AIDS
AIDS cinsel yolla ve damar içi uyuşturucu kullanımı yoluyla bulaşır, ancak yaygın olarak zannedildiği kadar kolay değildir, çünkü belki de taşıyıcılar yalnızca aralıklı olarak bulaşıcıdır. Kadınların enfekte erkeklerden hastalığa yakalanma olasılığı, enfekte kadınlardan erkeklere göre çok daha fazladır. Enfekte kişilerin eşlerinin veya normal seks partnerlerinin yarısının enfekte olması iki yıl kadar uzun sürer.
CDC, Amerika Birleşik Devletleri’nde 800.000 ila 900.000 kişiye HIV bulaştığını ve çoğunun 10 ila 15 yıl içinde AIDS geliştirmesinin beklendiğini tahmin ediyor. Bu, enfeksiyonu taşıyan 30 ila 50 yaş arası 30 erkekten 1’ine tekabül ediyor. Ulusal ölçekte, AIDS’in yayılması bir dizi metropol bölgesinde yoğunlaşmıştır. Miami (100.000 nüfus başına 57.8 vaka) ve New York City (56.7), Youngstown (6.8) veya Pittsburgh (5.7) gibi şehirlerden yaklaşık 10 kat daha yüksek enfeksiyon oranlarına sahiptir.
Başlangıçta, ABD AIDS kurbanlarının çoğu erkek eşcinsellerdi. Ancak AIDS bir eşcinsel hastalığı değildir; herhangi bir cinsiyetten iki kişi arasında enfekte kan veya meni değişimi yoluyla bulaşabilir. AIDS’in bulaşmasında ırk farklılıkları ortaya çıkıyor.
Beyaz erkeklerin %62’si ve Asyalı erkeklerin %53’ü hastalığa eşcinsel temas yoluyla ve %9’dan azı damar içi uyuşturucu kullanımı yoluyla maruz kalmıştır. Hispanik erkeklerin yaklaşık %40’ı ve siyah erkeklerin %31’i eşcinsel temas yoluyla enfekte olmuş ve yaklaşık %19’u damardan uyuşturucu kullanımı yoluyla hastalığa maruz kalmıştır.
Amerika Birleşik Devletleri’nde, HIV ve AIDS’in Afrika kökenli Amerikalılar üzerindeki etkisi yıkıcı olmuştur. Toplam ABD nüfusunun tahmini olarak sadece %13’ünü temsil eden Afrikalı Amerikalılar, 2000 yılında Amerika Birleşik Devletleri’nde bildirilen tüm AIDS vakalarının %47’sini oluşturuyordu. Siyahların AIDS’e yakalanma olasılığı beyazlardan 10 kat daha fazladır ve 10 kat daha olasıdır.
CDC şimdi her 50 siyah Amerikalı erkekten 1’inin HIV ile enfekte olduğuna inanıyor. AIDS, 25 ila 44 yaş arasındaki Afrikalı Amerikalılar için önde gelen ölüm nedenidir.
Hispanik gruplar da AIDS popülasyonunda orantısız bir şekilde temsil edilmektedir. 2004’te Hispanikler ABD nüfusunun %13’ünü temsil ediyordu, ancak o yıl bildirilen toplam yeni ABD AIDS vakasının %17’sini oluşturuyordu.
2002’de, beyaz erkekler arasında AIDS’ten ölenlerin sayısı 1995’e göre üçte bir oranında azaldı. O yıl AIDS’ten ölenlerin çoğu siyahi ve Hispanik erkeklerdi. Amerikan toplumunun, esas olarak beyaz gey erkekleri etkileyen bir hastalıktan kurbanları azınlık grubu uyuşturucu kullanıcıları olan bir hastalığa doğru kaymasıyla AIDS konusunda endişelenmeye devam edip etmeyeceğini göreceğiz. Irk, sınıf ve cinsiyet konularının bir hastalığın nasıl algılandığı ve tedavi edildiği üzerinde etkisi vardır ve ayrımcılık faktörleri önemsiz değildir.
