Sosyal Etkileşim
Sosyal etkileşim kimliği için önemli bir sonuç, birisinin kim veya ne olduğunu belirleme girişimlerinin kendi kendini gerçekleştiren hale gelmesidir. Genç bir kız sürekli odasını toplamayı başaramazsa, zamanında hazır olur ve hatta basit görevler için uygun ekipmanı toplarsa, babası onu defalarca bir ‘havalı kafa’ olarak tasvir edebilir.
Bu tür bir tanım ve onun ima edilen açıklaması, hem ebeveynler hem de diğer yakın akrabalar ve arkadaşlar tarafından yeterince sık tekrarlanırsa, kız kendi imajını içselleştirebilir. Kendini yetersiz olarak düşünmeyi öğrenir ve rolü oynamak için gittikçe daha çok gelir. Mevcut bir karakteri tanımlamanın geçerli bir eylemi olarak tasarlanan şey, aslında gözlemlediğini düşündüğü şeyi yaratır.
Bu hesaba bir dizi önemli niteliğin eklenmesi gerekiyor. Birincisi, etiketlenen kişi pasif değildir. Kimlik müzakere edilir. Kız, babasının görüşüne basitçe uymaktan başka yanıt vermenin yollarını bulabilir.
Bunun karşılığında babası, davranışlarını anlamanın yeni yollarını bulabilir, örneğin, ‘havai kafalı’yı’ ruhsal açıdan farkında olan çocuğa ‘çevirebilir. Dahası, kızla etkileşime girenlerin hepsi eşit derecede etkili olmayacak. George Herbert Mead, ‘önemli diğerlerinden’ bahsetti.
Çocuk için ebeveynler (veya onların vekilleri) en önemli diğerleri olacaktır, ancak daha büyük arkadaşlar ve diğer akrabalar da etkili olabilir. Daha sonraki yaşamda resmi konumlarda bulunan insanlar önem kazanır ve hatta soyut ‘referans gruplarının’ varsayılan görüşlerinden etkilenebiliriz. Bu kitabı yazarken, sosyologlar topluluğunun olası tepkilerinin farkındayım.
Eğitim sosyolojisindeki geniş bir araştırma grubu, okulların yanlışlıkla sosyal sınıfı nasıl yeniden ürettiğini açıklamak için kendi kendini gerçekleştiren kehaneti çok etkili bir şekilde kullanır. Tekrarlanan anketlerden, işçi sınıfından ebeveynlerin çocuklarının, orta sınıf ebeveynlerin çocuklarına göre el işlerine gitme şansının çok daha yüksek olduğunu biliyoruz.
Aynı IQ seviyelerine sahip çocukları karşılaştırdığımızda bile durumun böyle kaldığını da biliyoruz. Yine de çok az öğretmenin bilinçli olarak alt sınıf çocuklara karşı ayrımcılık yaptığını veya onlara haksız yere kötü notlar verdiğini de biliyoruz. Öyleyse sınıf nasıl yeniden üretilir? Cevap elbette karmaşık.
Sosyal etkileşim nedir
Sosyal etkileşim örnekleri
Sosyal etkileşim Nedir örnekle açıklayınız
Sosyal etkileşim alanı
Sosyal etkileşim kuramı
Sosyal ilişki ve sosyal etkileşim Nedir
Sosyal etkileşim ne demek
Sosyal ilişki Nedir
Konut örüntüleri sosyal sınıfı yansıtma eğilimindedir, bu nedenle mahalle okulları da sınıf kompozisyonu açısından farklılık gösterir. Orta sınıftaki bölgelerdeki okullar daha iyi öğretmenleri çekme ve iyi disiplin ve iyi sınav sonuçları için itibar kazanma eğilimindedir, bu da daha fazla orta sınıf ebeveyni ve hırslı ve kendine güvenen işçi sınıfı ebeveynlerini çeker.
Orta sınıf okullar da daha iyi finanse edilme eğilimindedir. Ancak, bu büyük arka plan düşünceleri kabul edilse bile, herhangi bir okulda, çocukların performansının sınıftan büyük ölçüde etkilenme eğiliminde olduğu bir durum olarak kalır.
