Özel Emir Kararları
Fiyat ayrımcılığı yasaları, firmaların aynı pazardaki rakip müşterilere aynı ürünleri aynı fiyata satmalarını gerektirir. Bu kısıtlamalar, rekabetçi teklifler veya rakip olmayan müşteriler için geçerli değildir. Teklif fiyatları aynı pazardaki müşterilere göre değişebilir ve firmalar genellikle normalde hizmet verilmeyen pazarlardaki potansiyel müşterilerden 1 defaya mahsus özel siparişleri değerlendirme fırsatına sahiptir.
Özel sipariş kararları, özel fiyatlı bir siparişin kabul edilip edilmeyeceğine odaklanır. Özel sipariş kararları, kısa vadeli odaklı taktik kararların örnekleridir. Kısa vadeli karları artırmak, bu tür bir kararla temsil edilen sınırlı hedeftir. Özel siparişlerin kabulünün normal dağıtım kanallarını tehlikeye atmamasına veya diğer stratejik unsurları olumsuz etkilememesine özen gösterilmelidir.
Bu niteleme ile, özellikle firma maksimum üretken kapasitesinin altında faaliyet gösterdiğinde ve diğer faaliyetlerin siparişin getirebileceği artan talepleri karşılamak için yeterli kullanılmamış kapasiteye sahip olduğu durumlarda, özel siparişlerin genellikle çekici olabileceği belirtilmelidir.
Bu durum için, şirket analizini gerektiğinde elde edilen kaynaklara odaklayabilir – çünkü bu, siparişe atfedilebilecek kaynak harcamalarındaki herhangi bir artışın kaynağı olacaktır. Aktivite talebinin arttığı yerler değerlendirilerek uygunluk belirlenir.
Örneğin, bir dondurma şirketi olan Polarcreme, Inc.’in üretim kapasitesinin yüzde 80’i ile çalıştığını varsayalım. Birim düzeyinde olmayan faaliyetler için benzer bir koşulun mevcut olduğunu varsayın. Şirket, 20 milyon yarım galonluk bir kapasiteye sahiptir. Şirket, her biri 8 milyon adet normal ve birinci sınıf dondurma üretmeyi bekliyor. 8 milyon adet birinci sınıf dondurmanın üretimi ve satışı ile ilgili toplam maliyetler verilmiştir.
Normalde şirket tarafından hizmet verilmeyen bir coğrafi bölgeden bir dondurma dağıtıcısı, ürüne kendi etiketinin yapıştırılabilmesi koşuluyla, birim başına 1,75 dolardan 2 milyon adet birinci sınıf dondurma satın almayı teklif etti. Distribütör ayrıca nakliye masraflarını ödemeyi kabul etti. Distribütör firma ile direkt iletişime geçtiği için satış komisyonu yoktur.
Şirket, özel siparişin satın alma siparişlerini 10.000, alınan siparişleri 20.000 ve kurulumları 13 artıracağını tahmin ediyor. Ayrıca sipariş bu ve diğer faaliyetlere olan talebi artırsa da, mevcut kullanılmayan faaliyet kapasitesi yeterli artan talebi karşılar. Şirket bu siparişi kabul etmeli mi yoksa reddetmeli mi?
1,75$’lık teklif, 2,50$’lık normal satış fiyatının oldukça altında; hatta toplam birim maliyetin bile altındadır. Bununla birlikte, siparişi kabul etmek şirket için karlı olabilir. Şirketin atıl kapasitesi var ve sipariş, normal fiyattan satmak için üretilen diğer birimleri değiştirmeyecek.
Ek olarak, maliyetlerin çoğu ilgili değildir; kullanım öncesi elde edilen kaynaklar için yapılan harcama, siparişin kabul edilip edilmemesine bakılmaksızın değişmeyecektir.
Sipariş kabul edilirse, aksi takdirde kullanılamayacak olan birim başına 1,75 $’lık bir fayda sağlanacaktır. Ancak, dağıtım (0,03 $) ve komisyonlar (0,02 $) dışındaki tüm birim düzeyindeki değişken maliyetler tahakkuk edecek ve birim başına 1,45 $’lık bir maliyet üretilecektir.
Ayrıca, birim düzeyinde olmayan değişken maliyetler de tahakkuk edecek ve toplam 304.000 $ veya birim başına 0.152 $ (2 milyon adetlik bir sipariş için) toplam artan maliyet üretilecektir. Bu nedenle, şirket 0.148 $ (1.75 $ – 1.602 $) net fayda görecek. Böylece Polarcreme’in karı 296.000 $ (0.148 – 2.000.000 $) artacaktır. İlgili maliyet analizi bir sonraki sayfada özetlenmiştir.
Hazine muhasebeleşme Şubesi 344 nedir
Maske muhasebe kaydı
Abonelik muhasebe kaydı
Devlet muhasebesi Sistemi
105 Döviz Hesabı
Kişi borcu muhasebe kaydı
Emanete alınan paralar muhasebe kaydı
Devlet Muhasebesi Muamelat Yönetmeliği
Satma veya İşleme Devam Etme Kararları
Ortak ürünler, ortak süreçlere ve bir bölünme noktasına kadar üretim maliyetlerine sahiptir. Bu noktada, ayırt edilebilir hale gelirler. Örneğin, bakır ve altın gibi belirli minerallerin her ikisi de belirli bir cevherde bulunabilir. Bakır ve altın ayrılmadan önce cevher çıkarılmalı, ezilmeli ve işlenmelidir. Ayrılma noktasına ayrılma noktası denir. Madencilik, kırma ve işleme maliyetleri her iki ürün için de ortaktır.
