Komedi ÇıkarımlarıKomedi için çıkarımlar, Bergson tarafından tartışılanlardan çok farklıdır. Bergsoncu kahkaha eksantrikliği cezalandırır (komedi muhafazakardır), oysa bir şakayı karşılayan Freudcu kahkaha ve onun anlatımını motive eden öfke/arzu/hayal kırıklığı aracılığıyla, eksantriklik kısaca otoriteye galip gelir (komedi yıkıcıdır).Çelişki, C.L.Barber'ın etkili Shakespeare'in Şenlikli Komedisi'nde kullandığı "açıklığa kavuşturmak için salıverme" formülünde düzgün bir şekilde uzlaştırılır. Barber'ın alt başlığı önemli 'Dramatik Biçim Üzerine Bir Çalışma ve Sosyal Gelenekle İlişkisi'. Barber tarafından ikna edici bir şekilde aydınlatılan şenlikli komedi modeli, hiyerarşik baskıdan tatil eğlencesine kaçışı içerir, bu da zamanla yeni bir anlayışa ve nihayetinde daha akıllı ama yine de hiyerarşik bir toplumla yeniden bütünleşmeye yol açar. Bu, Michael Bristol'un belirttiği gibi, "kolektif uyumun kaynağı olarak yardımsever bir baskıyı zorunlu olarak destekleyen" bir şenlik ve hükümet okumasıdır.O halde, Barber'ın şenlikli komedinin bir işlevi olarak önerdiği şey, "yukarıya doğru" bir dönüşümdür. Bristol, Bakhtin'in karnavalı, Rönesans'ın "bağımlılığın, mülksüzleştirmenin ve sosyal disiplinin aşağıya doğru gidişinin bir kanıtıdır.Barber'ın Ian Donaldson'ın The World Upside Down (1970), Robert Weimann'ın Shakespeare and the Popular Tradition in the Theatre'ı (1978) ve Mikhail Bakhtin'in The Dialogic Imagination (1981) adlı yapıtından Bristol'ün Karnavalı ve Tiyatrosu'na uzanan yolculuğu, pleblerin etkileşimi üzerine yeni bakış açıları sunuyor. kültür ve komedi. John McGrath'ın A Good Night Out'taki argümanlarını besleyen, tiyatronun çalışma dünyasındaki aynı etkileşimdir.Yirminci yüzyılın komedi stratejileriyle en zorlu eleştirel karşılaşmalarının çoğu, şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Shakespeare ve Jonson arasındaki farklılıklara odaklandı. Robert Ornstein'ın (1969) iki yazarı Elizabeth komedisinin ikiz sütunları ya da zıt kutupları olarak sunarak başlayan kısa ve zarifçe çevrilmiş bir denemesini örnek olarak alabiliriz: 'romantik, olumlu ve çekici; diğeri hicivli, olumsuz ve (arada bir) itici.Ornstein'dan Jonson, "burjuva açgözlülüğünün yeraltı dünyasının kurnazlığıyla buluştuğu noktaya dar bir şekilde odaklanan... gerçekçi hicivli komedinin yeni bir yolunu" başlatmak için "eski romantik komedi tarzını" bilinçli olarak reddeder. Bu, "Bir Dogberry'nin beceriksizliğinin bir Borachio'nun entrikalarını karıştırabileceğini" tasavvur edemeyen bir adam, ilk emri "Aptaldan başka bir şey ol" olan bir adam, komedileri "bize Shakespeare'in komedilerinin ne kadar azını hatırlatan bir adam" bize kapitalist girişimin yükselişini ve çağının paralı mizahını anlatır.Dram Nedir
Komedi Nedir Edebiyat
Komedi Özellikleri
Entrika komedisi
Komedi türünde üç birlik kuralına uyulur mu
Tiyatro Terimleri
Komedya Nedir