Özel sağlık Sigortası Fiyatları 2021
Sağlık Sigortası fiyatları
Özel sağlık sigortası ortalama fiyatları
En iyi Sağlık Sigortası
Tamamlayıcı Sağlık Sigortası Nedir
Sağlık Sigortası sorgulama e-Devlet
özel sağlık sigortası – ekşi
Özel sağlık Sigortası fiyatları 2020
Sağlık Sigortası
Çoğu insan sağlık hizmetleri için bir tür sigorta yoluyla ödeme yapar. Ancak yoksul insanlar, sigorta kapsamına girmeden önce gerekli olan primleri veya cepten yapılan harcamaları karşılayamazlar. Devlet destekli Medicare ve Medicaid programları aracılığıyla güvence alırlar.
Amerika Birleşik Devletleri’nde tıbbi bakıma harcanan paranın çoğu, doğrudan veya cepten yapılan ödemelerden farklı olarak üçüncü şahıs ödemeleri şeklinde gelir. Üçüncü şahıs ödemeleri, kamu veya özel sigorta veya hayır kurumları aracılığıyla yapılan ödemelerdir.
Esasen sigorta, tıbbi bakım sağlayıcılarına ödeme yapılmasını ve insanların ihtiyaç duydukları tıbbi bakımı alabilmelerini sağlayan bir toplu finansman şeklidir. Sigorta, çok sayıda insandan az miktarda para toplamayı içerir. O para bir havuza yatırılıyor ve sigortalılardan herhangi biri hastalanınca bu havuz sağlık hizmetlerini ödüyor.
Amerika Birleşik Devletleri özel ve kamu sigorta programlarına sahiptir. Kamu sigorta programları, federal, eyalet ve yerel yönetimler tarafından toplanan vergi parasıyla finanse edilen Medicare ve Medicaid’i içerir. Ülkede ayrıca iki tür özel sigorta kuruluşu vardır: kar amacı gütmeyen vergiden muaf Mavi Haç ve Mavi Kalkan planları ve kar amaçlı ticari sigorta şirketleri. Mavi Haç ve Mavi Kalkan, 1930’ların Büyük Buhranı’ndan hastanelere ve doktorlara tıbbi fatura ödeme mekanizması olarak ortaya çıktı.
İnsanlar plana düzenli aylık ödemeler yaptı ve hastalanırlarsa hastane faturaları doğrudan sigorta planı tarafından ödendi. Blue Cross ve Blue Shield, sigorta primlerinin maliyetini başlangıçta topluluk derecelendirmesi olarak adlandırılan değere göre belirleyerek bir topluluktaki herkese aynı fiyattan sigorta satın alma şansı verdi.
Ticari sigorta şirketleri, II. Dünya Savaşı’ndan sonra ortaya çıkmış ve fiyatlarını, tıbbi bakıma ihtiyaç duyan bireyin istatistiksel olasılığına dayanan primleri temel alan deneyim derecelendirmesine dayandırmıştır. Tıbbi bakıma ihtiyaç duyma olasılığı daha yüksek olan kişiler, buna ihtiyaç duyma olasılığı daha düşük olanlardan daha fazla ücret almaktadır. Sonunda, rekabet edebilmek için Blue Cross ve Blue Shield, ticari sigortacıların yolunu izlemek zorunda kaldı.
Deneyim derecelendirmelerinin kullanılmasının talihsiz bir sonucu, sigorta kapsamına en çok ihtiyaç duyanların, yani “yaşlıların ve hastaların”, bunu en az karşılayabilmesi veya elde edebilmesiydi. Kongre, 1965’te bu soruna yardımcı olmak için Medicare ve Medicaid’i kurdu.
Medicare, 65 yaşından büyüklerin tıbbi bakımını karşılar ve Medicaid, kendi tıbbi masraflarını ödeyemeyecek kadar yoksul olanların bakımını öder. 2000 yılında, 18-24 yaş arasındaki yetişkinlerin sigortadan yoksun olma olasılığı en yüksekti ve 55-64 yaşındakiler en az olasıydı.
