İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra yapılan Nürnberg davaları da bu noktayı destekledi. Suçlanan kişilerin çoğu, çok sayıda Yahudi ve diğer grupların öldürülmesi veya öldürülmesi için düzenleme yapılırken yalnızca emirleri uyguladıklarını iddia etmeye çalışsa da, birçoğu suçlu bulundu.
Gerekçe, kimin onayladığına bakılmaksızın, bazı insan eylemlerinin yanlış olduğu daha yüksek bir ahlaki düzenin var olduğuydu. Bu nedenle, olayları kültürel olarak göreceli bir bakış açısından görme arzusuna rağmen, çoğu sosyolog, bağlamı ne olursa olsun bazı eylemleri yanlış bulur.
Sapkınlığın İşlevleri
Émile Durkheim, sapkın davranışın “tüm sağlıklı toplumların ayrılmaz bir parçası” olduğunu gözlemledi (1895). Durum neden böyle? Durkheim’ın önerdiği yanıt, sapkın davranışın varlığında sosyal bir grubun tepkisinde birleştiğidir. Başka bir deyişle, sapkın davranışa muhalefet, herhangi bir grubun hayatta kalması için gerekli olan işbirliği fırsatları yaratır.
Örneğin, Durkheim’ın anlattığı gibi küçük bir kasabadaki bir skandala verilen yanıta bakalım:
[İnsanlar] sokakta birbirlerini durdururlar, birbirlerini ziyaret ederler, olay hakkında konuşmak için bir araya gelmeye ve ortak noktalara öfkelenmeye çalışırlar. Değişen tüm benzer izlenimlerden, kendini ifade eden tüm öfkeden, benzersiz bir öfke ortaya çıkar ki bu, kimsenin özel bir özelliği olmaksızın herkesin sahip olduğu bir şeydir. Bu halkın öfkesidir. (1895)
Sosyal yaşam normal bir şekilde ilerlediğinde, insanlar birbirlerini ve sosyal bağımlılıklarının anlamını hafife almaya başlarlar. Ancak sapkın bir hareket, grubun ahlaki düzenine bir tehdit oluşturduğu için grup bağlılıklarını ve bağlılıklarını yeniden uyandırır.
Sapkın hareket, insanların dikkatini grubun değerine odaklar. Kendini baskı altında algılayan grup, kendisini korumak ve varlığını sürdürmek için güçlerini sıralıyor.
Deviance ayrıca toplumun üyelerine kendilerini sosyal kontrollerine yeniden adama fırsatı sunar. Bazı durumlarda, sapkın davranış aslında ihlal örnekleri sunarak toplumun kurallarını öğretmeye yardımcı olur. Neyin yanlış olduğunu bilmek, neyin doğru olduğunu anlamak için bir adımdır.
Toplumsal kontrol mekanizmaları
Sosyal kontrol örneği
Sosyal kontrol örnekleri
Toplumsal kontrol mekanizmaları Nelerdir
Sosyal kontrol Nedir
Biçimsel toplumsal kontrol mekanizmaları
Sosyal kontrol Sosyoloji
Biçimsel toplumsal kontrol mekanizmaları nelerdir
Öyleyse, sapma bir grup için işlevsel olabilir:
(1) grubun sapkın davranışlarının bir güvenlik valfi görevi görmesine neden olur ve aslında daha ciddi uygunsuzluk durumlarını önler. Örneğin, çağdaş toplumun bu tür örneklerini arabalar, radyolar, televizyonlar ve moda odaklı giysiler gibi kullanmaya inanmayan dini bir grup olan Amish, gençlerine davranışlarında tam anlamıyla yeniden başlamadan önce büyük ölçüde serbestlik sağlar. topluluğun emirlerine uymak istendi. Bu, büyük bir irade savaşıyla sonuçlanabilecek bir yüzleşmeyi önler.
Sapkınlığın Bozuklukları
Kuşkusuz, sapkınlığın da bir takım işlev bozuklukları vardır, bu nedenle her toplum, sapkın davranışları olabildiğince kısıtlamaya çalışır. Sapkın davranışın işlev bozuklukları arasında şunlar yer alır:
- (1) Sosyal hayatı zor ve öngörülemez hale getirdiği için sosyal düzen için bir tehdittir.
