştır.Ölüm cezasının muhalifleri, bu bilgiyi, ırksal önyargının Amerika Birleşik Devletleri'nde sermaye cezasının uygulanmasının kaçınılmaz bir parçası olduğu ve buna sahip olmamanın daha iyi olacağı gerekçesiyle tamamen ortadan kaldırılması gerektiğini savunmak için kullandılar. Önyargıdan etkilenen birden fazla ölüm cezası. Diğerleri, sorunun çaresinin, siyahları öldürmekten idam edilen insan sayısını artırarak "seviye atlamak" olarak bilinen şeyi yapmak olduğunu iddia ediyor.Daha fazla siyahi katilini ölüme mahkum edersek, önyargıyı ortadan kaldıracağımızı belirtiyorlar. Üçüncü bir çözüm, belirli suç türleri için zorunlu ölüm cezaları uygulamaktır. Bu şekilde, isteğe bağlı yargıları ve önyargı potansiyelini ortadan kaldırıyoruz.Son yıllarda Amerika Birleşik Devletleri'ndeki infazların sayısı düşüyor, ancak idam cezasına verilen kamu desteği devam ederken ve idam cezasına yönelik geniş çaplı yasal zorluklar olmadığından, infazların devam etmesini bekleyebiliriz. ÇALIŞMA KILAVUZUHer kavramı aşağıda sunulan tanımı, illüstrasyonu veya açıklamasıyla eşleştirin.a. Gayri resmi yaptırımlar
b. Saptırma
c. Statü suçları
d. Kurbanı olmayan suç
e. Mülkiyet suçu
f. Resmi kutsal
h. Anomi
ben. Etiketleme teorisi
j. Yenilikçiler
k. Huni etkisi
l. Atavistik varlıklar
m. Nötralizasyon teknikleri
n. Rehabilitasyon
Ö. İkincil sapma
s. Suç işleme
q. Beyaz yakalı suç
r. Sosyal kontrol
s. Retreatistler1. Üyeleri, grubun değerlerine ve normlarına uymaları için yönlendirmenin veya etkilemenin yolları.
2. Genellikle yetkililerin doğrudan veya dolaylı kontrolü altında, halka açık bir ritüelde uygulanan onaylama ve onaylamama eylemleri.
3. Grup üyeleri tarafından kendiliğinden uygulanan onaylama veya onaylamama eylemleri.
4. Bazı insanların nasıl sapkın olarak tanımlandığını ve bu şekilde tanımlanmanın sonuçlarını vurgulayan bir sapma yaklaşımı.
5. Suçlunun mağdurla doğrudan yüzleşmediği hırsızlık gibi yıkıcı suçlar.
6. Çok sayıda suçun yalnızca az sayıda failin cezaevine gönderilmesiyle sonuçlandığı süreç.
7. Uyuşturucu kullanımı ve kumar gibi yıkıcı olmayan ancak yine de ahlaki kuralları ihlal eden suçlar.
8. Suçluların toplumun değer ve normlarına uyacak şekilde yeniden toplumsallaştırılması ve kullanılabilir çalışma alışkanlıkları ve becerilerinin öğretilmesi.
9. Sapkın olarak etiketlenmelerinin bir sonucu olarak insanların geliştirdiği sapkın veya suçlu davranış.
10. Ceza işlendikten sonra bile işlenen suçlar.
11. Değerlerin ve normların çok az etkisinin olduğu ve kültürün artık davranış için yeterli yönergeler sağlamadığı bir normsuzluk hali.
12. Anomi teorisinde, sosyal olarak onaylanmış hedeflere yasadışı yollardan giden insanlar.
13. Sosyal sorumluluk veya yüksek prestijli mevkilerde bulunurken, işleri sırasında yasaları çiğneyen kişilerin eylemleri.
14. Anomi teorisinde, toplumdan tamamen geri çekilen ve kültürel olarak meşru hedefler peşinde koşmayı bırakan insanlar.
15. Bir yetişkin tarafından değil, bir çocuk tarafından işlendiğinde cezalandırılacak suçlar.
16. İddialı ve eylem odaklı olmakla ilişkili sağlam kaslı bir vücut tipi.
