Programlama
Doğrusal programlama literatüründe optimal çözümün her zaman köşe noktalarından biri olacağı gösterilmiştir. Böylece, grafik çizilip köşe noktaları belirlendikten sonra, çözümü bulmak sadece her köşe noktasının değerini hesaplamak ve en büyük değere sahip olanı seçmek meselesidir.
Grafiksel çözümler iki veya üçten fazla ürünle pratik değildir. Neyse ki, daha büyük doğrusal programlama problemlerini çözmek için simpleks yöntemi adı verilen bir algoritma kullanılabilir. Bu algoritma kodlanmıştır ve bu daha büyük sorunları çözmek için bilgisayarlarda kullanılabilir.
Doğrusal programlama modeli, ürün karması kararları vermek için önemli bir araçtır. Doğrusal programlama modeli optimal bir ürün karması kararı üretse de, özellikle günümüz iş ortamında gerçek yönetsel değeri, modelin kullanılması için üretilmesi gereken girdi türleriyle daha fazla ilişkili olabilir.
Birim düzeyindeki fiyatlar ve birim düzeyindeki değişken maliyetler değerlendirilmelidir. Ayrıca, modelin uygulanması yönetimi iç ve dış kısıtlamaları belirlemeye zorlar. İç kısıtlamalar, ürünlerin kaynakları nasıl tükettiğiyle ilgilidir; bu nedenle, kaynak kullanım ilişkileri tanımlanmalıdır. Kısıtlı ilişkiler yönetim tarafından bilindiğinde, yönetim tarafından bir firmanın performansını envanter yönetimi de dahil olmak üzere çeşitli şekillerde iyileştirmenin yollarını belirlemek için kullanılabilirler.
Kısıtlar Teorisi
Kısıtlamalar teorisinin amacı, kısıtlamaları yöneterek şimdi ve gelecekte para kazanmaktır. Kısıtlar teorisi (TOC), herhangi bir organizasyonun (sistemin) performansının kısıtlamaları ile sınırlı olduğunu kabul eder. Operasyonel anlamda, her sistemin çıktısını sınırlayan en az bir kısıtlaması vardır.
Kısıtlar teorisi, sürekli iyileştirme hedefini desteklemek için kısıtlamaları yönetmek için özel bir yaklaşım geliştirir. Ancak TOC, sürekli iyileştirmenin sistem düzeyindeki etkilerine odaklanır. Her şirket (yani sistem) bir zincirle karşılaştırılır. Her zincir, bir bütün olarak zincirin performansını sınırlayabilecek en zayıf halkaya sahiptir.
En zayıf halka, sistemin kısıtlamasıdır ve genel kurumsal performansı iyileştirmenin anahtarıdır. Neden? Niye? En zayıf halkayı yok saymak ve diğer herhangi bir bağlantıyı iyileştirmek paraya mal olur ve sistem performansını iyileştirmez. Öte yandan, en zayıf halka güçlendirilerek sistem performansı artırılabilir.
Ancak bir noktada, en zayıf halkayı güçlendirmek, odağı şimdi en zayıf hale gelen farklı bir bağlantıya kaydırır. Bu bir sonraki en zayıf halka artık temel sistem kısıtlamasıdır ve genel sistem performansının iyileştirilebilmesi için güçlendirilmesi gerekir. Bu nedenle TOC, sürekli iyileştirmeye yönelik bir sistem yaklaşımı olarak düşünülebilir.
Operasyonel Önlemler
Hedefin para kazanmak olduğu göz önüne alındığında, TOC bir sonraki önemli adımın hedefe ulaşılmasını teşvik eden operasyonel önlemleri belirlemek olduğunu savunuyor. TOC, sistem performansının üç operasyonel ölçümüne odaklanır: verim, envanter ve işletim giderleri. Verim, bir kuruluşun satışlar yoluyla para üretme oranıdır.10 Operasyonel olarak, verim, katkı dolarlarının kuruluşa gelme oranıdır.
Böylece, aşağıdaki operasyonel tanıma sahibiz:
- Verimlilik = (Satış geliri – Birim düzeyinde değişken giderler)/Zaman
Tipik olarak, kabul edilen birim düzeyindeki değişken maliyetler, malzeme ve güçtür. Doğrudan işçilik, birim düzeyinde sabit bir gider olarak görülür ve genellikle tanıma dahil edilmez.