Yoksulluk seviyesinin altında veya yakınında geliri olan kişilerin, geliri yoksulluk seviyesinin iki katı veya üzerinde olanlara göre sağlık sigortası kapsamına girmeme olasılığı neredeyse dört kat daha fazlaydı. Hispanik kişiler ve Hispanik olmayan siyah kişilerin, Hispanik olmayan beyaz kişilere göre sağlık sigortasından yoksun olma olasılıkları daha yüksekti.
Bu devlet sigortası biçimleriyle bile, birçok insan Amerika Birleşik Devletleri’nde sağlık hizmetlerinin sunulma şeklinin sorun yarattığına inanıyor.
Eleştirmenler, Amerika Birleşik Devletleri’nin organize, merkezi olarak planlanmış bir sağlık hizmeti sunum sistemine sahip olmayan tek lider sanayi ülkesi olduğunu belirtiyor. Bu sorunu çözme girişimleri, tıp kurumlarının ve genel halkın direnişiyle karşılandı. Ayrıca, yoksulların aldığı bakım, daha zenginlerin aldığından daha düşüktür.
Pek çok doktor Medicare veya Medicaid atamalarını kabul etmeyecek veya hastalardan sigorta kapsamı ile faturaları arasındaki farkı kendilerine geri ödemelerini istemeyecektir. Ayrıca, çoğu doktor yoksul mahallelerde çalışmayacak ve bunun sonucunda da yoksullar aşırı kalabalık, alçaltıcı kliniklere yönlendirilecektir.
Bu gibi koşullar altında, yoksulların genellikle daha varlıklı hastalara göre tıbbi bakım aramadan önce daha uzun süre beklemeleri şaşırtıcı değildir ve pek çok yoksul insan ancak ciddi şekilde hasta olduklarında ve müdahale zaten çok geç olduğunda tıbbi yardım alırlar.
Çeşitli zamanlarda, bir ulusal sağlık sigortası programı önerilmiştir. Amerikan Tabipler Birliği, böyle bir planın önde gelen muhalifidir. Doktorlar, hizmet başına ücret sistemini tercih etmektedirler.
Hizmet başına ücret yaklaşımı, doktorların eşit olmayan coğrafi dağılımı ve uzmanların fazlalığı gibi sağlık hizmeti sunum sorunları üretti. Örneğin, toplam nüfusu, özellikle yoksulları ve yaşlıları tedavi etmek için çok daha fazlasına ihtiyaç duyulmasına rağmen, ülkedeki doktorların yalnızca %8,3’ü pratisyen hekimdir. Bunun bir nedeni, erkek pratisyen hekimlerin maaşlarının radyologlar veya nörocerrahlar gibi uzmanların maaşlarının yaklaşık yarısı olmasıdır.
HMO’lar ve diğer yönetilen bakım türleri, son on yılda Amerika Birleşik Devletleri’nde sağlık hizmetlerinin çehresini önemli ölçüde değiştirmiştir. HMO’lar, hastaların doktorlara ve tedavilere erişimini sıkı bir şekilde düzenleyerek tıbbi bakımın maliyetini kontrol etmeye çalışır. Bu değişim, birçok kişi ve işveren için daha düşük sigorta primleri anlamına geliyordu. Ancak birçok insan bu tasarrufların çok yüksek bir fiyata geldiğini söylüyor. HMO’lar, hastalardan daha fazla kârla ilgilenmekle suçlandılar.
HMO’ları ve yönetilen bakımı eleştirenler arasında halk, Amerikan Tabipler Birliği gibi doktor grupları ve birçok yasa koyucu yer alıyor. Halk ve milletvekilleri, HMO’ları düzenleme çabalarını destekledi. Bu hasta hakları yasaları, hastalara bakıma daha fazla erişim sağlamak ve kararlarından HMO’ları sorumlu tutmak için tasarlanmıştır.