KADIN KURGULARI
Roman bize ‘kadın formu’ olarak sunuldu, her zaman özellikle kadınlarla ilişkilendirildiğini söylemek daha doğru olur. On yedinci ve on sekizinci yüzyıllardaki gelişimi, kadınların konumunda tarihsel bir değişime denk geldi. Orta sınıflarda, kadınların kazanan ve üretici olarak ekonomik gücü azalırken, aynı zamanda büyüyen bir ev hayatı ve aile sevgisi kültünün merkezi haline getirildi.
Giderek artan bir şekilde bir kadının deneyiminin duygusal deneyim ve onun ayırt edici özelliği duyarlılığı olması gerekiyordu. Yeni edebi formdaki önemli bir baskı, Viktorya döneminin “kadın alanı” olarak adlandırdığı alanla ilgiliydi. Çoğu on yedinci ve on sekizinci yüzyıl kurgusu olan Fransız romantizmi, mektup niteliğindeki roman, duyguların, özellikle de kadınların duygularının sunumu ve analizi ile ilgilidir. On sekizinci yüzyıl yorumu, tekrar tekrar romanların bir kadın kaygısı olduğunu varsayıyordu ve yalnızca kadın okuyucuların değil, aynı zamanda hızla büyüyen bir kadın romancı grubunun da varlığı, bu kadın egemen tür duygusuna katkıda bulundu.
Aslında roman, kadın kültürel otoritesinin en önemli araçlarından biri olmuştur: aslında romanın ortaya çıkışı ve kadın otoritesinin ortaya çıkışı aynı olayın parçası olarak görülebilir. On sekizinci ve on dokuzuncu yüzyıl kadın yazarlarından oluşan uzun bir sıra, kamusal hayata “kadınsı”, yerli kurgu yazarları olarak girdi.
Ancak romanın kadınsılık kavramı kadınlara yazabilecekleri bir konum sunsa da, çalışmalarının kadınsı olarak değersizleştirilmesini engellemedi. Romanın kadınsı çağrışımları, erkek yazarlar tarafından endişeyle tartışıldı. Romanın ilk yıllarında, bazı eleştirmenler, kadınsı romanı, biçimi daha büyük bir saygınlığa yükselteceğini iddia ettikleri eril bir modele karşı çıkardılar ve karşılaştırma, yirminci yüzyılda sıklıkla tekrarlandı.
Bir erkek yazarın önemi, George Orwell’in “[Conrad’ın] dehasının en kesin işaretlerinden biri, kadınların onun kitaplarından hoşlanmamasıdır” şeklindeki sözlerinde olduğu gibi, onun kadınsı kaygılardan uzaklığıyla ölçülebilir veya bir erkek romancı, bu biçimi kurtarmakla suçlanabilir. Andrew Hook’un Walter Scott’la birlikte romanın yeni bir otorite ve prestij kazandığı ve belki de daha da önemlisi yeni bir erkeklik kazandığı iddiasında olduğu gibi kadın egemenliğidir.
Sanki bu tür eleştirel hamleler erkeklerin kurgudaki payını korumak için yeterli değilmiş gibi, kadınsı kurgunun kendisi, bu şekilde değer verildiğinde, genellikle bir erkek yazarın başarısı olarak iddia edilir: Samuel Richardson, kadınsı duyarlılığı yorumlamasıyla övüldü.
En çok okunan Türk kadın yazarlar
Türk kadın roman yazarı
Genç Türk kadın yazarlar
Genç kadın yazarlar
Kadın roman yazarı
Günümüz kadın Yazarları
Son dönem kadın yazarlar
Türk kadın yazarlar yeni
Kadınsı kurgu üreticileri olarak kadınların kültürel otoritesi her zaman sorunlu olmuştur, hem güvenilmez bir şekilde ele alınmış hem de dayandığı cinsiyet kategorileri tarafından sınırlandırılmıştır. Zaman zaman, bazı feminist teorisyenler, kadınların dilden dışlandığını iddia ederek, onun hiç işlediğini reddettiler. Xavière Gauthier, kadınların tarih boyunca dilsiz kaldıklarını ve tarihsel sürecin dışında tutulduklarını öne sürerek bu konumun uç bir örneğini sunar; yükseköğrenime kabul edilen kadınların erkeksi bir dil öğrenmeye zorlandıkları görülmektedir.
