Sosyo-politik Nedenler
Romantizm ancak daha sonra Amerika’da, İskandinavya’da, İtalya’da, İspanya’da, Polonya’da ve Rusya’da ve daha sonra başlıca ticari şehirlerde ya da (Polonya ve On dokuzuncu yüzyılda Rusya), Batı Avrupa’daki öncülerinin zaferleriyle nihai zaferinden emin oldu.
New England’da Emerson ve Amerikalı aşkıncılar, feodal ve burjuva güçler arasında değil, eski Püriten teokrasi ile yükselen ticari ruh arasında bir tertium sterlin haline gelmeleri dışında, İngiliz romantikleriyle paraleldiler.
Örneğin, Hawthorne The Scarlet Letter (1850), The House of the Seven Gables (1851), ‘The Minister’s Black Peçe’ ve onun diğer öykülerinin çoğu, eski Püriten idealinin derin düşünceli içselliğiyle uzlaşmaya vardı. Gümrük Dairesi’nde örneklenen ticari ruhun hakim olduğu mevcut; Melville, ‘Bartleby the Scrivener’da kentsel ticari ruhun insanlıktan çıkarıcı gücünü özetledi; ve Emerson’un eleştirel yazıları, hem Püriten darlığın hem de eski ideallerin çöküşünün yarattığı boşluğu doldurmakla tehdit eden tamamen faydacı, pragmatik değerlere boyun eğmenin tehlikelerine işaret ediyor.
Rusya’da, romantik perspektifin karakteristiği olan değerler çatışması, yalnızca ilhamlarının bir kısmını doğrudan Byron’dan ve Batı’nın diğer romantiklerinden alan Puşkin ve Lermontov’un eserlerinde değil, aynı zamanda Turgenev’in Babalar ve Oğullar’da (1862) tasvir edilmiştir. ), burada Bazarov’un nihilist bilimsel rasyonalizmi, Kirsanov’un oğlu Arcady’nin sadakati için Nicholas Kirsanov ve kardeşinin beceriksiz geleneksel hümanizmiyle rekabet ediyor.
Gelenek duygusu ve önceki çağların kültürel değerlerini koruma çabası, geç gelişen ülkelerin romantiklerini, ülkelerine Batılı ilerlemecilik olarak giren Aydınlanma rasyonalizmini engellemeye veya dönüştürmeye çalışmaya yöneltti.
Adam Mickiewicz, Zygmunt Krasn ́ski ve Juliusz Slowacki gibi önde gelen Polonyalı romantikler, yalnızca 1831’de bölücü güçlere karşı Polonya milliyetçi ayaklanmasına karışmakla kalmadılar, aynı zamanda sürgünde (Fransa’da) Ugo Foscolo’yu ve yabancı tahakkümden diğer romantik edebi sürgünleri seviyorlar. ulusal edebi geleneklerini ve siyasi umutlarını canlı tuttular, dünyanın akılcı vatandaşları haline gelmeyi reddettiler.
Slavofil romantiklerinin V.G.Belinsky, N.G.Chernyshevsky ve N.A.Dobrolyubov gibi Rus faydacılarına karşı gecikmiş mücadelelerinden açıkça anlaşılacağı gibi, romantik eleştiri sadece milliyetçi olma eğiliminde değil, aynı zamanda kendi ulusal mirasının büyük şairlerini ve oyun yazarlarını klasik teorinin savunucularına karşı savunma eğilimindeydi. Roma’yı ve hepsinden öte, “akılcı” İtalyan ve Fransız neo-klasik sanatını İspanyol Altın Çağı’nın yerli geleneklerinden, İngiliz Elizabeth döneminden ve Germen halk edebiyatından üstün olarak yüceltme eğilimindeydi.
Yerli sanatsal mirasın üstünlüğüne yapılan bu vurgunun bir kısmı, önce XIV. Louis ve XV. Gerçekten de, McClelland (1975), İspanya’daki romantik teorinin on sekizinci yüzyılın sonlarındaki köklerini, öncelikle Altın Çağ’ın yerli yazarlarının Frankofil kültürel egemenliğine karşı bir savunması olarak ele almıştır.
Böylece, on dokuzuncu yüzyılda çeşitli milliyetlerden ve farklı onyıllardan oluşan romantikler, anciens régimes’in gerici (ama enternasyonalist) destekçileri ile tasfiye etmeye çalışan kökten-dal reformcularının Aydınlanma (aynı zamanda enternasyonalist) rasyonalizmi arasında siyasette bir orta yolu doldurdular.
