Şiirin Başlangıcı
Pound’un başyazısının şiiri geliştirmekle kalmayıp, ona daha önce eksik olan bir odak noktası verdiğine şüphe yok. Pound’un önerisiyle Eliot pasajları kesti, diğerlerini değiştirdi ve bir anlamda tüm şiiri yeniden düzenledi. Ritmik homurdanma parçası için önerdiği başlık, yaşlı bir kadının sevgiyle baktığı beyin hasarlı genç hakkında konuştuğu Dickens’ın Karşılıklı Dostumuz’undan alınan bir söz olan ‘Polisi Farklı Seslerle Yapıyor’ idi.
Eliot için bu sözü kullanmak istemesi, dikkati şiirinin ventrilokluğuna, seslerin sürekli değişen düzenine çeker. Ama aynı zamanda, daha da rahatsız edici bir şekilde, sesleri “yapan” kişide zihinsel sorunlara işaret ediyor. Eliot sinir krizi geçirdi ve Margate’de iyileşmek için biraz zaman harcadı.
Şiir başlangıçta, bir adamın gece geç saatlerde, kulüplerde, evlerde art arda yapılan bir dizi kapı çarpma partisinden bahsettiği uzun, yarı sarhoş bir monologla başlamıştı. Ateşli, neşesiz hedonizm önerisinde bu, Evelyn Waugh’un 1920’lerin günlüklerini oldukça dikkat çekici bir şekilde öngörüyor.
Aynı zamanda şiiri histerik veya şiddetle kendi kendine zarar verme davranışı açısından konumlandırmaya da hizmet eder, bu da daha sonra şiiri özdüşünümselliğe çevirebilir, böylece şiirin gerçek öznesinin, başladığı anlatıcı olduğunu mantıklı bir şekilde tahmin edebiliriz. Bu pasajı iptal ederek, şimdi elimizdeki şiir ünlü “Nisan en acımasız aydır” ile başlasın diye Pound, The Waste Land’in savaş sonrası toplum hakkında daha nesnel olduğunu düşünüyor.
Pound’un kararının bir açıklaması, argüman yerine imaj tercihinde yatıyor olabilir. On yıl önceki imgeci hareketin ilham kaynağı diyebilecek bazılarının merkezindeydi. İmgeciler, şiirin Viktorya dönemi şairlerinin yüklediği tüm gereksiz tuzaklardan kurtulması gerektiğini ve bunun sonucunda çağdaş şiirin bu kötü etkiyi emerek umutsuzca kusurlu olduğunu ileri sürmüşlerdi.
İmgeci hareketin önde gelen teorisyenlerinden T.E.Hulme, ünlü “Romantizm ve Klasisizm” makalesinde, “güzelliğin küçük, kuru şeylerde olabileceğini” kanıtlamanın gerekli olduğunu; ve geleceğin şairleri için büyük amacın “doğru, kesin ve kesin tasvir”in başarısı olduğunu söyledi. Bu, onu “kuru, sert, klasik bir ayet döneminin geldiğini” kehanet etmeye yöneltti. The Waste Land hayalci bir şiir değildir, ancak Pound’un editörlük çabaları göz önüne alındığında, hayalci fikirlere ve taktiklere çok şey borçlu olduğu söylenebilir.
İmgeciliğin neden Pound’a çekici geldiğini ya da etkisinin Eliot’a neden bulaştığını anlamak zor değil. İmgecilik, kendisini şehir tarafından özetlenen bulduğu şaşırtıcı derecede karmaşık ve karışık dünya hakkında yorum yapmak isteyen ve yine de şaşkınlığı kendi yabancılaşmasına borçlu olabileceği modern şairin karşılaştığı bir ikilemden bir çıkış yolu sunuyor gibi görünüyor.
şiir dönemleri
Türk edebiyatında şiirin tarihi Gelişimi kısa
Türk şiiri Dönemleri
Eski Türk şiiri Dönemi
Türk şiirinin Tarihsel Gelişimi
Türk edebiyatı şiirleri kısa
Şiirin Tarihsel Gelişimi
Türk Edebiyatı şiir
Ne gördüğünü, ne de onu nasıl yargılayacağını bilemez ve eğer öyleyse, öznesi reddedilir. Ancak imgecilik bu sorunu çözüyor gibi görünüyor. Şairin algılayan gözü bir kameranın amansız nesnelliğine sahipmiş gibi, yorumsuz bir dizi ayrık görüntü sunarak, şiir, imgesel bir küme olarak okuyucularını sunduklarına bakmaya ve kendileri için yargılamaya davet eder.
