Düşünceler ışığında, bir fabrika içi sağlık ve güvenlik eğitim programının öncelikle sağlam sağlık, güvenlik ve çevre (SEÇ) yönetim uygulamalarına en yüksek önceliği veren genel bir iş ahlakı ile bütünleştirilmesi gerektiği açıktır. Bugün hızla küresel olarak rekabet eden herhangi bir işletmenin temel yönetimsel özelliği haline gelen ve sonuç olarak işletme yönetiminde modern lisansüstü eğitim programlarında bir mihenk taşı haline gelmiştir.
Sanayi devriminin ortaya çıkışından 100 yıldan fazla bir süre sonra, “piyasanın” nihayet insan sağlığı ve güvenliğinin önemini keşfetmesi, yasal olarak uygulanabilir ve teknik olarak karmaşık düzenlemelerin temel önemini azaltmamalıdır.
Hükümetin yönetim kurulu toplantılarına müdahalesinin artıları ve eksileri hakkındaki süregiden tartışmalara rağmen, “sağlık ve güvenlik” uygulamalarının “iyi iş” uygulamalarına yükseltilmesi, aslında, ancak düzenleyici kurumların iş dünyasının ciddi dikkatini çekmesinden sonra gerçekleşti.
Bu düzenlemelerin sayısı ve oluşturdukları işyeri standartları yelpazesi, ister politik söylemde çalışanların bariz ihtiyaçlarını doğruluyor, isterse aksine, sadece bürokratların aşırı hevesliliğini gösteriyor olsun, insanlar için bir dizi potansiyel işyeri tehlikelerini açıkça tanımlamaktadır. Çok az kişinin herhangi bir nesnel izleyici önünde çürütmeye cesaret edemediği sağlık ve güvenlik sağlar. Bir tartışmanın şartlarını belirlemek, bazen tartışmaya konu olan ayrıntıları çözmekten bile daha önemlidir.
İşyeri sağlığı ve güvenliği standartları ile ilgili olarak, OSHA, aşağıdakiler dahil olmak üzere, düzenleyici strateji veya felsefede gelecekteki olası değişikliklerden bağımsız olarak personel eğitimi tarafından ele alınması gereken belirli konuları açıkça tanımlamıştır:
1. Kurumsal sağlık ve güvenlik programının tasarımında ve günlük yönetiminde sorumluluk ve hesap verebilirlik: Tüm politika, uygulama ve prosedürlerin oluşturulması ve sürdürülmesi için işlevsel sorumlulukları ve belirli araçları açıkça tanımlamayan personel eğitimi. işyeri ortamının güvenliği hiçbir koşulda hoş görülemez ve şirketin çalışanlarının gerçek sağlık ve güvenliğinden ziyade sağlık ve güvenlik standartlarıyla “kağıt uyumu” ile ilgilendiğinin “prima facie” kanıtı olarak görülmelidir. .
2. Sağlık ve güvenlik politikaları ve prosedürlerinin etkinlik ve yeterliliğinin davranışsal ölçümleri: Herhangi bir eğitimin amacı, eğitici ile eğitilen kişiler arasında her zaman iki yönlü bir bilgi akışı olan, amaca yönelik iletişim olmalıdır.
AB Entegre Çevre Uyum Stratejisi
UÇES
AB uyum süreci yönetmelikleri
Stratejik ÇED
Uçes nedir
Uyumluluk yönetimi nedir
AB çevre Mevzuatına uyum sürecinde Türkiye açısından en sorunsuz alan
Ab uyum sürecinde çıkarılmış yönetmelikler nelerdir
Bir eğitmenden veya daha yaygın olarak olduğu gibi video kasetlerden, “konserve” bilgisayarlı programlardan veya broşürlerden sessiz bir öğrenciye tek yönlü bilgi akışı ne iletişim ne de eğitimdir. Tek anlamlı sağlık ve güvenlik eğitimi, işyeri davranışını gerçekten etkileyen eğitimdir ve bu, ancak eğitim, çalışanların, tartışılan bilgileri kendi özel işyeri faaliyetleri ve sorumluluklarıyla ilişkilendirmelerini aktif olarak içerdiğinde gerçekleşebilir.