Bu anlayışla verim, katkı payına karşılık gelir. Bunun yerel bir ölçü değil, küresel bir ölçü olduğunu belirtmek de önemlidir. Son olarak, verim bir orandır. Birim zaman başına (günlük, aylık vb.) kazanılan katkı payıdır. Envanter, kuruluşun malzemeleri üretime dönüştürmek için harcadığı tüm paradır.
Operasyonel terimlerle, envanter, satmayı amaçladığı herhangi bir şeye yatırılan paradır ve bu nedenle, geleneksel tanımı tesisler, ekipman (nihayetinde faydalı ömürlerinin sonunda satılır), demirbaşlar gibi varlıkları içerecek şekilde genişletir. , ve bilgisayarlar. TOC dünyasında envanter, hemen harcama yapılması gerekmeyen kalemlere harcanan paradır. Böylece envanter, organizasyon içinde bağlanan parayı temsil eder.
operasyonel kayıp veri toplama eşiği
Operasyonel risk Nedir
Bankacılıkta operasyonel risk nedir
Operasyonel riskler
Operasyonel risk türleri
Operasyonel risk örnekleri
Operasyonel Ne Demek
Yoğunlaşma Riski NEDİR
Faaliyet giderleri, kuruluşun stokları üretime dönüştürmek için harcadığı tüm para olarak tanımlanır ve bu nedenle, bir kuruluşun harcadığı diğer tüm parayı temsil eder. Buna doğrudan işçilik ve tüm işletme ve bakım giderleri dahildir.
Böylece verim, bir kuruluşa gelen paranın bir ölçüsüdür, envanter, sisteme bağlanan parayı ölçer ve işletme giderleri sistemden ayrılan parayı temsil eder. Bu üç ölçüye dayanarak, yönetimin amaçları, verimi artırmak, envanteri en aza indirmek ve işletme giderlerini azaltmak olarak ifade edilebilir.
Verimliliği artırarak, envanteri en aza indirerek ve işletme giderlerini azaltarak, aşağıdaki üç geleneksel finansal performans ölçütü olumlu etkilenecektir: net gelir ve yatırım getirisi artacak ve nakit akışı iyileşecektir. Üç TOC faktöründen verim, finansal performansı iyileştirmek için en önemli olarak görülüyor, bunu envanter ve ardından işletme giderleri izliyor.
Bu emrin gerekçesi açıktır. İşletme giderleri ve stoklar en fazla sıfıra düşürülebilir (envanter daha büyük olmakla birlikte), üretimde neredeyse hiçbir üst sınır yoktur.
Artan iş hacmi ve azalan işletme giderleri, performansın üç finansal ölçütünün iyileştirilmesinde her zaman kilit unsurlar olarak vurgulanmıştır; bununla birlikte, bu iyileştirmeleri gerçekleştirmede envanteri en aza indirmenin rolü, geleneksel olarak işletme giderlerini azaltmaktan daha az önemli olarak kabul edilmiştir.
JIT gibi kısıtlamalar teorisi, envanter yönetimine geleneksel her ihtimale karşı bakış açısına göre çok daha belirgin bir rol atar. TOC, envanteri düşürmenin taşıma maliyetlerini azalttığını ve dolayısıyla işletme giderlerini azalttığını ve net geliri iyileştirdiğini kabul eder. Ancak TOC, envanteri düşürmenin daha iyi ürünler, daha düşük fiyatlar ve müşteri ihtiyaçlarına daha hızlı yanıt vererek rekabet avantajı yaratmaya yardımcı olduğunu savunuyor.
Daha Kaliteli Ürünler
Daha iyi ürünler daha yüksek kalite demektir. Bu aynı zamanda şirketin ürünleri iyileştirebileceği ve bu geliştirilmiş ürünleri pazara süratle sunabileceği anlamına gelir. Düşük stoklar ve kalite arasındaki ilişki JIT bölümünde açıklanmıştır. Esasen düşük stoklar, kusurların daha hızlı tespit edilmesini ve sorunun nedeninin değerlendirilmesini sağlar.
Ürünleri geliştirmek de önemli bir rekabet unsurudur. Rakiplerin benzer özellikleri sunabilmesi için yeni veya geliştirilmiş ürünlerin pazara hızlı bir şekilde ulaşması gerekir. Bu hedef, düşük stoklarla kolaylaştırılmıştır. Düşük stoklar, şirketin yeni ürün piyasaya sürülmeden önce hurdaya çıkarılması veya satılması gereken daha az eski ürüne (stokta veya işlemde) sahip olması nedeniyle yeni ürün değişikliklerinin daha hızlı sunulmasına olanak tanır.
