Gündemleri belirlerken sosyologlar, sosyal olarak sorunlu olan değil, sosyolojik olarak ilginç olana göre hareket etmelidir. Erving Goffman’ın roller üzerindeki etkili çalışması, egzotik ya da özellikle zahmetli olanlara değil, sıradan gündelik eylemlerin incelenmesi üzerine inşa edildi.
Howard Becker’in etiketleme sapma teorisi, o zaman ve bir sosyal reformcunun bakış açısından ilginç bir konu seçimi gibi görünebilecek şeyin sonucuydu.
Disiplinin dışındaki gündemler yardımcı olmayan bir dikkat dağıtıcıdır. Goffman, ya psikiyatristlerin ya da onların eleştirmenlerinin algılarıyla İltica için malzemenin çoğunu sağlayan akıl kurumlarına bakmış olsaydı, sosyolojik altın tozunu görmemiş olabilirdi.
Goffman, çok çeşitli önemsiz ve önceden belirtilmemiş davranış parçalarını (ruj olarak boya kalemleri kullanmak gibi) alır ve ortak ve önemli bir sosyal işlevi paylaştıklarını gösterir: bunlar, hastaların bir ortamda bir öz kimlik duygusunu sürdürmek için kullandıkları cihazlardır. terapötik amaçlar için onu zayıflatmak için tasarlanmıştı.
Goffman, alana bir sosyolog olarak yaklaştığı için gözlemlediklerinde yeni anlamı bulur. Goffman, yatılı okulları, tımarhaneleri, manastırları ve ordu eğitim kamplarını sırasıyla eğitimsel, tedavi edici, dini ve askeri olarak görülmesi gereken birbiriyle alakasız yerler olarak görmek yerine, bunların ‘toplam’ kavramıyla ifade ettiği ortak sosyolojik özelliklere sahip olduklarını algılar.
Goff adamı, sosyolojik olarak düşündüğü için, verileri hakkında, farklı gündemleri ve ilgi alanlarına sahip başkalarının sormayacağı sorular sordu.
Partizan ne Demek
Partizanlık Ne Demek TDK
Sovyet partizanları
Yugoslav Partizanları
Partizan TDK
Partizan Kılıcı
Partizan Türkiye
Partizan nerede
Partizanlık
Sosyal bilimler, prensiplere ihanete karşı özellikle savunmasızdır, çünkü cazibeli bileziğin ipliklerinden biri olan merkezi bir öncül, yanlış anlaşılırsa, partizanlık için bir izin verebilir.
Gerçekliğin bir insan ürünü, toplumsal bir yapı olduğunu anladığımızda, algı ile nesnel gerçeklik arasındaki sağlam bağı zayıflatır ve kendi hesap ve açıklamalarımızın durumunu sorgulamaya çağırırız. Daha sonra daha ileri gidiyoruz ve insanların olayları nasıl gördüklerinin ortak ilgi alanlarına çok şey borçlu olduğuna dikkat çekiyoruz.
Bu dürüstlük iddiası değildir (yakından ilişkili olsa da); yalan söylemekten daha incelikli bir şeyle ilgili. İdeolojiyi parçalamaktan ayıran şey, ideologların inandıklarıdır.
Amerika Birleşik Devletleri’ndeki muhafazakar Hıristiyanlar, yüksek seviyedeki ergenlik dönemindeki hamileliğin ateistlerin devlet okullarından dua etmeyi yasaklamasının bir sonucu olduğunu iddia ettiklerinde (yanlışlıkla varsayalım), yalan söylemiyorlar.
Dünyayı belirli bir şekilde görmek için ortak inançlarından etkileniyorlar. Girişimciler, işçi haklarının uzatılmasının işlere mal olacağını iddia ettiklerinde, çözülmezler. Maddi çıkarlarıyla örtüşen içtenlikle sahip oldukları görüşleri dile getiriyorlar.
Doğal cazibesi, kendi görüşlerimizi doğru ve başkalarının görüşlerini ideoloji olarak görmektir, ancak sosyoloji, giderek daha fazla sayıda sosyal gruptaki ideolojik etkileri belirleyerek bunu zorlaştırır.
İki örnek özellikle eve yaklaşıyor. 1950’lerde, doktorların ve avukatların, örneğin uzmanlık kazandıkları uzun eğitim süreleri deneyimlediklerini ve dış düzenlemelerden muaf olduklarını belirterek meslekleri diğer iş türlerinden ayırmak yaygındı (yalnızca bir doktor, eğer bir meslektaşları ihmalkar davrandı), mesleğe girişi kısıtlayabilir ve yüksek düzeyde ödül aldı.
