Kitap Tartışmaları
Rushdie’nin kitabı üzerindeki tartışmanın çeşitli tarafları tarafından olduğu gibi, liberalizmin kendisinin siyasi bir gündemi, bir çekirdek değerler ve inançlar dizisi olduğu ve bu nedenle, bir tür tarafsız yargılayıcı söylem olarak ortaya çıkmaması gerektiği tartışılabilir. bu tür partizan çıkarları. Ancak, bir kez daha bu, liberal ideolojinin ayırt edici özelliğini görmezden gelir: Gerçekten de bu tür kişisel çıkarcı, kısmi veya önyargılı kullanımlara tabi tutulabileceği gerçeği, yine de kendi meşrulaştırıcı iddialarının bu çarpıklıklarını ölçmek için bir kıstas sağlar.
Bu nedenle, belki de en tanıdık örneği almak için, “insan hakları” hakkında (iyi bir liberal tarzda) söyleyecek çok şeyi olan, ancak çerçeveyi hazırlayanların ve yorumcuların bir süre sonra anlamayı seçtikleri bir belge çerçevelenebilir.
Ancak diğer tarafa da dikkat edilmelidir: Önyargıların kör noktaları, (çoğunlukla) önemli ölçüde yerleşik kişisel çıkar ve seçici yorumlama olasılığına rağmen, sonunda ortaya çıkar. Liberalizmin daha dogmatik ideolojiler ve inançlardan farklı olarak bu kendi kendini düzelten eğilimi sergilemesinin nedeni, liberalizmin temel kavramlarının (özgürlük, adalet, eşitlik) değişen toplumsal fikirlerin ışığında eleştirel bir yeniden değerlendirmeye tabi olması ve bazı kavramlara bağlı olmamasıdır. Kutsal Yazıların buyruğuna, vahyedilmiş gerçeklere, toplumun doğal düzenine ya da bu tür güçlü hareketsizleştirici mitlere göre şartlı anlamdır.
Bu farklılık, temelde Rushdie’nin romanı üzerindeki anlaşmazlıkta tarafları birbirinden ayıran şeydir. Bir tarafta, eleştirel değerlendirmenin veya mantıklı tartışmanın ulaşamayacağı gerçeklere bağlılığı savunanlar toplanmıştır. Öte yandan, şu anda bir kafa karışıklığı içinde olan ve itirazları (veya mümkün olan en iyi temyiz gerekçesi) hem kendilerinin hem de muhaliflerinin tartışmacı pozisyonlarını destekleyen değerlere ilişkin açık tartışma ve soruşturmanın çıkarları için toplanmış olanlardır.
Buradaki herhangi bir etnosentrik kendini beğenmişlik ipucu, Empson’ın Erasmus, Montaigne, Spinoza veya Voltaire gibi cesur özgür düşünürlerin Hristiyanlığı bir tür medeni şekle sokmasının ne kadar uzun sürdüğünü sağladığı gibi arada sırada hatırlatan hatırlatmalarla fazlasıyla dağıtılmalıdır.
Farklı hakikat iddiası düzenlerinin yargılanmasında uzmanlaşmış bir söylem olarak edebiyat teorisinin devreye girdiği yer burasıdır. Her şeyden önce, Culler şöyle yazıyor:
önemli sayıda eleştirmenin yakalamaya ve dindar amaçlara yönlendirmeye çalıştığı çağdaş teorinin eleştirel, mitolojiden arındırıcı gücünü canlı tutmak için çalışmalıyız. Kahrolsun rahipler! Bugünlerde edebiyat araştırmaları için pek olası olmayan bir slogandır, ancak bunun neden böyle olduğunu sormalı ve analitik enerjilerimizin bir kısmını, edebi çalışmaların kendisini özgürleştirip özgürleştiremeyeceğini soran teorik bir araştırma olarak değil, dini söylem ve ideolojiyle olan ilişkimize çevirmeliyiz. Hermeneutik geleneğin teolojik ağırlığı veya özel bir metne yatırılan otorite fikri, ancak potansiyel olarak baskıcı bir dini söylemin otoritesine meydan okumanın ve ona saygı duyulmasını teşvik etmememizi sağlamanın pratik, politik bir yoludur.
