Roma Şairleri
Horace’ın çiftliği ve Virgil’in Gürcüce’sinin ikinci kitabında “mutlu çiftçilere” kesme işareti, kırsal değerlerin en etkili şiirsel düzenlemeleri arasındaydı, ancak kırsal kesime ve taşra halkına övgü daha eski bir Roma temasıydı. Virgil ve Horace’ın kendilerinde, Roma’nın küçük, cesur, bağımsız, meşgul, erdemli, vatansever çiftçilerden oluşan bir ulus olduğuna inanıldığına göre, Ağustos öncesi, cumhuriyet günlerine yönelik örtük bir nostalji vardır. Bu değerler ve bu nostalji pek çok İngiliz georgiğinde gizlidir; en canlılığını Goldsmith’s Deserted Village’da (1770), bir topluluk ve yaşam tarzı üzerine politik ama kişisel bir ağıt içinde koruyorlar.
Ovidius (Augustus’un bir kurbanı), Elizabethanlar kadar olmasa da İngiliz “Augustalılar” tarafından beğenildi ve taklit edildi. Jonathan Swift’in Baucis and Philemon (1709) ve Gay’s Trivia (1716) adlı eserlerinde, her ikisi de dönemlerinin Roma klasiklerini esprili bir şekilde evcilleştirmesini ve hayatın olağan gidişatından aldığı zevki karakteristik olarak sergileyen zengin komik Ovidian metamorfozları vardır; ama Ovidian türünün en ünlü şiiri, Pope’un erdem ve tutku mücadelesinin heyecan verici, sansasyonel bir dramatizasyonu olan Eloisa’dan Abelard’a (1717) kahramanca mektubudur.
Daha sonra, Ağustos sonrası, Roma şairleri Juvenal (imparatorluk tiranlığının bir başka kurbanı), on yedinci ve on sekizinci yüzyıllarda en güçlü şekilde mevcut olanıdır. Swift ve Pope, onun alaycı tonunu hicivlerinde yeniden yakalar ve Johnson, The Vanity of Human Wishes’da (1749) eserini son derece ağıt bir moda aktarır.
Augustus’un genel İngiliz görüşü ne kadar düşmanca olursa olsun, onun saltanatı altındaki şairler, 1660-1800 döneminin en iyi İngiliz yazarlarının çoğunun yaratıcı bir şekilde oynadığı önemli modeller sağladılar; ama İngilizler diğer önemli klasik modellere de baktılar.
Yunanlıların çoğu entelektüel çaba alanında Romalılardan üstün olduğunu ve Roma cumhuriyet döneminin kamu erdem modelleri açısından zengin olmasına rağmen, çeşitli Yunan devletlerinin daha uzun tarihinin daha da zengin olduğunu kabul ettiler. Homeros ilk epik şairdi ve Theocritus pastoral şiirin yaratıcısıydı: onlar Virgil’in büyük orijinalleriydi.
On sekizinci yüzyılın başından itibaren Homer, daha basit, tutkulu şair, daha doğal bir dehanın adamı olarak genellikle Virgil’e tercih edildi; yüzyılın ortalarından itibaren Theocritus, aşağı yukarı aynı nedenlerle, Virgil’e de tercih edildi. Pope, Homer’in güçlü ve bol yaratıcı hayal gücüne müsrifçe övgüler yağdırdı; Hem İlyada hem de Odysseia’nın çevirisi, kendisinin en büyük şiirsel girişimiydi ve Johnson tarafından “o şiirsel hiçbir çağ ya da ulusun eşit olduğunu iddia edemeyeceği bir performans” olarak selamlandı; Dryden’ın Virgil’i gibi, on sekizinci yüzyılın klasik versiyonuydu.
Antik Roma
Roma şiiri
Roma edebiyatı
Antik Roma şiirleri
Eski Roma yazıları
Eski Yunan Sözleri
Antik Latince
Roma Edebiyatı TARİHİ
Theocritus, bazı eleştirmenlerin Virgilian pastoralinin aşırı inceliği olduğunu düşündükleri şeye bir alternatif sağladı: onun dünyeviliği en iyi şekilde yakalandı ve zorlamasız sanatı en parlak şekilde Gay’in The Shepherd’s Week’te (1714) yeniden yaratıldı. Joseph Warton, 1753’te Virgil’i tercüme ettiğinde, Theocritus’taki ‘kırsal, romantik düşünce vahşiliğini’ ve ‘basit, süssüz doğa resimlerini’ övdü; Theocritus’un bu anlayışı, Wordsworth’ün en dikkate değer mirasçısı olduğu, doğallaştırılmış pastoral bir on sekizinci yüzyıl geleneğine yol açtı.