İmgesel şiirin amacı, o halde, “dışarıdaki” dünyanın mümkün olduğunca tarafsız bir açıklamasını sunmaktır. The Waste Land’de bu tarafsız kayıt Tiresias’ın sorumluluğundadır. Daktilo ile katipin birleşmesine tanık olan, nevrastenik karısının ya da metresinin yalnızlığından şikayet ettiğini dinleyen, meyhanedeki kadınları duyan odur.
Bundan, Tiresias’ı yirminci yüzyıl yaşamının dehşetlerinin bilge gerçeği anlatıcısı yapmak için kısa bir adımdır, öyle ki, onun dile getirdiği şiire, Cleanth Brooks’un sözleriyle, “insanların yitirdiği gerçeği” nedeniyle statüsü verilir. İyi ve kötünün bilgisi, onları hayatta olmaktan alıkoyar ve modern çorak araziyi, içinde yaşayanların bile var olmadığı bir alan olarak görmenin gerekçesidir.
Diğer eleştirmenler, Brooks’un mülayim güveniyle iddiada bulunmayabilir, ancak bazı dikkate değer istisnalar dışında, The Waste Land, savaş sonrası dünya hakkında harika, tanısal bir şiir olarak kabul edildi. Eliot’ın yankı, alıntı ve anıştırma kullanmasının bu kadar sıklıkla tartışılmaz bir otoriteye sahip olmasının nedeni budur. Örneğin Delmore Schwartz, şiirin bu özelliklerinin ‘kaçınılmaz bir zihin alışkanlığı, geçmiş ve şimdiki farklı deneyim düzeylerinin temsili ve yargıda ortaya çıkan bir alışkanlık’ olduğunu söyleyebilirdi.
Yine de, taraftarları tarafından İmgecilik için iddia edilen nesnellik yanlıştır. (Kamera aldatabilir ve onu kimin ve nasıl göstermeyi seçeceği bir fark yaratır.) Eliot’un Poems 1920’sine bir bakış, The Waste Land’in varsayılan nesnelliği, Avrupa toplumu ile tanısal yüzleşmenin hayali gücü hakkında bir dizi garip soruyu gündeme getiriyor. ve dolayısıyla Eliot’ın yargılama kapasitesi hakkındadır.
İlk olarak, Eliot’ın heteroseksüel ilişkileri iğrenç bulduğu bu şiirlerden bellidir. İkincisinde, kudurmuş bir şekilde anti-Semitik olduğu açıktır. Burada bu ifadeleri genişletmek için yer yok, ancak kanıtlar özellikle ‘Ölümsüzlüğün Fısıltıları’, ‘Bülbüllerin Arasında Sweeney’ ve ‘Baedeker ile Burbank: Purolu Bleistein’ gibi şiirlerde bol miktarda bulunur. Bununla birlikte, Eliot’ın Yahudi karşıtlığının belirli bir yönü yorum gerektiriyor.
Buradaki Yahudilik, modern yaşamın köksüzlüğüyle açıkça bağlantılıdır. Görüntü, bizi modern şehrin, sürekliliğin bir sembolü olarak evin sanal çöküşüyle karakterize edildiğini kabul etmeye davet ediyor. Bu çöküşün faili Yahudidir. Başka bir deyişle, Eliot, en azından ima yoluyla çağdaş köksüzlüğü, baskın sembolü Büyük ya da ülke, Ev olan geçmiş bir kültürün köklülüğüyle karşılaştırır.
Eliot, Büyük Ev ile bağlantılı değerlerin kaybı açısından kültürel canlılığın çöküşünü belirlemede hiçbir şekilde yalnız değildi. Pound’un Blunt’un kapısını “nezaketle” çaldığını gördük. Yeats defalarca, hamisi ve arkadaşı Lady Augusta Gregory’nin yaşadığı ve çalıştığı İrlanda’nın batısındaki Coole Park’ın kaderine ağıt yaktı.
Büyük Ev’in bu sembolü ve onun “köklülüğü”, tarihin içinde işleyen güçler tarafından kültürel bir sürekliliğin bozulduğu, dolayısıyla onun yasını tutanların ısrar ettiği toplumsal tarihin bu trajik açıklamasının kalbinde yer alır. Bu güçler Büyük Ev’e girer ve onu “şekilsiz bir tümseğe” dönüştürür. Ancak Yeats, bu güçleri Yahudilikle eşitlemeye çalışmaz.
Bunun yerine, kendi zamanının tarihine, işaretleri ve gösterileri her yerde görülen bir çöküşün kaçınılmazlığını okur: Büyük Savaş, Rus Devrimi, İrlanda İç Savaşı gerçeğinde. Yeats, tüm bu tezahürleri ve daha fazlasını Batı medeniyetinin yeni bir çağa girmek üzere olduğunun kesin kanıtı olarak görmektedir.