Bununla ilgili tek tartışmam, Culler’ın “teorik” ve “pratik” bilgi türlerinin bir şekilde çeliştiği veya birincisinin “pratik” amaçlara daha iyi yönlendirilebilecek bir entelektüel çaba harcaması içerdiği yönündeki önerisiyle ilgilidir. Aslında onun kitabı, örneğin, Empson ve özellikle Culler’ın yorumlayıcı teori konularının daha geniş (sosyo-tarihsel) anlama alanındaki sorularla doğrudan ilişkili olduğunu savunduğu Karmaşık Sözler üzerine bir bölüm ekleyerek, karşıt etkiye açık göstergeler verir.
Kitap kritiği örneği
Kitap kritiği nedir
Kitap değerlendirmesi örneği PDF
Kitap eleştirisi örneği pdf
Akademik kitap incelemesi örneği
Kitap değerlendirmesi nasıl Yapılır
Akademik kitap değerlendirmesi nasıl Yapılır
Akademik kitap nedir
Bana öyle geliyor ki, bu tür tartışmaların gerçek dünyadaki siyasi koşulların baskılarından göz ardı edilemez bir şekilde etkilendiği bir zamanda, “eleştirinin işlevi” veya edebi çalışmaların amacı hakkındaki son tartışmalarda ana mesele bu olmuştur. Bu baskıların etkilediğinin hissedilebileceği bir nokta, tam olarak, Culler’ın belirttiği gibi, edebiyat eleştirisinin “hermeneutik geleneğin teolojik ağırlığından mı yoksa özel bir metne yatırılan otorite fikrinden mi kurtulabileceği” sorusudur. Ve bu soru, Rushdie’nin romanına verilen tepkide çok açık bir şekilde görülebileceği gibi, kesinlikle akademiyle sınırlı değildir.
Cicero’nun Somnium Scipionis’inde genç Scipio bir rüyada ünlü dedesi Scipio Africanus Major ile tanışır ve onun tarafından göklere çıkarılır; “Yıldızlarla dolu, parlak ve parlak bir yerden” Kartaca’ya tepeden bakar:
Bu noktadan dışarı baktığımda, her şey muhteşem ve harika görünüyordu. Bu bölgeden asla göremediğimiz bazı yıldızlar görülebiliyordu ve hepsi hayal ettiğimizden çok daha büyüktü. Ve gerçekten de, yıldızlı küreler, dünyayı kolayca aştılar. Buradan dünya o kadar küçük görünüyordu ki, deyim yerindeyse yüzeyinde bir nokta olan imparatorluğumuzdan utandım.
Büyükbabası ona, evreni göksel küre oluşturan, ‘diğer tüm küreleri çevreleyen ve içine alan’, ‘yıldızların ebediyen dönme hareketlerinin sabitlendiği’ ve onun altında, içinde dönen, göksel küre olan dokuz küreyi gösterir. tersine, aya kadar olan yedi gezegenden (‘tanrıların lütfuyla insan ırkına bahşedilen ruhlar dışında, ayın altındaki her şey ölümlü ve geçicidir. Ayın üstünde her şey ebedidir’) ) ve altındaki toprak, asla hareket etmiyor. Kürelerin müziğinin harika ve hoş sesine hayran kalır:
Bu, kürelerin kendilerinin hızlı hareketinin neden olduğu, eşit olmayan ama yine de dikkatle orantılı aralıklarla ayrılmış tonların uyumudur. Birlikte harmanlanan yüksek ve alçak tonlar farklı armoniler oluşturur. Yaylı çalgılarda ve şarkı söylemede bu uyumu taklit eden yetenekli insanlar, olağanüstü yeteneklerini ilahi hakikatleri aramaya adayanlar gibi kendilerine bu bölgeye geri dönüş sağlamışlardır. Ölümlülerin kulakları bu sesle dolar ama duyamazlar.
Bu son derece etkili ve son derece şiirsel pasaj (ortaçağ okurları tarafından hayranlıkla izlendi ve en büyük ortaçağ yazarlarından bazıları tarafından tekrarlandı), kozmosa ve müziğin doğasına ilişkin baskın görüşün güzel bir ifadesi olmasının yanı sıra, Ortaçağ edebiyatı tarihçisi, örneğin düzen için bir özlem (öfke değilse de) gibi bir dizi başka önemli kalıp ve fikir (ancak, ideal uyumun bazen düşünüldüğü gibi değil, bir hareket dengesi olduğunu, bir hiyerarşi olduğunu unutmayın). sabit ve katı), hem de sonsuz uyum ile insanın bu dünyadaki yaşamı arasındaki uçurumun üzücü farkındalığı yaratır.