3. Sağlık ve güvenlikle ilgili tüm karar alma süreçlerine aktif çalışan katılımı: Etkili personel eğitimi, sağlık ve güvenliğin hem yönetimin hem de emeğin ortak bir hedefi ve sorumluluğu olduğu varsayımına dayanmalıdır. Sağlık ve güvenlik uygulamaları ve prosedürlerinin (veya bunların eksikliğinin) yalnızca şirket yönetiminin takdirine bağlı olarak ortaya çıktığı algılandığında, herhangi bir personel eğitim programının işyeri sağlığı veya güvenliği üzerinde ölçülebilir bir etkisi olması olası değildir.
4. İş atamasını üstlenmek için bir ön koşul olarak personel eğitiminin önemi: Sağlık ve güvenlik uygulamaları ve gereksinimleri konusunda personel eğitimi, bugün yeni çalışanların fabrikada ilk işlenmesinin temel bir bileşenidir.
Fiili iş atamalarını üstlenmeden önce tüm sağlık ve güvenlik eğitimini tamamlamaya çalışmak ne mümkün ne de arzu edilir olsa da, şirket, işçilerin özel sağlık veya güvenlik riski altında olmamasını sağlamak için başlangıç eğitiminin yeterli olmasını sağlamalıdır. yeni atanan personel olarak statüleri.
Bu, kurumsal sağlık ve güvenlik eğitim programının, yeni işe alınan, yeni atanan ve geçici personel kategorileri de dahil olmak üzere, istihdamlarının çeşitli aşamalarındaki personelin ihtiyaçlarını karşılamak için uygun şekilde “katmanlı” veya “kademeli” olmasını gerektirir, tazeleme veya ileri eğitime veya yeni üretim süreçleri veya prosedürlerinin uygulanması nedeniyle ek eğitime ihtiyaç duyan personelin yanı sıra başkaları da vardır.
EĞİTİM HEDEFLERİ VE MEVZUAT UYUM HEDEFLERİ
Ne yazık ki, sağlık ve güvenlik eğitimi hedefleri, mevzuata uygunluk hedefleriyle karıştırılmaktadır – belirli düzenlemelere uymak için mümkün olduğunca az şey yapmakla ilgili yanlış yönlendirilmiş bir kurumsal meşguliyeti yansıtan bir kafa karışıklığı, bu da tipik olarak hiyerarşik bir izolasyonu yansıtan bir tutumdur.
Örneğin Amerika Birleşik Devletleri’nde birçok yönetici, OSHA’nın kongre otoritesi olan 1970 tarihli Williams-Steiger Mesleki Güvenlik ve Sağlık Yasası’nın “Yasa kapsamındaki her işverenin çalışanlarına istihdam sağlamasını” gerektirdiğini öğrendiğinde şaşırırdı. ve çalışanlarına ölüme veya ciddi fiziksel zarara neden olan veya verebilecek bilinen tehlikelerden ari bir iş yeridir.
Bu nedenle, belirli düzenleyici işyeri standartlarının (örneğin, kilitleme/etiketleme, kapalı alanlar, tehlike iletişimi vb.) yokluğunda bile OSHA, işçilerin sağlık ve güvenliğini korumak için hareket etme yetkisine sahiptir.
Bazı yargı bölgelerinde, yurttaş-işçinin sağlık ve güvenliğini sağlamaya yönelik geniş yetki, yalnızca yasama yoluyla değil, aynı zamanda Hindistan’da olduğu gibi anayasal yollarla da sağlanır; burada Yüksek Mahkeme, 1983’te anayasal olarak güvence altına alınan HFE hakkını zorunlu olarak yorumlamıştır. sağlıklı ve güvenli bir çevre ve yeni seçilen demokratik hükümetin anayasasına her vatandaşın (her işçi dahil olmak üzere) sağlığa ve esenliğe zararlı olmayan bir çevre hakkını dahil ettiği Güney Afrika’dadır.
İnsan sağlığı ve güvenliği ve çevre kalitesi adına giderek genişleyen ulusal ve uluslararası yetkinin bu örneklerine, 12 üye devleti için yasal olarak bağlayıcı olan ve 1973’ten beri giderek daha fazla geçerliliği olan Avrupa Birliği direktifleri eklenmelidir. vatandaşların sağlıklı ve güvenli bir çevrede yaşama haklarına odaklandı.