17. Lombroso'ya göre, davranışı insandan daha maymunsu olan evrimsel gerileme.
18. Yasadışı veya sapkın davranışları gerekçelendirmeyi mümkün kılan düşünce süreçleri.
19. Suçluların, özellikle de çocukların adalet sistemi dışındaki kurumlara gönderilmesi.
Suçlar
Federal olmayan bir suç işlenmişse, FBI soruşturmaya yardımcı olabilmesi için yerel veya eyalet yetkilileri tarafından sorulmalıdır. Belli bir suç hem eyalet hem de federal yasanın ihlali ise, eyalet ve yerel polis, gereksiz çabaların tekrarlanmasını önlemek için FBI ile sıklıkla işbirliği yapar.
Eyalet polisi otoyollarda devriye gezer, trafiği düzenler ve bazı eyalet yasalarının uygulanmasında birincil sorumluluğa sahiptir. Yerel polis departmanlarına yardımcı olmak için bir suç kimliği belirleme sistemi, polis eğitim programları ve bilgisayar tabanlı kayıt sistemleri gibi çeşitli başka hizmetler sağlarlar.
Yerel düzeyde bir polis memurunun yargı yetkisi, kişinin kanunun yeminli memuru olduğu eyalet, kasaba veya belediye ile sınırlıdır. Bazı problemler kaçınılmaz olarak bu kadar merkezi olmayan bir sistemden kaynaklanmaktadır. Yargı yetkisi sınırları bazen örtüşme, iletişim sorunları ve başka bir kanun uygulayıcı kurumdan yardım almada güçlükle sonuçlanır.
Bazı beklentilerin aksine halkın polise büyük bir güveni var. 2000 yılında bir Gallup anketinde, halkın% 55’i polisi dürüstlük ve etik için “çok yüksek” veya “yüksek” olarak derecelendirdi. Sadece% 11’inin polis hakkında olumsuz görüşleri vardı.
Ancak rakamlara daha yakından baktığımızda durum değişiyor. Afrikalı Amerikalılar ve beyaz Amerikalılar tarafından tutulan polis algıları çarpıcı biçimde farklıdır. Beyazların% 63’ü polise yüksek düzeyde güven duyarken, Afrikalı Amerikalıların yalnızca% 26’sı aynı şekilde hissetti. Aslında, siyahların% 35’i, beyazların% 8’i polise çok az güvendi veya hiç güvenmedi.
türkiye’deki hapishaneler
meşhur hapishaneler türkiye’deki
türkiye’deki ünlü hapishaneler
Türkiye hapishane
Hapishane nedir
Dünyanın en tehlikeli hapishaneleri
Türkiye hapishane kuralları
türkiye’nin en ağır cezaevi sıralaması
İnsanlar genellikle sokağa daha fazla polis ofisi koysak suçu azaltıyor mu diye merak ediyorlar. Öyle görünebilir, ancak bir dizi çalışma neyin mantıklı bir varsayım gibi görüneceği konusunda şüphe uyandırdı. Suç oranlarının yüksek olduğu şehirlerde daha fazla polis memuru var. Suçu caydırmada bir etkisi var mı?
Polisin suçu durdurmaya yardım edip etmediğini belirlemenin iyi bir yolu, terör uyarıları sırasında polis personeline bakmaktır. Sokak uyarıları sırasında daha fazla polis ve onlardan sonra daha az polis var. Suç oranı bu zamanlarda farklılık gösteriyor mu? İki araştırmacı, 12 Mart 2002 ile Temmuz 2003 arasında Washington, D.C.’ye baktı.
Bu süre zarfında, terör alarm seviyesi dört kez yükseldi ve düştü. Yüksek alarmlı günlerde, toplam suçlar ortalama% 6,6 azaldı. Alarmın yüksek olduğu günlerde polis memurları, sekiz saatlik normal vardiyalarının ardından fazladan dört saat görev yaptı.
Turistler ve suçlular terör alarmı günlerinde bölgeden kaçıyor muydu? Hayır, eskisi kadar çok turist vardı ve şehrin her yerinde suç oranı azaldı. Daha büyük bir polis varlığı, tüm suç düzeylerini aynı şekilde etkilemez. Örneğin cinayet seviyeleri değişmedi. Sokak suçları önemli ölçüde azaldı. Yüksek alarmlı günlerde otomobil hırsızlığı ve araba hırsızlığı% 40 düştü. Hırsızlar% 15 düştü.