Üçüncü çok övülen ve çok taklit edilen Yunan şairi Pindar’dı. İngiliz Pindarik kasidesinde, ayrıntılı ama sınırlandırılmamış bir şiir biçimi, cüretkar metafor ve yüksek, kendinden geçmiş bir tarz, tipik olarak yüksek tarihi ve mitolojik konulara uygulandı. Biçimin olanakları, her zaman çok yönlü olan Dryden tarafından, Charles II, Anne Killigrew ve Henry Purcell’deki müziğe iki kaside ve cenaze kasidelerinde tam olarak kullanıldı.
Antik Yunanistan, şiirin yanı sıra siyasi özgürlüğün de doğum yeri olarak biliniyordu, bu nedenle, özgür Pindaric biçimi, William Collins tarafından ‘Özgürlüğe Övgü’de (1747) ve Thomas Gray tarafından ‘Şiirin İlerlemesi’nde uygun şekilde kullanıldı. (1757), özgürlük ve sanatın Yunanistan’dan İngiltere’ye göçünü kutlamak için. Daha sonraki Yunan şairleri, özellikle Callimachus, Akenside’ın kasideleri, (laik) ilahileri ve kısa boş mısralı yazıtları ve Collins’in bazı kasideleri için basitlik modelleri sağladılar.
Callimachus, Pindar, Anacreon, Horace ve Catullus bir yana, İngiliz liriğine zengin bir katkıda bulunmuştur, ancak Elizabeth döneminden kalma yerel bir gelenek hala güçlüydü: şarkı kitaplarında ve çeşitli kitaplarda popüler, bilgili ve aristokrat kültürler hâlâ bir araya geliyordu. Sedley ve Dorset gibi Restorasyon saraylılarının ve Congreve, Prior, Gay ve Chesterfield gibi daha sonraki fikirlerin aşk şarkılarının sokak baladları, halk şarkıları, tiyatro oyunlarından, deniz gecekondularından, yurtsever şarkıların yanında bulunabileceği marşlar ve av, hasat evi veya direği dansı için şarkılar vardır.
Gücünün çoğunu ortak yaşamdan alan farklı ve sağlıklı bir İskoç lirik geleneği, 1720’lerde Allen Ramsay’in ve 1770’lerde Robert Fergusson’un çalışmalarında güçlü ifadesini buldu; Şiirlerde, özellikle Robert Burns’ün İskoç Lehçesinde (1786) doruğa ulaştı. Ancak on sekizinci yüzyılda lirik sanatın en büyük, en özgün ve en popüler başarısı, Isaac Watts, Charles Wesley, John Newton, William Cowper ve bir dizi başkanın ellerinde kilise ve şapel ilahisinin icadı ve geliştirilmesiydi.
Bu kalıcı ilahiler hâlâ sözde Augustan döneminin Hıristiyan şiiri açısından zengin olduğunu kanıtlıyor: Bu dönemi herhangi bir Yunan veya Roma’dan daha fazla gölgede bırakan Milton da öyledir.
Paradise Lost (1667) ile William Blake’in Milton (1804-8) arasında başarılı bir ciddi İngiliz destanı olmaması, Milton’ın yasaklayıcı bir varlık olduğunu gösteriyor gibi görünse de, şairler resmi destan hakkında ne kadar temkinli davransalar da, şairler tarafından engellenmediler.
Milton’ın büyük teması, Thomson’ın Mevsimler’inde (1726–30) doğa kitabının bir okuması olarak yeniden ifade edilir, Pope’un İnsan Üzerine Deneme’sinde satirik imalarla rasyonalist bir argümana dönüştürülür (ve Edward’da içselleştirilir ve heyecan verici morg görüntüleri ile baharatlanır. Young’ın Aşırı Uzun Yaşam, Ölüm ve Ölümsüzlük Üzerine Gece Düşünceleri (1742–5) Yüzyılın en coşkulu büyük dini şiirleri, Smart’ın rapsodik Jubilate Agno (1759–63’te yazılmıştır) ve Song to David’e (1763), bununla birlikte, şunlardan ilham almıştır.
