Doğrudan AlıntılarDenklem, alıntıların benimseyenlere, doğrudan alıntıların yenilikçilere ve dolaylı alıntıların taklitçilere karşılık geldiği sonsuz pazarda yeniliklerin yayılması için Bass denkleminden başka bir şey değildir. Bass modeliyle bağlantı ara sıra değildir, çünkü her makale, fikir pazarına girişi alıntı sayısıyla ölçülen yeni bir üründür.Denklem, zaman gecikmesinin 1/γ ̃ olduğu ve qj /γ ̃'nin birinci dereceden otoregresif parametre olduğu, atıf dinamiğinin birinci dereceden otoregresif modelidir. Tüm geçmiş alıntılara eşit ağırlık verenin aksine, son alıntılara daha fazla ağırlık verir.Ölçümler büyük γ ̃ verdiğinden, bilimsel yayınların atıf dinamiklerinin daha gerçekçi bir tanımını sağlar. Benzer modeller önerildi ve Facebook kurulum kararlarının dinamiklerinin de kümülatif popülerlikten ziyade son zamanlara yönelik önyargılı olduğunu gösterdi.Denklemler aynı yıl yayınlanan makalelerin atıf dinamiklerini nitel olarak benzerdir ve yalnızca makalenin uygunluğu ηj tarafından belirlenen ölçekte farklılık gösterirken, farklı disiplinlerdeki makaleler için atıf dinamikleri R0 tarafından belirlenen ölçeğe göre farklılık gösterir.Tüm makalelerin atıf yörüngesi, yayın sayısındaki farklı büyüme oranları nedeniyle farklı disiplinler arasında biraz farklılık gösteren B(t) faktörü tarafından belirlenir.Bunu takip eden atıf dinamiğini analiz etmek için A ̃(t) yaşlanma fonksiyonuna A0e−δt üssü ile kabaca yaklaşırız, orada yerine koyarız ve geliriz.Daha sonra göstereceğimiz gibi, çoğu makale için γ ̃ −qj > 0 ve γ ̃ −qj >> δ. Denklemler 3.30 ve 3.31, bir j makalesinin atıf dinamiklerinin, yavaş olan e−δt ve hızlı olan e−(γ̃ −qj )t olmak üzere iki üstelin etkileşimi tarafından yönetildiğini gösterir.∼ 1/(γ ̃ − qj ) süreli geçici bir dönemden sonra, dolaylı alıntılar doğrudan alıntıları izler, öyle ki genel alıntı oranı doğrudan alıntılar tarafından yönetilir.Dolaylı alıntılar, doğrudan alıntıların temettüleri olarak görünür, sonrakilerin her biri ∼ qj dolaylı alıntı getirir. Uzun zaman sınırında, toplam alıntı sayısı γ ̃−qj−δ doygunluğa yaklaşır.γ ̃ − qj < 0'ın tersi durumda, kontrolden çıkma davranışını tahmin edin. Bu durumda bir makalenin atıf alma oranı zaman içinde hızlanmakta ve uzun zaman sınırında katlanarak artmaktadır.Bireysel Makalelerin Atıf DinamikleriÖzet Geliştirilen atıf dinamikleri modeli, eskime işlevi, eskime işlevi ve makalenin uygunluğu gibi ampirik işlevleri ve parametreleri belirlemek için ölçümlerle karşılaştırılır. Yaşlanma fonksiyonunun evrensel olduğunu, yani aynı yıl içinde yayınlanan bir alandaki tüm makaleler için aynı olduğunu bulduk.Bununla birlikte, eskime işlevi, önceki alıntıların sayısına bağlıdır. Bu beklenmedik bulgu, bizi atıf dinamiklerinin ağ yönüne daha yakından odaklanmaya ve sadece atıf ağındaki her makalenin en yakın komşularını değil, aynı zamanda bir sonraki en yakın komşularını da dikkate almaya sevk etti.Güncellenen model, bir makalenin atıf dinamikleri ile komşuları (ağ sınıflandırması) arasındaki korelasyonları hesaba katar. Geliştirilen atıf dinamiği modeli birkaç ampirik fonksiyon ve parametre içermektedir. Bu bölümün amacı bunları ölçmektir. Ayrıca modelimiz çeşitli varsayımlar içermektedir. Bu varsayımların doğrulanması söz konusudur.Geliştirilen model, j makalesinin atıf dinamiğinin uygunluk ηj, eskime işlevi A ̃(t) ve eskime işlevi T(t) tarafından belirlendiğini belirtir.Doğrudan alıntı nasıl yapılır APA