Meslekler ve diğer vasıflı emek biçimleri (zanaat mühendisliği gibi) arasında, erişimi sınırlandırmaya ve böylece ödülleri artırmaya çalışan kesin bir çizgi çizildi. Meslekler bunu yaptığında, daha yüksek sosyal faydaya (sağlık ve adalet) hizmet ettikleri için haklı çıktı. Mühendisler bunu yaptığında, ticarette haksız bir kısıtlama oldu ve birçok ülkede yasaklandı.
Sosyolojik araştırmalar, avantajlarının yeterince gerçek olmasına rağmen, onlara sunulan gerekçelerin büyük ölçüde kendine hizmet eden retorik olduğunu göstererek, profesyonellerin şişirilmiş öz imajını hızla deldi.
Uzun eğitim dönemleri, genellikle gerekli becerilerin edinilmesinden çok yanlış sınıf, ırk ve cinsiyetten olanları dışlamakla ilgiliydi. Mesleki özdenetim, sosyal iyilikten çok, kötü uygulamaları sıradan incelemelerden saklamakla ilgiliydi. Profesyoneller, diğer herhangi bir işçi grubu kadar açgözlü ve anlayışlı görünüyordu.
Bilimin iddiaları, bilim insanlarının teorilerini çürütmeye son derece isteksiz olduklarını, kliklerin sosyal etkisinin yeni fikirlerin nasıl alındığı üzerinde büyük bir etkiye sahip olduğunu ve genellikle aralarında gözlemlenebilir farklar olmadığını gösteren sosyolojik araştırmalarla da azaldı.
Ortodoks ve sözde bilimin yönetimi bilim, sonuçları için otoriteyi garanti eden bir yönteme sahip olmanın çok ötesinde, diğer çalışma biçimlerine çok benziyordu. İlk bölümde, bilimin bu derecesinin düşürülmesinin büyük ölçüde abartıldığını düşündüğümü açıkladım, ancak Batı sosyal biliminde popüler hale geldi.
Sosyologlar mesleklerin ve bilimlerin özel statüsünün altını oyarsa, bu kendi işlerini nereye bırakır? Sosyal bilim mesleğinin bizzat ideoloji tarafından kuşatıldığı sonucu çıkmaz mı? Disiplinin özel bir ideolojik menfaati olmasa bile, uygulayıcılarının çoğu beyaz, erkek burjuvazinin genel ırk, cinsiyet ve sınıf çıkarlarından etkilenecektir.
Bu muammaya karşı baştan çıkarıcı bir çözüm, tüm iddiayı bilimsel tarafsızlığa terk etmektir. Geleneksel bilim, rakip vizyonlar arasında arabuluculuk yapmanın bir yolunu sunmadığından, disiplinin dışından kaynaklanan gerekçelerde taraf tutmalı ve tamamen kendini adamış partizan vizyonu tercih etmeliyiz.
Doğruluk gibi hedefler daha sonra, Marx’ın praksis dediği fikirlerin sonuçlarına olan ilgi ile değiştirilir. Önemli olan, örneğin bir suç açıklamasının tutarlı olup olmadığı ve mevcut kanıtlarla iyi desteklenip desteklenmediği (çünkü kanıt olarak akla yatkınlık ve statünün kendisi ideolojik ürünlerdir), ancak bir teorinin desteklediği sosyal grubun çıkarlarını destekleyip desteklemeyeceğidir.
Konuya çok az katkıda bulunan bir kriminolog, Edwin Sutherland’ın popüler mücadeleleri desteklemek için şimdiye kadar neler yaptığını retorik bir şekilde sorarak, Amerikan kriminolojisinin duayenlerinden birinin çalışmasını akıl almaz bir şekilde sorguladı.
Akademisyen için partizan olarak bir başka savunma, etnik araştırmalar ve kadın çalışmaları alanlarında popüler hale geldi. Buradaki iddia, objektifliğin imkansız olduğu değildir; bu, mümkün olsa bile sosyolojik girişimi engelleyeceğidir.
Açıklamak için anlamalıyız. Anlamak için deneyimlemeliyiz. Sadece siyah bir insan, siyah olmanın ne demek olduğunu gerçekten anlayabilir. Sadece bir kadın diğer kadınları anlayabilir.
