İyimserliğin Kaynakları
Eleştirmenler, kıyamet tahminlerinde bir dizi mantıksal yanılgıya işaret ediyor ve korkunç açıklamaların, nüfusu, kaynakları ve çevreyi yeniden dengeye getiren düzenlemelerin üretilmesine yardım etmede pazarın rolünü göz ardı ettiğini iddia ediyor.
Onların iyimser bakış açısına göre, nüfus artışı ekonomik ilerleme için caydırıcı değil, teşvik edicidir. Dengesizlikler varsa, bunun nedeni piyasaların yenilikçilerin, yatırımcıların ve girişimcilerin çözümler sunmasına izin vermek için serbestçe çalışmasına izin verilmemesidir.
Diğerleri, kıyamet modelinin temel varsayımlarını, yani nüfus ve üretimde üstel büyüme ve doğal kaynaklar ve teknolojik yetenekler üzerindeki mutlak sınırları sorguladı.
Aşağıdakiler bu karşı savlardan bazılarıdır.
1. Mevcut teknolojinin daha geniş uygulaması. Dünya çapında daha fazla verimlilik ve teknolojinin daha geniş uygulaması, dünyanın ihtiyaçlarını gelecekte de karşılamaya devam edebilir. Örneğin, 1961 ve 1994 yılları arasında, küresel gıda üretimi iki katına çıktı ve toprak işlemede daha fazla verimlilik, dünya nüfusunun uzun yıllar boyunca beslenmesini sağlayacak. Gıda fiyatları, on sekizinci yüzyılın sonundan beri sürekli olarak düşmüştür.
2. Yeni kaynakların keşfi. Bazı eleştirmenlere göre doğal kaynakların arzı, kıyamet tahmincilerinin iddia ettiği kadar sabit değildir. Bu eleştirmenler, daha önce beklenmeyen yeni kaynakların devreye gireceğini savunuyorlar. Teknoloji, kaynak kullanımının önünde kalacak ve kıyamet senaryosu asla yürürlüğe girmeyecek. Örneğin, hammaddeler ve enerji kaynakları günümüzde genellikle 20 yıl öncesine göre daha bol ve daha ucuzdur. Şirketler yeni kaynakları keşfetme ve eskilerini kullanma konusunda daha usta hale geldi. “Eskiden petrol aramak, isabetli veya başarısız bir teklifti, bu da birçok kuru delik oluşmasına neden oldu. Bugün petrol şirketleri, dünyanın kesin bilgisayar görüntülerini yaratmalarına yardımcı olmak için sismik dalgaları kullanabilirler” (Sagoff, 1997). Gerçekte, teknoloji ne kadar gelişmişse, o kadar çok rezerv bilinir ve kurtarılabilir hale gelir. Ayrıca materyaller hakkında ne kadar çok şey öğrenirsek, onları o kadar verimli kullanırız. 2005 yılında satılan buzdolapları, 2000 yılında satılanlardan daha verimli ve 1980 yılında satılanlardan önemli ölçüde daha verimliydi.
3. Bilgide üstel artış. Kıyamet tahmincilerinin nüfus ve üretimde katlanarak artacağını iddia ettikleri gibi, diğerleri de toplumların büyümeyle ilgili sorunları çözmesini sağlayacak bilgide katlanarak artacağını söylüyor. Ayrıca, yeni teknolojik bilgiler ve keşifler, ortaya çıktıkça yeni sorunları hafifletecektir. Örneğin günümüzde bilgisayar oyun konsolları, Amerika Birleşik Devletleri’nin güvenlik nedenleriyle Sovyetler Birliği’nden uzak tutmaya çalıştığı 1976 Cray süper bilgisayarından daha fazla bilgi işlem gücüne sahiptir.
türkiye’de kentleşme süreci pdf
Kentleşme nedir
Kentleşme pdf
Kentlileşme nedir
Osmanlı’da KENTLEŞME
türkiye’de kentleşme politikaları
türkiye’de kentleşmenin sonuçları
türkiye’de kentleşme sorunları pdf
Nüfus sorunları dünyanın gelişmiş ve gelişmekte olan bölgelerini etkilemeye devam edecektir. Nüfusa yardım etmenin en yakın yolu ekonomik kalkınmadır. Yiyecek ve yakıt bulamayan yoksullar, hayatta kalmak için ne gerekiyorsa yapıyorlar.