Trajedi türünün ÖzellikleriNihai karşıtlık, Shakespeare'in "insanlıktaki ortak bağımız" vahiyleri ile Jonsoncu "insanlığımızın ortaklığını, alçaklığını ve muazzamlığını" ortaya çıkarması arasındadır. Ornstein'ın sonuç paragrafı bu karşıtlığı dile getiriyor.Shakespeare'in komedileri üzerine yazılanların çoğu benzer şekilde yumuşak ve aşkındır. Sir Walter Raleigh'in 1907 monografisinde muğlak bir şekilde gözlemlediği gibi, "cinsellik geleneği onun adına solmuş bir parfüm gibi yapışır". Ornstein'ın Jonson'a karşı duruşu neredeyse müdüre, Shakespeare'e karşı mütevazi. Bergson'un argümanını örneklemek için Jonson'ı kullanmış olabileceği kuşkusuzdur, ancak Shakespeare'i değil, ancak yazmaya devam edenler tarafından genel olarak eleştirel söyleme ve özellikle Shakespeare'e yapılan hizmeti sorgulamanın zamanıdır.Ornstein'ı okuduktan sonra, kendilerini Jonson'a göre modellemenin sonraki yazarların sadece sapkınlığı olduğunu düşündüğünüz için affedilebilir, böylece Bergson'un kahkahanın "açık olmayan aşağılama ve en azından dış görünüşünü düzeltme niyeti" hakkındaki sonuçlarını besleyebilirsiniz.Bergson'un "İşte bu yüzden komedi, gerçek yaşama komik olmayan teatral türlerden çok daha yakındır" çıkarımını açıklayan Shakespeare'den çok Jonsoncu uygulamadır. Jonson'ınki, çizgi roman sahnesinin normu olarak Cicero gerçekçiliğinin kurulmasına büyük katkı sağladı. Gücü ve uzun ömürlülüğü, Howard Barker'ın 22 Ağustos 1988'de Guardian'a sunduğu bir makalenin öfkeli açılış paragrafında görülebilir.Ve lanetli Yazar, kahkahaların kökünü kazımaya teşvik ederek, kısa önsözünü pantolonunu ayak bileklerine dolayarak, pullarla süslü iç çamaşırlarını ortaya çıkararak bitirir. Tiyatronun hileleri, protestosunu başka yöne çevirmek için komplo kurar. Barnes, eğitimli bir oyun yazarı, Jonson'ın bir hayranı ve tiyatroyu, onu evcilleştirenlerin yardımsever kontrolünden kurtarmak isteyen bir adam.Girişimcilerin ve izleyicilerin gevşekçe "Cicero gerçekçiliği" dediğim şeyin acısını çekeceğini biliyor. Gerçekten de, "komedi" gibi "gerçekçilik" de düşüşte olan bir kelimedir. Televizyon aracılığıyla aracılık edilen "gerçekçi", "kolayca tanınan"dan pek ayırt edilemez. (Howard Barker bu anlamda kullanıyor gibi görünüyor.) Bir ideoloji tarafından desteklense de gerçekçilik, işe yarayabilecek bir kelimedir. Yüzyılın tartışmasız en büyük komik drama yazarı olan Brecht, "Popüler ve Gerçekçi" üzerine bir denemesinde bunu söylüyor.Barnes'ın da kendine koyduğu bu tür bir programdır, tek bir oyun değil, toplu katliamla ilgili ortak bir kaygıyla birbirine bağlanan iki grotesk komedi. Sıkıntı birikir - şakalar da öyle. İlk oyunda Korkunç İvan'ın kişisel zulmüne tanık oluyoruz; ikincisinde, Nazi Almanya'sındaki gaz odalarındaki ölümleri detaylandıran komedi-bürokratların kişisel olmayan gaddarlığı; ve bir Sonsöz için, Bimko ve Bieberstein, Zyklon B üzerlerine dökülürken bir Yahudi çift eylemi gerçekleştirir.Her şeyi yeniden işleyebilen, artık Jonson, Jarry, Brecht tarafından şok edilmeyen, güçlüler tarafından güçsüz kılınan bir tiyatroya yapılan bir saldırıdır. Başlangıçta bir Yazar, Bergson'a ve komediyi eleştiren eleştirmenlere ateş püskürüyor -ve aptal durumuna düşürülüyor ve sonunda, Jewel ve Warriss (ya da Vladimir ve Estragon?) ölürken bizi gülmeye davet ediyor. Bence başarılı bir oyun değil, ama Barnes bugün komedi konusunda haklıysa, öyle olsaydı ne fark ederdi?Barnes'ın insancıllığı, nihayetinde, alternatif bir komik gerçekçiliği sürdürmek için fazla güvensiz bir ideolojidir. Sağlam ayaklı Northrop Frye, dünya edebiyatını Hristiyanlıktaki bir ana merkezden basar: "Hıristiyanlık trajedisi açısından, Dante'nin commedia adını verdiği daha büyük kurtuluş ve diriliş şemasında bir bölümdür". Anatomy of Criticism'de (1957), A Natural Perspective'de (1965) Shakespeare odaklı bir komedi üzerine kapsamlı yazılar yazmıştır.