Doğrudan alıntı Nasıl yapılır
Dolaylı alıntı örneği
Doğrudan alıntı örnekleri
Dolaylı ve doğrudan alıntı
Doğrudan alıntı Nedir
Makale içindeki alıntıdan alıntı yapma
APA alıntı yapmaÖlçümlerimizi organize etmek için, A ̃ (t ) ve T (t ) fonksiyonlarının aynı yıl yayınlanan tüm makaleler için aynı olduğu ve referans analizinden bulunanlara eşit olduğu varsayımından yola çıktık. Ölçümleri yaptıktan sonra, bu varsayımı yeniden değerlendireceğiz.A ̃(t), T (t) ve ηj'yi belirlemenin basit yolu, bağımsız makalelerin alıntı dinamiklerini ölçmek, doğrudan ve dolaylı alıntılar arasında ayrım yapmak ve ηj'yi bir uydurma parametresi ve A ̃(t),T(t)'yi aşağıdaki gibi kullanarak dinamiklerini ayarlamaktır. uydurma fonksiyonları.Böyle bir yaklaşımı gösterir. 25 yılda 100 alıntı toplayan bir Fizik makalesi için doğrudan ve dolaylı alıntıların dinamiklerini gösterir. Düzgün bir alıntı gidişatına sahip bu kadar iyi alıntılanmış bir makale için, uydurma prosedürü çalışmalıdır. Ancak, uzun süre içinde 10-50 alıntı toplayan sıradan makaleler için, bu tür makalelerin alıntı yörüngeleri çok gürültülü olduğundan, uydurma prosedürü iyi çalışmaz.Gürültüyü en aza indirmek için, benzer makale gruplarının ortalama atıf dinamiklerini dikkate aldık, yani aynı araştırma alanına ait, aynı yıl içinde yayınlanan ve uzun süre içinde aynı sayıda Kj∞ atıf alan makaleler. . Burada j indeksi, tek bir kağıt yerine bir grup kağıt anlamına gelir.Örtük varsayımımız, her gruptaki makalelerin aynı uygunluğa sahip olduğu ve alıntı yörüngelerinin aynı A ̃(t) ve T (t ) işlevleri tarafından yönetildiği idi. Bu nedenle, böyle bir gruptaki makalelerin ortalama atıf oranı, yani belirli bir uygunluk değerine sahip bir makalenin olasılıksal atıf oranına iyi bir vekildir.Kdir(t)'nin zamana bağımlılığını gösterir, kümülatif bir ortalama j sayısı 25 yılda sırasıyla 10, 20, 30 ve 100 alıntı toplayan dört Fizik makalesi grubu için doğrudan alıntılar. Farklı gruplar için K d i r (t ) yörüngeleri niteliksel olarak benzerdir ve ölçeklendirmeden sonra hepsi tek bir eğri üzerine çöker.A ̃(t)'nin verildiği yerde Farklı uygunluğa sahip makaleler için doğrudan alıntı yörüngelerinin çöküşü, alıntılar için yaşlanma fonksiyonunun A ̃(t) uygunluğa bağlı olmadığı anlamına gelir. Buna göre, bu fonksiyon referanslar için eskitme fonksiyonu ile ilgilidir.Dolaylı AtıflarGrafikler K i ndir (t ), gösterilen makalelerin j grubu için kümülatif dolaylı alıntı sayısı. Bu yörüngeleri Kindir(t) = t kj(τ)dτ ilişkisini kullanarak yerleştirdik.m(t − τ) 1984'te yayınlanan tüm Fizik makalelerinin ortalama alıntı sayısı ve Tj (t ) = T0j e−γj (t −τ ) referans çalışmalarımızda bulunan eskime fonksiyonudur. Uyum parametreleri γj ve T0j idi.Uydurma prosedürü, beklendiği gibi, tüm makale grupları için aynı zaman sabitini γ = 1,2 yr-1 verdi ve referans çalışmalarımızda bulunana eşitti. Ancak, T0j'nin her grup için farklı olması bizi şaşırttı. Bu, T0j'nin atıf sayısının uzun süreli sınırına, Kj∞ bağlı olduğu anlamına gelir.Bu beklenmedik T0(K) bağımlılığı, modelimizin eksik olduğunu gösterir. Olağan şüpheliler, makalenin atıf dinamikleri ile atıf ağındaki komşuları arasındaki korelasyonlardır (ağ dilinde bunlara derece-derece korelasyonları veya sınıflandırma denir). Gerçekten de, bir makalenin atıf dinamiğini en yakın komşularının atıf dinamikleriyle birleştirir.