Sosyo politik ne demek
sosyo-politik tdk
sosyo-politik yapı nedir
Sosyo Politik anket
Sosyo Politik Saha Araştırmaları Merkezi
Politik ne Demek
Sosyo ekonomik
Sosyo kültürel Ne Demek
İDEOLOJİK GEREKÇE
Romantiklerin sosyo-politik kararsızlıklarını haklı çıkarmak için kurdukları ideoloji, yeni bir edebiyat teorisini içeriyordu, ancak çok ötesine geçti. Wellek (1955), McFarland ve Engell (1981), on yedinci ve on sekizinci yüzyıllar boyunca İngiliz ve Alman felsefesi ile edebiyat teorisi arasındaki güçlü ilişkileri vurguladılar.
Bu yakınlık, İngiltere ile kuzey Alman devletleri arasındaki siyasi ve ticari bağları ve modern burjuvazinin iki alanda artan etkisini yansıtıyor.
Burada, eski feodal düzene yönelik burjuva meydan okuma, kendisini, Nantes Fermanı’nın İptali’nden sonra (1685) Huguenotların bastırılmasının, orta sınıfların özlemlerini, Orta sınıfların toplantısına kadar tıka basa tuttuğu Fransa’da olduğundan daha özgürce gerçekleştirebilirdi. 1789’da Estates General şiddetli bir patlamaya yol açtı. İskoçya’da hem Hume hem de arkadaşı Adam Smith ve sözde Sağduyu filozofları rakip okullar, ticari toplumun ve yeni başlayan sanayi sınıfının birçok değerini dile getirdiler.
Ve Hume’un deneysel Newton yöntemini psikoloji ve epistemolojiye uygulaması, metafizikteki hiyerarşik klasik-Hıristiyan sentezinin geleneksel desteklerini devirdiğinde, Prusya’nın en doğu ve en geleneksel bölgesinde Kant, analojik olarak kullanılan deneysel Newtoncu yöntemi çürütmek için dogmatik uykularından uyandı.
Kant’ın eleştirel felsefesi, geleneksel ahlaki ve dini bakış açılarını yeni temeller üzerinde yeniden inşa etti. Descartes’ın Kopernik devrimini takiben (Tanrı’nın varlığı ve doğasından ziyade) insan zihninin doğasıyla yola çıkan Kant, klasik-Hıristiyan evren görüşünün temel unsurlarını yeniden kurmayı başardı. Abrams, genel olarak İngiliz ve Alman Romantizminin karakteristiği olarak gördüğü bu manevrayı, Doğal Doğaüstücülük olarak “kalıtsal teolojik fikirlerin ve düşünme biçimlerinin sekülerleşmesi” olarak adlandırır.
“Romantik” dediğim yazarlar dini inançları ya da inançsızlıkları ne olursa olsun, Yaradan’ın yarattıkları ve yarattıkları ile ilişkisine dayanan geleneksel kavramları, şemaları, değerleri korumayı üstlendiler. onları, özne ve yazar, ego ve ego-olmayan, insan zihni veya bilinci ve doğa ile olan ilişkisine ilişkin hakim iki terimli sistem içinde yeniden formüle edin.
Peckham (1970) farklı bir vurguyla Romantizmi, (ya numenal bir alemde ya da aşkın ama kişisel bir tanrıda) insan kaygılarına nesnelleştirilmiş çözümler öneren geleneksel klasik-Hıristiyan konumu ile Aydınlanma arasında bir tertium sterlin olarak ayırır. Bu tür endişelerin mükemmelleştirilebilir bir doğal düzende alakasız olduğunu ilan eden rasyonalizmdir.
Peckham’a göre romantizm, değerlerin kaynağını Formlar, kişisel bir Tanrı ya da Doğa yasaları alanına değil, aşkın bir varlık ya da kaynaktan yardım almadan insan psişesine yerleştirmiştir. Reiman’ın (1988) görüşüne göre, İngiliz romantiklerinin, özellikle Lamb, Hazlitt, Shelley ve Byron’ın felsefi anahtarı, Akademik ve Pyrrhonist Şüphecilik geleneğidir.
Bu romantikler, Cicero, Ockhamlı William, Montaigne, Hume ve Sir William Drummond’u taklit ederek, ya duyusal kanıtlara ya da rasyonalist argümanlara dayanan dogmatizmleri baltalamak için Şüpheci analizler kullandılar; bunu hem Benthamcı teorisyenlerin hem de açgözlü girişimcilerin mekanik materyalizmi karşısında özgür bir entelektüel alan kazanmak ve geleneksel değerleri kurtarmak için yaparken, aynı zamanda İngiliz müesses nizamının yozlaşmış gelenekçiliğini atmak için yaptılar.
