Hint Eserleri
Conrad’ın Heart of Darkness’ına (1902) yapılan gönderme tesadüfi değildir. ‘Harabeler of a Great House’da da gerilim, Conrad’ın romanının açılışında yankılanan bir şekilde çözülür: ‘O Albion da bir zamanlar/bizimki gibi bir koloniydi. Bu ortak sömürge tarihi, şair görünüşte taviz vermeyen bir durumdan bir affetme eylemini zorlamak için: ‘Merhamet içinde her şey biter/Kalbin düzenlediğinden çok farklıdır.
Walcott’un şiiri, post-kolonyal yazının temel sorunuyla karşı karşıyadır; bu, şair konuşacaksa, hangi dili ve hangi geleneğin içinden ve içinden konuşabileceğidir? Batı Hint Adaları’nda bu kadar çok parçanın bir araya gelmesiyle mesele daha da karmaşıklaşıyor: Afrika, Asya, Kızılderili, Avrupa. Yazar birini mi, bazılarını mı, hepsini mi yoksa hiçbirini mi benimsemeli?
Ancak edebi geçmiş nasıl inşa edilirse edilsin, Batı Hint edebiyatı özünde modern bir edebiyattır. ‘Batı Hint edebiyatının babası’ genellikle, Jamaikalılar tarafından ve Jamaikalılar için yazılan büyüyen bir Jamaikalı okuyucu materyali sağlama projesi, bir Karayip kimliğinin tasvirinin başkaları tarafından denenebileceği iklimi yaratan ‘Tom Redcam’ olarak tanınır.
Becka’nın Buckra Baby (1903) ve One Brown Girl And (1909) adlı iki romanı, ne topluluk duygusundan ne de kalıtsal bir kültürden tamamen koparılmamış ve kopuk bir kültürü tanımlamaya başladı. Karışık kökenli bir Jamaikalı (Portekizli/Yahudi/Afrikalı) Herbert de Lisser, 1865 Morant Körfezi ayaklanmasını konu alan Revenge’den (1918) gotik korkuya kadar her biri Karayip tarihinin farklı bir aşamasını gösteren dokuz roman yazdı.
Bununla birlikte, en dikkat çekici romanı ilk romanıydı, çünkü Jane’in Kariyeri (1913) yalnızca geniş bir Fabian Sosyalist bakış açısına sahip olmakla kalmıyor, aynı zamanda Batı Hint Adaları’nda hem siyah hem de köylü olan merkezi bir karaktere sahip ilk romandır.
De Lisser, Batı Hint geçmişinin keşfi ve aydınlatılması için (birbirini takip eden romanlarda izlenebilecek) bir anlatı biçimi icat etti, ancak bu, sözde tarihsizleştirilmiş ve siyasetten arındırılmış siyah köylüleri ve kentsel yoksulları gözlemlemeye ve onlara bir ses sunmaya girişti.
Claude McKay’in Banana Bottom’ı (1933), İngiltere’de büyümüş ve eğitim görmüş bir kızın küçük bir dağ köyüne dönüşüyle ilgilenir. Roman, görünüşte ‘basit’ bir kırsal topluluğun karmaşıklığını araştırıyor ve bunun bir kutlaması. V.S.Reid’in Yeni Günü (1949), yeni Jamaika Anayasası’nın arifesinde Morant Körfezi İsyanı’nı hatırlayan yaşlı bir adamın kayıtlı anıları olduğu için daha açık bir tarihsel perspektif alır.
Elbette, bir bağlılık literatürünü çerçevelerken bu tarihsel kimliklerin kullanımına değinmeden Batı Hindistan geçmişinin yeniden inşasını tartışmak düşünülemez. Batı Hint romanı her şeyden önce politik bir edebiyattır, ancak bu ne dogmatik ne de zorlamadır.
Örneğin, C.L.R.James’in tek romanı Minty Alley (1936), Trinidad’ın kentli yoksulları arasındaki yaşamın tamamen gerçekçi bir tanımını benimser. Bununla birlikte, James’in siyasi zekası, zor zamanlar geçirmiş ve fakir aileyle birlikte kalması gereken orta sınıf bir siyah olan Haynes’in parlak icadıyla daha da bükülmüştür.
Bu hafifçe kafası karışmış ve anlamayan figür, roman kendi röntgenci niyetlerini sorgularcasına, kendi anlatımına karşı huzursuz bir tavır geliştirene kadar yavaş yavaş aile işlerine karışır. Roger Mais’in The Hills Were Joyful Together (1953), geniş siyasi sempatilerinde daha açıktır.