SHAKESPEARE
Shakespeare’in günümüze ulaşan bir milyona yakın kelimeyi yazmış olması, bu kelimeleri ilk kullanıma sunmaya başlamasından bu yana geçen dört yüzyıl boyunca bu kelimelerin birden fazla şekilde kullanılmasının bir nedenidir. Kırk büyük eseri, herhangi bir standarda göre muazzam bir icat külliyatı vardır.
En yüksek kalitede bu kadar çok farklı parça yazmak, muazzam bir analiz kitlesini ve mümkün olan en geniş çeşitlilikteki eleştirel yaklaşımları barındırabilmesi anlamına geliyordu. Bu nedenle, eserleri, her neslin yeni harikalar kazabileceği bir taş ocağı olarak değil, mümkün olan en geniş insan meşguliyeti yelpazesinin bir yansıması olarak duruyor.
Shakespeare, tünellerin açıldığı bir dağdır. Hiçbir iki tünelci aynı cevheri bulamaz ve sihirli bir dağ gibi, hangi cevher çıkarılırsa çıkarılsın, bir sonraki tünelci için hala oradadırlar. Bu, büyük eseri ve faydalarını kavramanın bir yoludur.
Oldukça farklı bir kavram, aynı zamanda yarı gerçek, Shakespeare kanonunun, okuyucularını ve onların meşguliyetlerini, gerçekte ne olduğunu gösterdiğinden çok daha hızlı ve canlı bir şekilde ortaya koyan bir tür ayna olarak görmesidir. Shakespeare hakkında bu iki düşünme biçiminin günümüzde kullanımları vardır. Modern eleştirel düşüncenin bazı ana dönüşlerini gösterirler ve Shakespeare’e modern yaklaşımların hem güçlü hem de zayıf yönlerini açıklamaya yardımcı olurlar.
Eleştirel yaklaşımların en eskisi ve bugün en alay konusu olanı biyografik yaklaşımdır. Barthes’ın “Yazarın Ölümü” ([1968] 1977) adlı ünlü denemesinde en açık şekilde ifade edilen zayıflıkları, esas olarak dikkati yanlış şekilde ve yanlış nedenlerle yönlendirmesidir. Örneğin, Shakespeare’in As You Like It’te orman için Arden adını seçmesinin, yalnızca Ardennes’in efsanevi önemi hakkında değil, aynı zamanda daha özel ve kişisel olasılıklar hakkında da spekülasyonları teşvik etmesi gerektiği görüşünü almak son derece yerinde olabilir. Shakespeare’in annesi Mary Arden’a göndermeler yer alır.
Bununla birlikte, ikinci spekülasyondan herhangi bir geri dönüş, muhtemelen ödüllendirici olmayacaktır, çünkü biyografik spekülasyonları döngüsel bir argümanda kendi üzerine çevirmektedir. Arden Ormanı, eğer öyleyse, yazarın kendi memnuniyeti için yazarın özel bir referansıdır. Daha da şüpheli bir şekilde, Prospero Fırtına’da (tiyatral yanılsama) sanatına veda ettiğinde ve sihir kitabını boğmaya söz verdiğinde (diğer sihirbaz Faustus’un yaptığı gibi onu yakmamaya), Shakespeare hakkında benzer türden bir romantik merak uyandırabilir. Prospero’yu kendisi için bir imaj haline getirmişti.
Bu tür spekülasyonlar, Fırtına’nın muhtemelen Shakespeare’in solo yazdığı son oyun olduğu bilgisi ile yoğunlaşabilir. Sorun şu ki, bu tür fikirler gerçekte yalnızca anlaşılması güç yazarı tanımlamayı amaçlayan yorumlar, varsayımlar ve bu tür her yorum, yazarın düşüncesinin gerçekte ne olduğuna dair desteklenmeyen bir varsayımı bünyesinde barındırıyor.