Radikalizm
Niebuhr’un Protestan mezhepler arasındaki radikalizmin düşüşü hakkındaki açıklaması da benzerdir. Birinci nesil üyeler, tarikatın taleplerini bilinçli ve gönüllü olarak kabul ettiler. İnançları için fedakarlık yaptılar. On sekizinci ve on dokuzuncu yüzyılın başlarında İngiltere ve İskoçya’daki Devlet kiliselerinden kopan insanlar bazen siyasi, sosyal ve mali cezalara maruz kaldılar.
Devlet onların mallarına el koyabilir, onları siyasi makam veya askeri rütbeye sahip olmaktan çıkarabilir ve iyi Anglikanlar olarak yetiştirmek için çocuklarını oradan alabilirdi. Kurucu mezhep kuşağı, inançları için fedakarlık yaptıkları ölçüde, yeni inanca umutlarından daha fazlasını yatırdılar ve bu şekilde sınanan bağlılıkları daha da büyüktü.
Ancak sonraki nesiller, tarikat kurucularının çocukları ve torunları gönüllü olarak katılmadılar. Onun içinde doğdular ve onları tarikatın ideolojisi içinde sosyalleştirmek için ne kadar çaba sarf edilmiş olursa olsun, bağlılıklarının ebeveynlerinden daha az olması kaçınılmazdı.
Bu, sekterler Tanrı’yı yüceltmek için gayretle çalışarak ve pahalı ve savurgan lükslerden kaçınarak kendi ebeveynlerininkinden çok daha rahat bir statü ve yaşam standardı elde etselerdi daha da böyleydi.
İlk nesil Metodistlerin çoğunun çocukları dünyada yükseliyorlardı ve bu nedenle, onunla bu kadar çelişkili kalarak kaybedecekleri daha çok şey vardı. Ebeveynlerinden daha yüksek statüye sahip başkalarıyla karıştılar.
İbadet yerlerinin, eğitimsiz papazlarının, kaba halk ilahileri ve ayinlerinin sertliği ve karmaşıklığından biraz utandılar. Daha saygın bir biçime doğru küçük uyarlamalar için baskı yapmaya başladılar, bu da yerleşik kiliseninkiyle kıyaslanabilirdi.
Michels’in siyasi partiler hakkında kaydettiklerini tam olarak yansıtan bir nokta daha var. Mezheplerin çoğu ilkel demokrasiler olarak başlamış olsa da, tüm inananların eşitliği ve resmi örgütlenmenin çok az olması veya hiç olmaması, yavaş yavaş profesyonel bir liderlik kadrosu ortaya çıktı.
Özellikle kurucu karizmatik lider öldükten sonra, hareketi sürdürecek vaizleri ve öğretmenleri eğitme ihtiyacı doğdu. Büyüyen organizasyonu koordine etme ihtiyacı vardı. Korunması gereken varlıklar ve basılacak ve dağıtılacak kitaplar vardı.
Radikalizm nedir
Radikal Nedir
Radikalizm özellikleri
Radikalizm nerede ortaya çıktı
Dini radikalizm nedir
Radikalizm nədir
Radikalizm hangi ülkede ortaya çıktı
İslami radikalizm nedir
Örgütlenmeyle maaşlı memurlar geldi ve bu tür insanlar tarikat ile çevredeki toplum arasındaki çatışmanın derecesini azaltmak için kazanılmış menfaat sahibi oldu. Diğer dini kuruluşların din adamları, önemli referans grubu olarak mezhebin meslekten olmayan üyelerini yerlerinden etmeye geldi.
Tarikat din adamları, profesyonel akranlarının sahip olduğu eğitim, öğretim ve ödül statüsünü ve seviyelerini hak ettiklerini hissetmeye başladılar.
Niebuhr mezhebi kısa ömürlü bir dini örgütlenme biçimi olarak gördü, giderek daha hoşgörülü, gevşek ve daha yukarı doğru hareket eden ve sonunda bir mezhep haline geldi.
Bu model kolaylıkla bulunabilir. Genellikle birden fazla nesil alır, ancak Metodistlerin Wesley’in ölümünden sonraki elli yıl içindeki gelişimi, tıpkı on sekizinci ve on dokuzuncu yüzyılların sonlarında Quakerlar arasındaki değişimler gibi resme uymaktadır.