- (2) Bir toplumun normları ve değerleri konusunda kafa karışıklığına neden olur. İnsanların neyin beklendiği, neyin doğru neyin yanlış olduğu konusunda kafası karışır. Sosyal standartlar birbirleriyle rekabet eder ve toplumun farklı kesimleri arasında gerilime neden olur.
- (3) Sapkınlık güveni de zayıflatır. Sosyal ilişkiler, insanların belirli davranış kurallarına göre davranacağı öncülüne dayanır. İnsanların eylemleri öngörülemez hale geldiğinde, sosyal düzen kargaşaya atılır.
- (4) Sapkınlık aynı zamanda değerli kaynakları da yönlendirir. Yaygın sapmayı kontrol etmek için, geniş kaynaklar çağırılmalı ve diğer sosyal ihtiyaçlardan kaydırılmalıdır.
Sosyal Kontrol Mekanizmaları
Herhangi bir toplumda veya sosyal grupta, grubun değerlerine ve normlarına uymak için sosyal kontrol mekanizmalarına veya üyelerin davranışlarını yönlendirme veya etkileme yollarına sahip olmak gereklidir. Sosyologlar, iç ve dış kontrol araçları arasında ayrım yaparlar.
İç Kontrol Araçları
Daha önce gözlemlediğimiz gibi, insanlar, özellikle de dahil oldukları daha küçük ve daha kişisel olarak önemli sosyal gruplarda kendi kültürlerinin normlarını ve değerlerini kabul etmek için sosyalleştirilirler.
Kabul kelimesi burada önemlidir. Bireyler ahlaki standartlara sadece ne olduklarını bildikleri için değil, aynı zamanda bu standartları içselleştirdikleri için de uyarlar. Bu normları ihlal ettiklerinde genellikle suçluluk şeklinde rahatsızlık yaşarlar.
Diğer bir deyişle, bir grubun ahlaki kodunun düzgün çalışması için içselleştirilmesi ve her bireyin duygusal yaşamının yanı sıra düşünce süreçlerinin bir parçası haline gelmesi gerekir. Bu gerçekleştikçe, bireyler kendi eylemleri hakkında yargıya varmaya başlarlar.
Bu şekilde bir kültürün ahlaki kuralı, içsel bir kontrol aracı haline gelir – yani, başkalarının tepkisi olmasa bile birey üzerinde işler.
Dış Kontrol Yöntemleri: Yaptırımlar
Dış kontrol araçları, diğer insanların bir kişinin davranışına verdiği yanıtlardan, yani ödüllerden ve cezalardan oluşur. Davranışı kültürün normlarına ve değerlerine yönlendiren, bireye dışsal sosyal güçleri içerirler.
Yaptırımlar, bir grubun üyelerinin bir bireyin davranışını düzenlemek için kullandığı ödüller ve cezalardır. Bu nedenle, tüm dış denetim araçları şu veya bu türden yaptırımları kullanır. Bireyi belirli bir şekilde hareket etmeye devam etmeye teşvik eden eylemlere pozitif yaptırımlar denir. Davranışın tekrarını veya devam etmesini engelleyen eylemler, olumsuz yaptırımlardır.
Olumlu ve Olumsuz Yaptırımlar Yaptırımlar, büyük ölçüde gruptan gruba ve toplumdan topluma değişen çok sayıda biçim alır. Örneğin, bir Amerikalı seyirci, mükemmel bir sanatsal veya atletik performansa olan ilgisini göstermek için coşkuyla alkışlayabilir ve ıslık çalabilir, ancak Avrupa’da aynı ıslık, güçlü bir onaylamamanın göstergesi olacaktır.
Veya bir yanıtın olmadığını düşünün. Amerika Birleşik Devletleri’nde bir profesör, bir dersin sonunda alkış bulunmaması nedeniyle halkın onaylamadığı sonucuna varmayacaktır. Öğrenciler tarafından böyle bir takdir övgülerin en nadir görülenidir.
Bununla birlikte, Avrupa’daki birçok üniversitede, öğrencilerin her dersten sonra alkışlamaları beklenir (eğer sadece ritmik, stilize bir şekilde). Böyle bir başvurunun yokluğu profesör için korkunç bir darbe olur, sunumun kamuoyu önünde eleştirilmesidir.