Shakespeare Kitapları
Shakespeare hayatı
William Shakespeare
william shakespeare’in bilim sanat ya da düşünce hayatına katkısı
shakespeare’in kaç eseri var
A funeral elegy shakespeare
William Shakespeare Şiirleri
Shakespeare Hamlet
Bu tür biyografik spekülasyonlar artık boş ve dikkat dağıtan bir şey olarak görülüyor, çünkü yazar sadece uzun zaman önce ölmekle kalmıyor, aynı zamanda tamamen geri döndürülemez. Ölen yazarın iradesine odaklanmak, sabit ama aynı zamanda oldukça varsayımsal bir otorite kaynağına, anlamı ve önemi kaçınılmaz olarak kısıtlayan ve azaltan bir otoriteye başvurmak demektir. Dikkatimizi onun bıraktığı kelimelerin okuyuculara neler verebileceğine de veriyoruz.
Bu tür kanıtlar en güvenli şekilde, yazarın oyunlardaki çok sayıda sesten ziyade kendi sesiyle konuştuğunun düşünülebileceği sonelerde bulunur. Örneğin, sonelerden bazılarının Elizabeth’in sarayındaki Venedikli Yahudi bir müzisyenin kızı ve Shakespeare’s 1594’te şirket de oynuyor.
Bassano armasının arması olarak bir ipekböceği güvesi ve kalkanın üzerinde bir dut ağacı üzerinde üç güve vardı. Dut için İtalyanca, aynı zamanda bir Moor veya siyah kişi anlamına da gelen ‘moro’dur.
Böylece Emilia’nın sonelerde metresi olarak tanımlanması, metresin “siyah” yönlerine ve “daha”nın birçok kullanımına yeni bir dizi çağrışım sağlar (“Bundan daha fazlasına sahip olmadan önce bütün benim senindi”, yakınır Sonnet 40’taki şair, metresini çalan genç asilzadeye). Aynı zamanda Venedik Taciri’ndeki Yahudi varlığına ve Othello’daki Mağribi varlığına (ve Emilia’ya) nüanslar da ekler.
Asıl soru, bu bilgilerin nasıl yönlendirilmesi gerektiğidir. Geleneksel olarak dikkatler, en büyük söz ustası ve oyun mucidinin hayatıyla ilgili meraktan dolayı Shakespeare’in biyografisine odaklanmıştır. Ancak Barthes, yazarın birleştirici bir kavram olarak, anlamları değişmez bir şekilde sabitlemek için bir gerekçe olarak kullanılamayacağında ısrar ettiğinden, bu yön tersine de çevrilmiştir.
Varsayımsal yazarın varsayımsal hayatı veya yaşamları ve bu hikayenin sağladığı çağrışımlar, dikkatimizi kelimelerin doğasında bulunan anlamların çokluğuna yönlendirir. Modern odak, sabitleyici yazar değil, değişken okuyucu üzerindedir. Örtük kriter, buluşsal bir değer sorusudur.
Okur, tek bir bireyin hayatından, yazısının dolaysız koşullarından, o uzun ölü zamanda zihinlerin söyleme katılımından daha fazlasını mı öğreniyor, yoksa okuyucu etkileşimi analiz etme alıştırmasıyla mı meşgul olmalı? Bu ölü söylem ile şimdinin söylemi arasında mı?
Her çağın kendi Shakespeare’ini yeniden yazdığı uzun zamandır bilinmektedir. Samuel Schoenbaum, Shakespeare’in ne yaptığına ve kim olduğuna dair maddi kanıtların bir derlemesi olan William Shakespeare: A Documentary Life (1977) adlı ‘belgesel’ yaşamının yolunu hazırladı.
Derrida’nın tüm Batı düşüncesinin merkezi özelliği olarak gördüğü “logocentrism”, bir yazar için sabit bir kimlik talep eder, bireyselliği ona otoritesini de verir.
Aynı ihtiyaçtan dolayı, yerleşik bir kültür kavramı ve Fish’in “yorumlayıcı topluluk” (1980) okuyucuları, geleneksel olarak, nesiller boyu titiz editörlerin emeğiyle orijinal baskılardan üretilmiş sabit metin setine sahip olmakta ısrar etmiştir. Bu kavramların her ikisi de şimdi sorgulanıyor. Biyografik dürtüye yönelik mevcut zorluklar, karanlık kadın sorununun çok ötesine de uzanıyor.
