Okuma Metinleri
Wordsworth’ün onaylanan metinlerinin eski istikrarları artık genel olarak terk edilmiştir. Ters uca giderek, Cornell Wordsworth, Oxford Authors seçimi gibi yeni popüler baskıların temelini oluşturan okuma metinlerinin yanı sıra el yazmalarının fotoğraflarını ve transkriptlerini sunar. Gill, şiirlerin en eski, bazen tamamlanmamış versiyonlarını basmaya özen gösterir, böylece ‘The Ruined Cottage’, ‘Home at Grasmere’ ve ‘Peter Bell’in iskelet erken versiyonu 1805 Prelude’un yanında yerlerini alır.
Şimdiki standart paralel metin Prelude’de 1850 ve 1805 versiyonları, 1799’un iki kitaplık versiyonuyla birleştirilmiştir. Sonuç, yirmi yıl önce genellikle mevcut olan şairden daha kaba, daha geçici bir Wordsworth’tür. O zaman okuyucuların Oxford Authors ‘Home at Grasmere’deki (kendisi yerleşik kanona yeni bir ek) böyle boşluklar üzerinde tehlikeli bir kahramanlıkla denge kurmaları beklenmiyordu.
İlkel ur-metinlerin tercih edilmesinin şiirle sınırlı olmadığı belirtilebilir: Waverley Romanlarının yakında çıkacak olan Edinburgh Baskısı, o zamandan beri okuyucular tarafından bilinen homojenleştirilmiş ve düzleştirilmiş birleştirilmiş klasik yerine kaba, erken metin bir Scott sunacaktır. Scott, yaşamının sonunda bu ‘Magnum Opus’ metnini kuşkusuz onayladı ve kariyeri boyunca, kaba elyazmalarını kibar bir okuyucu kitlesine uygun hale getirmek için matbaadaki işbirlikçilerine güvendi.
Ama onun daha rustik ve pek çok açıdan neredeyse daha az yetenekli hemşehrisi James Hogg, John Clare’in benzer muameleyi yaptığı gibi, metinlerinin bowlinge dönüştürülmesini ve derlenmesini onaylamadı. Kendine özgü yazımları ve var olmayan noktalama işaretleriyle Clare’in şiirinin yayınlanması, romantik şiirin son on yılda tanık olduğu, estetik ve sosyal yeniden değerlendirmeye yönelik en radikal zorluklardan biridir.
Bu makalede ana hatlarıyla belirtilen üç gelişmenin, son çeyrek asırda romantik şair eleştirilerinde en belirgin yenilikleri oluşturduğu öne sürülse de, sonuç olarak üç nitelemede bulunmak gerekir. Birincisi, yukarıda belirtildiği gibi, gelişmelerin hiçbiri daha önceki yıllarda tamamen öngörülmemiş değildir. İkincisi, daha birçok verimli ve büyük ölçüde yenilikçi yaklaşımlar olmuştur; örneğin, tek tek metinlerin yapısalcı okumaları (bütün eserler yerine); Kabaca indirgemeciden duyarlıya uzanan Freudyen yorumlar; okuyucu yanıtı eleştirisi; ve feminist yeniden değerlendirmelerin Mary Shelley yerleşim bölgesinden henüz geçici girişimlerdir.
Bunların sonuncusu (metinsel teori ve pratik her zaman hariç tutulur) muhtemelen 1990’ların en önemli gelişmesidir: gerçekten de, bu makalenin ilk taslağı ile son revizyonu arasında kayda değer ve hiç de geçici olmayan birkaç feminist çalışma damgasını vurdu.
Üçüncüsü, geleneksel bilim ve eleştiri biçimleri canlılıklarını korumuştur: güncel biyografiler (gerçi bilimin ağırlığı o kadar fazladır ki, büyük yazarların tam eleştirel biyografilerinin bireysel akademisyenler tarafından üretilmesi neredeyse imkansız hale gelmektedir); ortaya çıkmaya başlayan karmaşık bilgisayar teknikleriyle istatistiksel sözel analizler; daha yapılacak çok şey olan geleneksel görüntü çalışmaları; kaynaklar ve etkilerin araştırılması; ve öznelerinden radikal ideolojik ayrılıktan kararlı bir şekilde masum olanlar tarafından yapılan en az değil, hassas ve dikkatli okumalardır.
1960’ların idealistlerinden biri olarak kalmaya ve (daha üzücü ve daha bilge olsa da) bir dereceye kadar iyi niyetle, bu şaşırtıcı büyük şairler topluluğu doğrultusunda gönderilen sayısız kelimenin çoğunun tamamen geçersiz olmayacağına inanmak hala mümkündür.