Herhangi bir kadının konuşması merak konusu olur. Hélène Cixous (1981), kadın yazarların tarihe geçmesine izin veren ataerkil kontrolün başarısızlıklarını kabul ederek, dil sisteminin daha az monolitik bir resmini sunar, ancak bu tür istisnalar romanlarda değil şiirde görülür; romancılar, ‘temsilcilik’in müttefikleri, Cixous’un kadınlığı yazan bir yazı hayalini gerçekleştirmeyecekler, daha çok, işleri erkeklerinki gibi olduğu için göz ardı edilebilecek kadın yazarların çoğuna ait olacaklar.
Bu ve diğer teorik hesaplardan, geleneksel düşüncenin feminen olarak tiplendirdiği ev içi kurgunun tamamen farklı bir cinsiyetlendirmesini çıkarabiliriz. Yerli gerçekçiliğin romanı, gerçek dünyayı temsil ettiğini ve her şeyi bilen bir anlatıcının bakış açısını sunduğunu iddia ettiği, kısacası ataerkil bir sembolik düzeni desteklediği için eril olarak kodlanmıştır. Bu anlatılardan ortaya çıkan yeni kadınsı yazı tanımları, modernist kadın yazarların radikal okumalarının yolunu açmıştır, ancak bunlar, kadın yazılarının avangard yazı olmayan bir devalüasyonu ima etmektedir.
Bu devalüasyon, Lacan’ın söylemden dışlanan her şeyle “dişil” denkleminden kaynaklanmaktadır. Lacan, psikanalitik öznenin dilin “simgesel düzenine” girerek var olduğunu iddia etti. Bu düzeni fallus tarafından yönetildiğini, farklılığın birincil göstergesi olarak tanımladığı için, kadınların insan diline ve topluma tam katılımının dışında tutulduklarını ima etti; gerçek kadınlar söylemde yer aldıkları sürece, onlarda dişil yoktur.
Mary Jacobus’un belirttiği gibi: ‘Bu teorik şemada, kadınlığın kendisi heterojenlik, Ötekilik, söylemi mümkün kılan bastırılmış terim haline gelir. Dişil, söylemin bastırdığı yokluk, sessizlik ya da tutarsızlık ile yerini alır.
Bu şema, kadınların mantıksız olduğu ve sessiz olması gerektiği şeklindeki geleneksel kadın düşmanı fikirlerle şüpheli bir şekilde uyumlu görünüyor ve görünüşe göre, bunu benimsemek için çok az neden var. Bununla birlikte, bir Derridacı tersine çevirme işlemiyle feminizm olduğu iddia edildi.
Yapıbozumcu bir okuma, rasyonel/irrasyonel, eril/dişil gibi ikililerde kurulan karşıtlık hiyerarşisini, hiçbir zaman tamamen dışlayamayacağı birinci, ayrıcalıklı terimin ikinciye bağımlı olduğunu göstererek geri alma iddiasındadır. Böylece baskıcı simgesel düzen, dışladığı şey tarafından sürekli olarak bozulma tehlikesi içinde görülebilir. Derrida’ya göre, geri almanın ana karşıtlığı, Batı kültürünün konuşmayı yazıya göre ayrıcalıklı kılmasıdır: Derridacı kuramlaştırmada yazı, anlamı sabitleme girişimini alt üst eden bir gösterenler oyunu olarak yeniden tanımlanır.
Hem “yazı”nın hem de “kadınlığın” devrimci potansiyele yatırımı, kadınların yazıları hakkında teoriler geliştiren radikal kadınlar için çok çekici olduğunu kanıtladı. Yazmak için büyük iddialarda bulunuldu: ‘tam olarak değişim olasılığı, yıkıcı düşünce için bir sıçrama tahtası olarak hizmet edebilecek alan, sosyal ve kültürel yapıların dönüşümünün öncü hareketi’; ve kadınsı yazı için daha da büyük olanlar: ‘Kadınsı bir metin yıkıcı olmaktan daha fazlası olamaz.
Eğer o-oysa, her şeyi parçalamak, kurumların çerçevesini paramparça etmek, hukuku havaya uçurmak, “gerçeği” kahkahalarla paramparça etmek içindir. Kadınlığın devrimci bir güçle bu denklemi, feministler için post-yapısalcı teorinin ilk çekiciliği olarak adlandırılabilir.