Klick ve Tabarrok, polis memurlarını eklemek için harcanan her 1 doların suç maliyetlerini 4 dolar azaltacağını tahmin ediyordu. Ulusal olarak poliste% 10’luk bir artışın yaklaşık 700.000 daha az mülkiyet suçu ve 213.000 daha az şiddet suçu anlamına geleceğini öne sürüyorlar.
Mahkemeler
Amerika Birleşik Devletleri, eyalet ve federal mahkemelerden oluşan ikili bir mahkeme sistemine sahiptir ve eyalet ve federal suçlar ilgili mahkemelerde yargılanmaktadır. Bazı suçlar hem eyalet hem de federal yasaları ihlal edebilir. Tüm ceza davalarının yaklaşık% 85’i eyalet mahkemelerinde görülüyor. Eyalet mahkeme sistemi eyaletten eyalete değişir. Alt yargı mahkemeleri çoğunlukla kabahatler ve küçük suçları yargılamak için vardır.
Yüksek yargı mahkemeleri, suçları ve ciddi kabahatleri yargılayabilir. Tüm eyaletlerin temyiz mahkemeleri vardır. Birçoğunun genellikle eyalet yüksek mahkemesi olarak bilinen tek bir temyiz mahkemesi vardır. Bazı eyaletlerde ara temyiz mahkemeleri vardır. Federal mahkeme sistemi, ABD Askeri Temyiz Mahkemesi gibi özel mahkemeler hariç üç temel seviyeden oluşur.
ABD bölge mahkemeleri, duruşma mahkemeleridir. Bu mahkemelerden temyiz mahkemelerine itiraz edilebilir. Bu seviyede, devre mahkemeleri olarak anılan 11 mahkeme vardır. Son olarak, en yüksek mahkeme, bazı durumlarda orijinal yargı yetkisine sahip olmasına rağmen, temelde bir temyiz mahkemesi olan Yüksek Mahkeme’dir.
Alt federal mahkemeler ve eyalet mahkemeleri ayrı sistemlerdir. Davalar, bir eyalet mahkemesinden daha düşük bir federal mahkemeye temyiz edilmez. Bir eyalet mahkemesi, kendi bölgesindeki alt federal mahkemenin kararlarına bağlı değildir, ancak ABD Yüksek Mahkemesinin kararlarına bağlıdır.
Bir davanın ceza adaleti sistemi içerisinde nasıl ilerleyeceği ya da hiç ele alınıp alınmadığı, yol boyunca insanların aldığı kararlara bağlıdır. Tablo 7–3, bir davanın ceza adaleti sistemi boyunca ilerleyebileceği çeşitli yolları listelemektedir.
Hapishaneler
Hapishaneler Birleşik Devletler’de hayatın bir gerçeğidir. Onları ne kadar gizlemek istesek ve ne kadar yetersiz olduklarını düşünsek de onlarsız yapmayı hayal edemeyiz. Suça ve suçlulara karşı o kadar temel bir savunmayı temsil ediyorlar ki, şu anda nüfusumuzun daha büyük bir bölümünü diğer milletlerden daha fazla hapishanelerde ve birçok ülkeden daha uzun süre tutuyoruz. Amerikalıların bildiğimiz gibi hapishaneleri icat etmesine şaşmamalı.
Hapishanelerden önce, ciddi suçlar bedensel veya idam cezası ile telafi ediliyordu. Hapishaneler vardı, ancak esas olarak mahkeme öncesi tutukluluk için. Modern hapishaneye en yakın şey çalışma eviydi. Burası neredeyse sadece küçük suçlular, terk edilmişler ve serseriler için tasarlanmış ağır işlerin yapıldığı bir yerdi. Tipik zaptedilmiş suçlu ya fiziksel olarak cezalandırıldı ya da para cezasına çarptırıldı, ancak hapsedilmedi. Bugünün bir ağır suç için hapis sistemi tarihi bir yenidir.
Hapsetmenin Hedefleri
Cezaevleri en az dört amacı gerçekleştirmek için vardır: (1) suçluları toplumdan ayırmak, (2) suç davranışını cezalandırmak, (3) suç davranışını caydırmak ve (4) suçluları rehabilite etmek.