Açıklama bir kısır döngü içinde yatıyor. İşçi sınıfı çocukları düşük beklentilerle başlar. Genelde sadece ebeveynleri ve yakın akrabaları tarafından yapılan işlere talip olurlar. Aynı rol modelleri, çocuklarının daha yüksek sesle konuşmasına ve orta sınıf çocuklardan daha serttir.
Özel bir niyetleri olmasa bile, daha yıkıcı ve zor olma eğilimindedirler. Daha az çalışırlar ve (ve bu önemli nokta), diğer çocuklar kadar iyi çalışsalar bile, erdemleri gözden kaçma eğilimindedir çünkü öğretmenler belirli çocukların ne kadar iyi performans göstereceğine dair hızlı bir şekilde bir tahmin oluştururlar ve bu beklentiler temel alır.
Çoğu zaman bilinçsiz yollardan, bu beklentiler çocuklara geri beslenir, böylece resmi başarı testlerine gelmeden önce bile bir ‘başarısızlık’ duygusu yaşarlar. Çocukların yetenekleriyle ‘yönlendirildiği’ okul sistemlerinde beklentiler daha da güçlendirilir.
Çocuklar açıkça başarısız olmaya başladığında, bir seçenekleri vardır. Ya okulun resmi değer sistemine uymaya devam edebilirler ve kendilerini ‘başarısızlıklar’ olarak görebilirler ya da başka özgüven kaynakları arayabilirler.
İkincisi bir seçenektir çünkü zaten başarısızlığa uğramış daha büyük çocuklar, isyan eylemleriyle gurur duyan ve ‘öğretmenin işini bitirmekten’ zevk alan muhalif bir çocuk alt kültürü yaratmıştır. Okulumda (fiziksel cezanın yaygın olduğu günlerde), okul kariyerinin başlarında personele kötü davranan ve daha sonra kimsenin onu kıramayacak kadar sert olduğu için gurur duyan bir çocuğu hatırlıyorum.
Asayla yüzleşirken, hiç kimsenin onu ağlatacak kadar sık ya da sert bir şekilde kemiremeyeceğini kanıtlamak için kasıtlı olarak bahsi yükseltti. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, personel çabucak onu yönetilmesi gereken bir sorun olarak görmeye başladı ve o, resmi nitelikleri olmadan ilk fırsatta okulu bıraktı.
Burada sahip olduğumuz şey durumsal bir öğrenme teorisidir. Belirli bir değerler sisteminde başarısız olduklarına karar verildiği için değersiz hissedenlerin, baskın değerleri tersine çeviren bir karşı-kültüre çekilebileceğini varsayar. Kötü çocuklar, kendileri hakkında iyi hissetmek için, ‘kötü’nün gerçekten iyi olduğu kendi alt kültürlerini yaratırlar.
Yukarıdakiler, insanlara sürekli olarak belirli bir insanmış gibi davranmanın onları tam da bu hale getirebileceğini iddia etmek için Mead ve Cooley’in sosyal psikolojisine dayanıyor. Bununla birlikte, oyuncunun başkalarının yargılarını kabul etmesinin daha az önemli olduğu aynı türden hikayenin biraz farklı bir versiyonunu anlatabiliriz.
Bir orta düzey yönetici muhasebecisinin yanlışlıkla dolandırıcılıkla suçlandığını varsayalım. Masumiyetini protesto etmesine rağmen suçlu bulundu ve hapse atıldı. İşini kaybeder. Karısı onu terk eder ve çocukları alır. Evini ve mali güvenliğini kaybeder.
Hapishaneden salıverildiğinde artık düz muhasebeci olarak çalışamayacağını anlar. Eski arkadaşları ve ortakları tarafından dışlandı, golf kulübünden atıldı ve yerel kilisesi tarafından dışlandı. Heteroseksüel toplumdan dışlanma, suçlulardan bulduğu kabulün tam tersidir.
Hapishanede, sözde suçlarından dolayı onu küçümsemeyen insanlarla karıştı. Suçunu inkar etmeye devam etse de, yapması gereken şey için ona hayranlık duyan bir topluluk olduğunu fark eder.
