Carl Rogers benlik KURAMI pdf

Danışmanlığa Benzersiz Bir YaklaşımRogers, 1924'te Wisconsin Üniversitesi'nden mezun oldu, bir çocukluk arkadaşıyla evlendi ve New York'taki Union Theological Seminary'ye kaydoldu. Hâlâ bir din adamı olma niyetinde olmasına rağmen, iki yıl sonra, caddenin karşısındaki Columbia Üniversitesi Öğretmen Koleji'ne klinik ve eğitim psikolojisi okumak üzere transfer oldu.Doktora derecesini aldı. 1931'de New York, Rochester'daki Çocuklara Zulmü Önleme Derneği'nin Çocuk Çalışmaları Departmanının personeline katıldı. Görevi, suçlu ve sosyal haklardan yoksun çocukları teşhis etmek ve tedavi etmekti.1940'ta Ohio Eyalet Üniversitesi'nde psikoloji profesörü olarak atanarak klinikten akademik bir ortama geçti. Rogers, duygusal açıdan rahatsız kişiler için danışmanlık konusundaki görüşlerini formüle etmeye başladı. Ayrıca, klinik psikolojiyi çağdaş psikolojik düşüncenin ana akımına getirmek için çalıştı. 1945-1957 yıllarını Chicago Üniversitesi'nde Danışmanlık Merkezi'ni eğitip geliştirerek geçirdi.Bir keresinde ciddi şekilde sakatlanmış bir müşteriye yardım edemediğinde, o kadar üzüldü ki, kendisi de hastalandı ve daha sonra sinir krizi olarak adlandırılan duruma acı çekti. Kendine olan güveni paramparça oldu. “Bir terapist olarak tam yetersizliğimden, bir kişi olarak değersizliğimden ve psikoloji alanında herhangi bir geleceğimin olmayışından derinden emin olduğunu” yazdı.Chicago'dan ayrılma kararını çabucak verdi. O ve karısı, Rogers'ın önümüzdeki 6 ay boyunca gözlerden uzak kaldığı New York'taki kulübelerine doğru yola çıktılar. Üniversiteye dönecek kadar iyi hissettiğinde, güvensizlik duygularının ne kadar derin olduğunun farkına vararak terapiye de başladı. "Yaptıklarımdan hoşlansalar bile kimsenin beni sevemeyeceğine" inandığını söyledi.Rogers'ın terapisi görünüşte başarılıydı; sevgi verme ve alma ve müşterileri de dahil olmak üzere diğer insanlarla derin duygusal ilişkiler kurma konusunda yeni keşfedilmiş bir yetenekle ortaya çıktı. Rogers, Wisconsin Üniversitesi'nde 1957'den 1963'e kadar öğretmenlik yaptı.Bu yıllarda kişilik teorisini ve kişi merkezli terapisini geniş bir kitleye ulaştıran birçok makale ve kitap yayınladı. Akademide iken klinik deneyimi çoğunlukla danışma merkezlerindeki üniversite öğrencileriyle olmuştur.Bu nedenle, o dönemde tedavi ettiği türden - genç, zeki, oldukça sözlü ve genel olarak şiddetli duygusal bozukluklardan ziyade uyum sorunları ile karşı karşıya olan - Freudçular tarafından veya klinik tarafından tedavi edilen kişiden çok farklıydı. Rogers, 1964'te Kaliforniya'daki Batı Davranış Bilimleri Enstitüsü'nde yerleşik bir üye oldu ve kişi merkezli felsefesini Kuzey İrlanda'daki Protestanlar ve Katolikler ile Kuzey İrlanda'daki Yahudiler ve Araplar arasındaki gerilimin azaltılması gibi uluslararası sorunlara uygulamak için çalıştı. Orta Doğu. 1946'da Amerikan Psikoloji Derneği'nin başkanı olarak görev yaptı ve bu kuruluşun Üstün Bilimsel Katkı Ödülü ve Üstün Profesyonel Katkı Ödülü'nü aldı.Benlik ve Gerçekleştirmeye Yönelik EğilimRogers, Çin'e yaptığı yolculuk sırasında, kendi gelişiminde bir faktör olarak özerk bir benliğin önemini fark etti. İlk araştırmaları, kişiliğin oluşumunda benliğin önemini pekiştirdi.1930'larda, bir çocuğun davranışının sağlıklı ve yapıcı mı yoksa sağlıksız ve yıkıcı mı olduğunu belirlemek için bir yöntem geliştirdi. Çocuğun geçmişini araştırdı ve çocuğa davranışı etkileyeceğine inandığı faktörleri derecelendirmesini sağladı.Bu faktörler arasında aile ortamı, sağlık, entelektüel gelişim, ekonomik koşullar, kültürel etkiler, sosyal etkileşimler ve eğitim düzeyi yer almaktadır. Tüm bu faktörler dışsaldır, yani çocuğun çevresinin bir parçasıdır. Rogers ayrıca potansiyel bir iç etkiyi, çocuğun kendini anlamasını veya kendi iç görüsünü araştırdı. Rogers öz-içgörüyü, benliğin ve gerçekliğin kabulü ve benlik için bir sorumluluk duygusu olarak tanımladı.Yaklaşık on yıl sonra, Rogers'ın öğrencilerinden William Kell, suçlu çocukların davranışlarını tahmin etmek amacıyla