Okuma metni örnekleri
sınıf okuma metinleri
Okuma Metinleri
Okuma metni roman
Kısa edebi metin örnekleri
Edebiyat metinleri
Okuma Metni
Güzel edebi metinler
VİKTORYA ŞİİRİ
1830 ile yaklaşık 1900 yılları arasında yazılan şiire “Victoria dönemi” adı verilirken, önceki on yılların şiiri “Romantik” şiir, bir fikir hareketine atıfta bulunularak tanımlanır. Şairlerden biri, bir hükümdara ve bir ulusa (her ne kadar bu hükümdar 1837’de tahta çıkmış olsa da) güvenli bir şekilde demirlenmiştir, diğeri ise trans-Avrupa felsefi ve politik bir projeye bağlıdır.
Böylece, bu şair gruplarının hem nedeni hem de sonucu olan özel bir okuma biçimi sürdürülmüştür. Ölüm kazası, gruplar arasında bir uçurumun açılmasından kısmen sorumluydu: Keats, Shelley, Byron ve Blake, 1820’lerde altı yıl içinde öldüler. Sadece Wordsworth yaşadı, 1850’de Laureateship Tennyson’a teslim edildiğinde öldü. Tennyson 1830’da, Browning 1833’te yayımlamaya başladı. Her ikisinin de yapıtları, Viktorya döneminin önde gelen şairleri olarak yüzyıla hükmediyor göründükçe homojenleşiyor.
Bu “türdeşleştirilmiş” şairlerin yapıtları, on yıllar, 1830’lar, 40’lar ve 50’ler açısından okunma eğilimindedir. Bu, çalışmalarının 1850’lerde bir “zirve” gibi görünen bir noktada birleşmesi tarafından teşvik edilmektedir. Tennyson’s In Memoriam ve Maud sırasıyla 1850 ve 1855’te çıktı; Browning’in Erkekler ve Kadınlar 1855’te. Ancak bu şairlerin eserlerini okumanın başka yolları ve yapılacak farklı ilişkiler var.
Yapay Romantik/Viktorya dönemi ayrımını geçici olarak kabul etsek bile, geleneksel olandan farklı bir tablo olduğunu iddia etmek mümkündür. Ama önce, bu geleneksel resim nedir? Aşağıda basitleştirilmiş bir resmin basitleştirilmiş bir sunumu var, ancak alternatif bir okuma yapacağım bir tür parodi olarak durabilir.
İnsanlar, 1850’lerde öğrendikleri Browning’in şiiriyle olmasa da, Tennyson’ın 1830’ların ilk şiiriyle başlama eğilimindedir. Tennyson’ın ilk ciltleri, Poems, Chiefly Lyrical (1830) ve Poems (1832), zamanından önce sembolist şiir, paysage intérieur’ün modern öncesi psikolojik şiiri olarak erişilebilir.
Bu okumayı yapmak mümkündür çünkü şiirler, arkadaşı ve eleştirmeni Arthur Hallam’ın teorisiyle mükemmel bir uyum içinde görünmektedir. Hallam, Tennyson’ın, bilinçli olarak ifade ettiği gibi, algı nesnelerini zihinle “güçlü bir duygu ortamında” “birleştirme” kapasitesine işaret etti.
Böyle bir kimya (ve metaforunu kasıtlı olarak bilimden ödünç aldı), Keats’in imge yüklü yazılarına karşı Wordsworth’ün didaktik şiiriyle temsil edilen “yansıma” şiirinden ziyade “duyum” şiiri dediği şeyle elde edildi.
Dolayısıyla Tennyson, iç manzaralarla bağlantılı estetik bir şair olarak görülüyor. ‘Lotos-Eaters’ın uyuşturulmuş kadansları ve psikolojik kategorileri ‘aşağıda uykulu bir köpük tabakası yuvarlayan’ algı nesneleriyle veya ‘Mariana’da manzara ayrıntılarının ayrık olarak deneyimlendiği nevrotik yoğunlukla kaynaştıran dil. Duyusal tokuşturma mandalları, çürüyen çivilerle tutulan armut ağacı, kararmış yosunların hepsi bu okumayı onaylıyor gibi görünüyor.
Oradan Tennyson, Viktorya çağına geri döner. Memoriam’da (1850), şüpheleri, Tanrısı, Jeolojisi, etik ve ölümsüzlük hakkında endişeler üreten (kendileri pozitivist görünen pozitivist bir bilim hakkında endişeler), tipik olarak Viktorya dönemi kategorileri olduğu düşünülen şeylerle meşgul olur. Kralın Arthur İdilleri ile Viktorya dönemine daha da geri gider. Tennyson’ı ulusal bir Arthur destanının ve teolojik bir şiirin şairi olarak görenlere, Maud (1855) bir ucube, olgunluğunun eseriyle uzlaştırılması zor, açıklanamaz bir psikodrama gibi görünüyor.