Çoğu zaman, ortak ürünler bölünme noktasında satılır. Ancak bazen, ortak bir ürünü satmadan önce ayrılma noktasının ötesinde daha fazla işlemek daha karlı olabilir.
Satış mı yoksa daha fazla işlem mi yapılacağına karar vermek, bir yöneticinin vermesi gereken önemli bir karardır. Örneklemek için, Delrio Corporation’ı düşünün. Delrio, taze ürünler ve konserve gıda ürünleri üreten ve satan bir tarım şirketidir.
Delrio’nun San Juan Bölümü, domates ürünlerinde uzmanlaşmıştır. San Juan, ürünlerinde kullanılan tüm domatesleri üreten büyük bir domates çiftliğine sahiptir. Çiftlik yönetilebilir parsellere bölünmüştür.
Her arsa yaklaşık 1.500 pound domates üretir; bu bir yükü tanımlar. Her arsa ekilmeli, gübrelenmeli, püskürtülmeli, sulanmalı ve hasat edilmelidir. Domatesler olgunlaştığında hasat edilir. Domatesler daha sonra bir depoya taşınır ve burada yıkanır ve sıralanır. Tüm bu faaliyetlerin yaklaşık maliyeti yük başına 200$’dır.
Domatesler iki sınıfa (A ve B) ayrılır. A sınıfı domatesler B sınıfından daha büyük ve daha şekillidir. A sınıfı domatesler büyük süpermarketlerde satılmaktadır. B sınıfı domatesler konserve fabrikasına gönderilir ve burada ketçap, domates sosu ve salça olarak işlenir.
Her yük yaklaşık 1.000 pound A Sınıfı domates ve 500 pound B Sınıfı domates üretir. Son zamanlarda, konserve fabrikasının yöneticisi, bir Delrio acı sos için A Sınıfı domateslerin kullanılmasını istedi. Araştırmalar, A Sınıfı domateslerin, B Sınıfı domateslere göre sos için daha iyi bir lezzet ve kıvam sağladığını göstermiştir. Ayrıca B sınıfı domatesler diğer ürünler için tamamen kullanılmaktadır.
Acı sos üretimi, tüm A Sınıfı çıktının (San Juan çiftliğinden) kullanılmasını gerektirecektir. A sınıfı domatesler büyük süpermarketlerde pound başına 0,40 dolara satılmaktadır. A Sınıfı domatesleri bölmede satmaya veya daha fazla işleyip acı sosu satmaya karar verirken, yetiştirme, püskürtme, sulama vb. gibi ortak maliyetler önemli değildir.
Delrio, A Sınıfı domatesleri bölmede satıp satmadığından veya daha fazla işleyip işlemediğinden bağımsız olarak bu faaliyetler için yük başına 200 $ ödemek zorundadır. Ancak, bölünmeden elde edilen gelirler, A Sınıfı domateslerin acı sos olarak satılması durumunda elde edilecek gelirlerden farklı olabilir. Bu nedenle, gelirler ilgili bir kalemdir.
İşleme maliyetlerinin uygunluğu, kaynak taleplerinin doğasına bağlıdır. Açıkça, ihtiyaç duyulduğunda elde edilen kaynaklara olan talep artacaktır ve bu maliyetler önemlidir (işçilik, biber, su, şişe ve baharat gibi şeyler için).
Kullanımdan önce elde edilen kaynaklar için, kaynak harcamalarındaki artış, mevcut faaliyet kapasitesinin ne kadar artırılması gerektiğine bağlı olacaktır. Örneğin, alma faaliyeti artan domates hacmini işleme kapasitesinde artabilir. Alma için artan kaynak harcaması, ilgili bir işleme maliyeti olacaktır.
Bununla birlikte, denetleme faaliyetinin, sos için denetleme gereklilikleriyle başa çıkmak için yeterli kalıcı kullanılmayan kapasiteye sahip olması olabilir. Eğer öyleyse, o zaman muayene maliyeti önemli olmayacaktır. (Acı sos üretilse de üretilmese de denetim kaynaklarının maliyeti aynıdır.)
Acı sosun şişe başına 1,50 dolara satıldığını varsayalım. Ayrıca, yalnızca ihtiyaç duyulduğunda elde edilen kaynaklar ve faaliyet kapasitesindeki artışlar dahil olmak üzere, ek işleme maliyetlerinin 1.000 ABD Doları tutarında olduğunu varsayalım. Böylece, A Sınıfı domatesler için bölünmede toplam gelir 400$’dır.
A Sınıfı domatesler acı sos olarak işlenirse (bir pound domates bir şişe acı sosa eşittir), toplam gelir 1.500$’dır (1.50$ – 1.000 şişe). Daha fazla işlemeden elde edilen artan gelir, yarım ton A Sınıfı domates başına 1.100$’dır (1.500$ – 400$). Gelirler 1.100$ ve işleme maliyetleri 1.000$ arttığından, A Sınıfı domatesleri işlemenin net faydası yarım ton başına 100$’dır.