bu değerlendirici yaklaşımı benimsedi. Rogers, aile ortamı ve sosyal etkileşim faktörlerinin suçlu davranışla en güçlü şekilde ilişkili olacağını öne sürdü, ancak yanılıyordu. Sonraki davranışı en doğru şekilde tahmin eden faktör, kendi kendine içgörüdür.Aile ortamının daha sonraki suçlu davranışlarla pek ilgili olmadığını öğrenince şaşıran Rogers, "Bu bulguyu kabul etmeye hazır değildim ve çalışma rafa kaldırıldı".Bölüm 1'de belirttiğimiz gibi, bilim adamları bazen görüşleri ve beklentileri ile uyuşmayan verileri reddederler. İki yıl sonra, Helen McNeil farklı bir araştırma katılımcısı grubunu kullanarak çalışmayı tekrarladı. Benzer sonuçlar elde etti. Kişinin kendi kendini kavrama düzeyi, davranışın en önemlisi tahmin etmeniydi.Bu sefer, veri birikimi ile karşı karşıya kalan Rogers, bulguları kabul etti ve derinlemesine düşündükten sonra, önemini anladı. Kişinin kendine karşı tutumu, davranışı tahmin etmede çocuklukta çok etkili olduğu düşünülen dış faktörlerden daha önemliyse, o zaman danışmanlar ve sosyal hizmet uzmanları suçlu çocukları ve ergenleri tedavi etmeye çalışırken yanlış şeyleri vurguluyorlardı.Rogers benlik Kuramı Rogers benlik Kuramı KPSS Carl Rogers benlik Kuramı pdf Benlik nedir Duyusal insancıl kuram Benlik algısı kuramı Gerçek benlik Birey MERKEZLİ terapiDanışmanlar geleneksel olarak kötü aile ortamı gibi dış faktörlere odaklanır ve çocukları tehdit edici bir ev durumundan uzaklaştırarak ve onları koruyucu bakıma yerleştirerek koşulları değiştirirler. Bunun yerine, çocukların kendi iç görülerini değiştirmeye çalışmaları gerekir. Bu farkındalık Rogers için kişisel olarak önemliydi.Bu deneyim, kariyerimi sosyal çevredeki değişikliklere odaklanmak yerine kendini anlama, özyönetim ve kişisel sorumluluk konusunda daha fazla farkındalık getirecek bir psikoterapi geliştirmeye odaklamaya karar vermeme yardımcı oldu. Benlik çalışmasına ve onun nasıl değiştiğine daha fazla vurgu yapmamı sağladı.Böylece, kendi yaşamının özü haline gelen Rogers’ın kişilik teorisinin özü benlik oldu.Rogers, insanların benliği gerçekleştirme, sürdürme ve geliştirme konusunda doğuştan gelen bir eğilimle motive edildiğine inanıyordu. Kendini gerçekleştirmeye yönelik bu dürtü, tüm fizyolojik ve psikolojik ihtiyaçları kapsayan daha büyük bir gerçekleştirme eğiliminin parçasıdır. Gerçekleşme eğilimi, gıda, su ve güvenlik ihtiyaçları gibi temel gereksinimlere katılarak organizmayı sürdürmeye, süreklilik ve hayatta kalmaya hizmet eder.Gerçekleşme eğilimi rahimde başlar, fiziksel organların farklılaşmasını ve fizyolojik işleyişin gelişmesini sağlayarak insanın büyümesini kolaylaştırır. Fetusun büyümesinden ergenlik çağındaki ikincil cinsiyet özelliklerinin ortaya çıkmasına kadar değişen, vücut parçalarının ve süreçlerinin genetik olarak belirlenmiş gelişimi olan olgunlaşmadan sorumludur. Genetik yapımıza programlanan bu değişikliklerin tümü, gerçekleştirme eğilimi ile meyve verir.Bu tür değişiklikler genetik olarak belirlenmiş olsa da, tam insan gelişimine doğru ilerleme ne otomatik ne de zahmetsizdir. Rogers'a göre, süreç mücadele ve acıyı içeriyordu. Örneğin, çocuklar ilk adımlarını attıklarında düşebilir ve kendilerine zarar verebilirler.Emekleme aşamasında kalmak daha az acı verici olsa da çoğu çocuk ısrar eder. Tekrar düşebilirler ve ağlayabilirler, ancak acıya rağmen direnirler, çünkü gerçekleşme eğilimi, gerileme dürtüsünden daha güçlüdür çünkü büyüme süreci zordur. Rogers'ın öngördüğü gibi, yaşam süresi boyunca yönetim süreci, organizma değerleme sürecidir.Bu süreçte tüm yaşam deneyimlerini gerçekleştirme eğilimine ne kadar iyi hizmet ettiklerine göre değerlendiriyoruz. Gerçekleştirmeyi teşvik edici olarak algıladığımız deneyimler iyi ve arzu edilir olarak değerlendirilir; onlara pozitif bir değer veriyoruz.Gerçekleşmeye engel olarak algılanan deneyimler istenmeyen bir durumdur ve bu nedenle negatif bir değer kazanır. Bu algılar davranışı etkiler çünkü istenmeyen deneyimlerden kaçınmayı ve arzu edilen deneyimleri tekrar etmeyi tercih ederiz.