Yağmur ormanları gibi hassas ekolojik sistemler genellikle bu ihtiyaçların kurbanı olur. Yaşam standartlarını yükseltmek daha düşük doğurganlık sağlar ve verimsiz kaynak tüketiminden kaynaklanan çevresel bozulmayı azaltır. İyileşen bir duruma doğru güçlü bir eğilim var. Önümüzdeki on yılda, bu eğilimin milyonlarca insan için daha fazla kıtlık ve sefalet salgınlarını önleyecek kadar hızlı gelişip gelişmediğini göreceğiz.
KÜRESEL SOSYOLOJİ
Ya Nüfus Sorunu Yeterince İnsan Olmazsa?
Doğum oranı tüm dünyada düşüyor. Bir ülkenin nüfusunu koruyabilmesi için ortalama bir kadının 2,1 çocuğu olması gerekir. Bu, toplam doğurganlık hızı (TFR) olarak bilinir.
Amerika Birleşik Devletleri bu sayıya yakın tek gelişmiş ülkedir. Diğer her gelişmiş ülke 2.1’in altında ve dolayısıyla nüfus kaybediyor. Örneğin, Kanada’da toplam doğurganlık hızı 1,5, Almanya’da 1,35, Japonya’da 1,32, İtalya’da 1,23 ve İspanya’da 1,15’tir.
Bu düşük doğum oranları toplumda bir takım değişikliklere neden olur. Birincisi, yaşlıların sayısı gençlerden fazla olduğu için nüfusun medyan yaşı artmaktadır. İkincisi, ülkeler küçülmeye başlar. 2050’de Avrupa 2005’e göre 100 milyon daha az nüfusa sahip olacak. Japonya bu süre içinde nüfusunun dörtte birini kaybedecek.
Nüfusun ortalama yaşı arttıkça, daha az işçi ve emeklilik programları aracılığıyla desteklenmesi gereken çok daha fazla insan var. Ekonomik sorunlar için potansiyel de artar.
Avrupa ve Japonya, yalnızca sınırlı iyileşme beklentileri ile uzun süreli ekonomik durgunluk dönemleri yaşadı. Yaşlı nüfus ayrıca sağlık sistemi üzerindeki talepleri artırmakta ve hükümete ve artan maliyetleri ödemek zorunda olanlara baskı yapmaktadır.
Nüfusunu kaybeden ülkenin ulusal kimliği ve siyasi etkisi de zarar görmektedir. Avrupa kendisini dünya siyasetinde önemli bir güç olarak görmeye devam etse de, bu artık önemli bir nüfus düşüşüyle sürdürülemez.
Ülkelerin nüfus azalmasıyla başa çıkmak için yapabileceği birkaç şey var.
1. İnsanları çocuk sahibi olmaya teşvik edecek politikalar benimseyin. Bu, vergi teşvikleri veya çocuk bakım yardımları yoluyla yapılabilir. Fransa, aileleri çocuk sahibi olmaya teşvik eden bir dizi politikaya sahiptir ve sonuç olarak Avrupa’daki en yüksek doğurganlık oranına sahiptir.
2. Ülkeye daha fazla göçmenin girmesi ve nüfusun büyümesine yardımcı olması için göçmenlik politikalarını gevşetin. Bir dereceye kadar bu durum Amerika Birleşik Devletleri için geçerlidir. Avrupa ülkeleri göçmenlere karşı daha temkinli davranıyor ve ulusal kimliklerini tehdit edebileceği için böyle bir politikadan endişe ediyor.
3. Emeklilik yaşını yükseltin ve yaşlılara sağlanan emeklilik ve sağlık yardımlarını sınırlayın. Bu, etkilenenlerden önemli bir infial yaratacaktır.
Gelişmiş dünyada devam eden nüfus düşüşü, gelişmekte olan dünyanınkilerle çelişen yepyeni bir dizi nüfus sorununu gündeme getirecektir.
Kentleşme ve Kentlerin Gelişimi
Arkeologlara göre, insanlar birkaç milyon yıldır dünyadalar. Bu yılların büyük çoğunluğunda insanlar şehirler olmadan yaşadılar. Şehirleri insan yaşamının temel bir parçası olarak kabul etmemize rağmen, şehirler, yalnızca son 7.000 ila 9.000 yıl içinde ortaya çıkan, insanın evrim hikayesine nispeten yeni bir eklemedir.
Kentin sosyal, ekonomik ve kültürel konulardaki hakimiyeti daha da yenidir. Bununla birlikte, “uygarlık” olarak adlandırdığımız şey, ancak kentle örtüşen, tüm insanlığın zafer ve trajedilerini kapsayan bir zaman diliminde ortaya çıkmıştır. Medeniyet ve uygarlık terimlerinin kendisi, “şehirde yaşayan kişi” anlamına gelen Latince civis’ten gelir.