İlk takipçilerin kendine özgü düz giyim tarzlarıyla (Kral için onları değiştirmeyi bariz bir şekilde reddeden erkekler için geniş kenarlı şapkalarıyla) ve farklı konuşma biçimleriyle katı bağlılığı, yerini daha geleneksel tarzlara bıraktı.
İlk Quaker’lar bir roman okumaz ya da tiyatroya katılmazdı, ancak genellikle zengin tüccarların, imalatçıların ve bankacıların çocukları olan ‘Gay Quakers’ (bilindiği gibi), gittikçe daha çok İngiltere Kilisesi’nin komşuları gibi oldu. sosyal eşitler olarak karıştırdıkları bilinir.
On dokuzuncu yüzyılın ortalarında, onları önce Evanjelik kanadına ve ardından İngiltere Kilisesi’nin ana akımına geçerken bulurlar.
Niebuhr modeli önemli bir gerçeği yakalar, ancak belirli niteliklere ihtiyaç duyar. Niebuhr, tarikat içindeki değişim baskılarına odaklanma eğilimindedir ve daha ziyade tarikatın dış dünyasındaki değişikliklerin etkisini hafife alır.
Örneğin, tartışılan dönemlerde ekonomi hızla büyüyordu ve genel olarak yaşam standartları yükseliyordu. Statik veya gerileyen bir ekonomide taviz vermenin cazibesi önemli ölçüde daha az ve daha zayıf olacaktır.
İkincisi, profesyonel bir din adamının ve bürokratik bir yapının yükselişi, çoğunlukla modern dünyadaki herhangi bir grubun geri kalanının beklentileri tarafından büyük ölçüde baskılanırken, sekterlerin ahlaki zayıflığından kaynaklanıyormuş gibi tanımlanır.
Profesyonellik ve bürokrasi, modern toplumların işleri organize etmelerinin bir yoludur ve pek çok sekreter, kendilerini Devletten çeşitli tanıma biçimleri (örneğin vicdani retçi olma hakkı veya emlak vergilerinden kaçınma hakkı) müzakere etme ihtiyacıyla yükümlü bulur. daha organize olun.
Dahası Niebuhr, Protestan mezheplerinin ne kadar büyük olduğunu abartıyor. Bryan Wilson’ın ayrıntılı olarak tartıştığı gibi, mezhepler arasındaki doktrinsel farklılıklar onları Niebuhr’un tanımladığı türden uzlaşmaya çeşitli şekillerde duyarlı hale getiriyor.
Farklılıkları, mezheplerin kendilerini ve çevrelerindeki toplumla ilişkilerini birçok nesil boyunca mezhepçi olarak kalacak şekilde örgütleyebileceklerini belirtmekten daha öteye götürmemize gerek yok. Mezhepsel uzlaşmaya doğru sürüklenme ortak bir kariyerdir, ancak kaçınılmaz değildir.
Bu örnekler, refleksif düşünce için insan kapasitesinin ters sonuçlarını düzgün bir şekilde göstermektedir. İnsanlar davranışlarını gerekçelendirmek için sosyolojik açıklamalara başvurabilir ve değişemezlerse ya da değişmeyeceklerse kendilerini avutabilirler.
Ancak insanlar geçmişteki hatalarından ders çıkarabilir ve eylemlerinin sosyolojik açıklamalarından öğrenebilirler. Michels’in vardığı sonuçlar genellikle ‘oligarşinin demir yasası’ olarak adlandırılsa da ve Niebuhr’un tezi, benzer şekilde sosyal evrimin temel bir yasasını tanımlamış gibi ele alınsa da, bunlar doğa bilimi anlamında yasalar değildir.
Nadir olabilir, ancak anarşistlerin uzlaşma ve saygınlığa doğru çekilmekten kaçınmaları mümkündür. Radikal politik hareketler, yıkımları ile sonuçlansa bile, başlangıç değerlerine sadık kalabilirler.
Mezhepler, mezhepsel saygınlığa yönelik çekime direnebilirler. Yedinci Gün Adventistleri, bu refahın büyük bir kısmının ve yaşam standartlarındaki sonraki iyileştirmelerin organizasyona kanalize edilmesini ve böylece üyelerle daha tam bir bağlantı kurmasını sağlayarak, üyelerinin artan refahından kaynaklanan tehdidi azalttılar.