Bu roman, James’inki gibi, sosyal ve politik meselelerle ilgili romanların önemli bir yeri olan ‘avlu’da geçiyor, ancak burada hedefler daha belirgin bir şekilde yozlaşmış ve eşit olmayan yasalar, baskıcı bir ceza yasası ve kendini beğenmiş ve umursamaz bir orta yol olanlardır.
En iyi Hint romanları
Hint edebiyatı Klasikleri
Hint edebiyatı yazarları
Hint edebiyatı kimin eseri
Hint yazarların kitapları
Hint Edebiyatı Destanları
Hindistan da en çok okunan Kitaplar
Türkçeye çevrilmiş Hint kitapları
Kenneth Ramchand’ın belirttiği gibi, Mais’in düzyazı stili “güçlü İncil etkileri gösterir” ve bu, Batı Hint romanlarının çoğunun tekrar eden bir özelliğidir. Earl Lovelace’in Şaşırma Şarabı, Karayip Creole’un bir versiyonunu King James İncil’inin dokusuyla harmanlayan bir dilde, mülksüzlerin tarihi duygusunu sosyal ve sosyolojik yorumla muhteşem bir şekilde birleştiriyor.
Anlatıcı, 1940’larda Trinidad’ın uzak bir köyünde yaşayan, kocası yasaklanmış Spiritual Baptist Kilisesi’nin papazı olan fakir bir siyah kadındır.
Topluluğun Shouters Yasağı Nizamnamesine karşı mücadelesi (1917’de Trinidad ve Tobago’daki Spiritual Baptist Kilisesi’ni yasaklayan bir yasa), onları yalnızca sömürgeci güçlerle değil, aynı zamanda kendi toplumlarındaki girişimlerine ihanet eden veya onları küçümseyenlerle de çatışmaya sokuyor. kültürel özerkliklerini ifade ederler.
Metin yavaş yavaş, topluluk ruhunun yalnızca gerçekten zor durumlarda var olduğu ve “yasayı çiğnemenin” ezilen bir azınlığın gerçekten yaratıcı eylemi haline geldiği fikrini teşvik ediyor.
Belli başlı Batı Hint romanlarından bazılarına ilişkin bu kısa ve oldukça seçici araştırma, umarım, Karayip edebi kültüründeki iki temel akımı göstermiştir: baskıcı yoksulluk ve siyasi eşitsizliğin gerçek koşullarını tanımlamaya ve yorumlamaya yönelik güçlü arzu. hayati ve önemli bir kolektif kimliğe yol açan; ve bu kimliği tarihsel bir süreklilik içinde konumlandırma ihtiyacı.
Martinik’li psikolog ve sömürgeciliğe karşı yazar Frantz Fanon, sömürgecilik sonrası yazının birbirini izleyen üç aşamasını ve bunun baskın bir sömürge geleneğiyle ilişkisini tanımlar. Sömürge kültürünü özümsemek veya “taklit etmek” için başlangıçtaki bir arzudan sonra, alternatif bir kültürel keşif tarzı, yazarı Afrika’da, Hindistan’da veya Amerikan Kızılderili kültüründe kayıp bir kültürü canlandırma girişimine götürür. “Üçüncü aşama”, “savaşma aşaması”dır.
Bu reçete, her bakımdan fazlasıyla kalıplaşmış olsa da, Batı Hintli yazarların can sıkıcı “[ki] coğrafyaya asla uymayan” sorunla uğraşırken benimsedikleri çeşitli stratejilerden bazılarını belirlemeye yardımcı olur.
Dominika doğumlu beyaz bir yazar olan Jean Rhys, İngiliz anlatı geleneğine en belirgin şekilde karşı çıkan romanı yazmıştır. Geniş Sargasso Denizi, edebi kanonun ufuk açıcı metinlerinden birinin radikal bir yeniden yazılmasından biraz daha azına çalışır.
Rhys’in romanı Charlotte Brontë’nin kurgusal iskeleti olan Jane Eyre’nin hem içinde hem de ötesine uzanıyor. Wide Sargasso Sea, ilk Bayan Rochester, Antoinette Cosway, Rochester tarafından parası için evlenen, onun tarafından atılan ve onu deli eden ve İngiliz kır evinin çatı katına hapsedilen ve sonunda hapishanesini yakan bir Creole varisi olan Antoinette Cosway’in hikayesidir. , böylece Rochester’ı Jane ile evlenmesi için serbest bırakıyor.
Rhys, saplantıları ve korkuları, kolonyal maceracılığı ve ırkçı dogmayı ve yükselen bir emperyal kültürün temellerini destekleyen cinsiyet ve sınıf mücadelelerini açığa çıkarmak için on dokuzuncu yüzyıl metnini saygıyla kırar. Metin, Brontë’nin romanının karanlık ve acı bir yansımasıdır ve kayıtsız bir kültürel geleneği takip eder.
