Analojilerin Bilimsel Kullanımı Üzerine Hesse
Mary Hesse, bilimde bir analoji kullanmanın genellikle bir analog ile açıklanacak sistem arasında iki tür ilişki olduğunu iddia etmek olduğunu öne sürmüştür. Birincisi, analogun özellikleri ile açıklanacak sistemin özellikleri arasındaki benzerlik ilişkileridir.
İkincisi, hem analog hem de açıklanacak sistem için geçerli olan nedensel ilişkiler veya işlevsel ilişkilerdir. Örneğin, sesin özellikleri ile ışığın özellikleri arasındaki bir analoji aşağıdaki gibi gösterilebilir.
Bu benzetme iki yönlü bir iddiada bulunmak için kullanılabilir. İlk iddia, her bir sütundaki ilgili özelliklerin benzer olmasıdır. İkinci iddia, her sütundaki terimleri birbirine bağlayan aynı türden nedensel ilişkiler olduğudur.
Bunlar yansıma yasalarını, kırılma, yoğunluğun mesafeye göre değişimini ve benzerlerini içerir. Hesse bu iddiaların her birine itiraz edilebileceğine işaret etti. Benzerlik ilişkilerinin yüzeysel olduğu iddia edilebilir. Ve biri, ses yayılımının bilinen nedensel ilişkilerini ışığın yayılması durumuna uygulamanın uygunsuz olduğu iddia edilebilir.
Hempel’in karşı durumundaki benzetme, önemli bir açıdan ses-ışık benzetmesinden farklıdır. Sağlam-ışık analojisinde, yatay benzerlik ilişkilerinin dikey nedensel ilişkilerin varlığından bağımsız olduğu varsayılır. Hempel’in benzetmesinde durum böyle değil.
Açıklanacak sistem şartları ile analoğa ait terimler arasında olduğu iddia edilen tek ilişki, aynı formdaki işlevsel ilişkilere katılımdır. Yatay ilişki, yalnızca ilgili dikey ilişkilerdeki bir form kimliği sayesinde kurulur.
Hesse bu tür analojileri dikey ilişkilerden bağımsız yatay benzerlik ilişkilerine sahip olan “maddi analojiler” den ayırmak için “biçimsel analojiler” olarak adlandırdı. Hesse, biçimsel benzetmelerin kabul edilebilirliğinin tamamen atıfta bulunulan biçimsel ilişkilerin uygunluğuna bağlı olduğunu ileri sürmüştür.
Hempel’in karşı davasında, Ohm Yasasını analog olarak seçmek için (bilinen yasayı veren tümdengelimli bir ilişki kurmak dışında) hiçbir neden yok gibi görünüyor. Bilinen yasayı çıkarmak amacıyla, İdeal Gaz Yasası eşit derecede iyi bir analog olacaktır.
Hempel’in aksiyomları ile elektrik devresindeki akım akışı arasında herhangi bir bağlantı olduğuna inanmamız için hiçbir neden verilmedi. Bu noktada ihtiyaç duyulan şey, analojik bağlantıların uygunluğunun bir kriteridir.
İmmatür SAVUNMA MEKANİZMALARI
Savunma mekanizmaları örnekleri
Savunma mekanizmaları Freud
Psikolojide savunma mekanizmaları
Stres savunma mekanizmaları
Savunma Mekanizmaları POLYANNACILIK
Ego savunma mekanizmaları
YANSITMA savunma mekanizması
Harré, Temel Mekanizmaların Önemi Üzerine
Rom Harré, Duhem-Hempel kuram görüşüne karşıt olarak, vurgunun kuramların biçimsel, tümdengelimli yapısından ilişkili modellere kaydırıldığı bir “Kopernik Devrimi” önermiştir.
Bilim felsefesindeki Kopernik devrimi, modelleri düşüncenin araçları olarak merkezi konuma getirmekten ve tümdengelimli olarak organize edilmiş önerme yapılarını yalnızca sezgisel bir role indirmekten ve bir olayın ya da durumun başka biri tarafından yaratılması fikrini yeniden canlandırmaktan ibarettir. . Bu görüşe göre teori, temelde varsayımsal mekanizmaların fikirlerinin inşası haline gelir.
Harré, bu vurgunun Duhem’in pozisyonundan çok “bilim adamlarının ısrarcı sezgileri” ile tutarlı olduğunu savundu.
Harré, bilimsel bir teorinin üç bileşenini ayırt etti; bir model, deneysel yasalar ve dönüşüm kuralları hakkında ifadeler.
Bir model hakkındaki ifadeler tipik olarak hem teorik varlıkların varlığını ileri süren hipotezleri hem de bu varlıkların davranışları hakkındaki hipotezleri içerir. Dönüşüm kuralları hem nedensel hipotezleri hem de modal dönüşümleri içerebilir.
Nedensel hipotezler, ‘M’nin modelin bir durumu olduğu ve’ E’nin bir tür gözlemlenen etki olduğu ” Eğer M ise E ‘şeklinde koşullu cümlelerde ifade edilebilir. Model dönüşümleri, “M if ve only if, E” şeklinde iki koşullu cümlelerde ifade edilebilir. Bu analizde, gazların kinetik teorisinin yapısı kısmen aşağıdaki gibi temsil edilecektir.
Kuramlarda gömülü modelle ilgili olarak Harré, tanımlayıcı hipotezlerden geliştirilebilecek tümdengelimli yapıdan ziyade modelin önerdiği varoluşsal hipotezi vurguladı.
Varoluşsal hipotezlerin formülasyonunun “bilimi genişleten” bir işlem olduğu konusunda ısrar etti ve bu tartışmayı bilimin tarihsel gelişiminin analizleriyle destekledi. Kılcal damarlar, radyo dalgaları ve nötrinolar gibi teorik varlıkların varlığıyla ilgili iddiaları haklı çıkarmaya yönelik girişimlerin bilimsel ilerlemeye katkıda bulunduğu tartışılmaz.
Harré, varoluşçu hipotezleri doğrulama girişimlerinin olası sonuçlarının spektrumunu belirtti. Bir olasılık, aranan varlığın türü için hem gösterme hem de muhasebeleştirme kriterlerinin karşılanmasıdır. Mendeleef’in şimdiye kadar keşfedilmemiş unsurların varlığına ilişkin tahminleri buna bir örnektir.
Belirlediği tanıdık kriterler – fiziksel özellikler, oluşan bileşik türleri ve diğerleri – daha sonra Scandium, Gallium ve Germanyum tarafından karşılandığı gösterildi. Pozitronların, virüslerin ve nötrinoların varlığına dair hipotezler için de hemen hemen aynı şey söylenebilir.
Diğer durumlarda, kanıtlayıcı kriterler karşılanmadığı için varoluşsal hipotezler terk edilebilir. Bu, yörüngesi Merkür’ün içinde olan bir gezegenin var olduğu hipotezinin ve ayrıca içinde ışığın yayıldığı bir eterin var olduğu hipotezinin kaderiydi.
Ve yine başka durumlarda, varoluşsal hipotezler, tanıma kriterleri karşılanmadığı için terk edilebilir. Bu gibi durumlarda, gösteri bölgesi, orijinal tanıma kriterlerini karşılamayan bir şey tarafından işgal edilmiş olarak bulunur.
Örneğin, insan kalbinin mikroskobik incelemeleri, bunun sürekli bir kas olduğunu ortaya çıkardı ve Galen’in kanın geçtiği septumda gözenekler olduğu hipotezi terk edildi.
Bazı durumlarda, tanıma kriterlerini karşılamadaki başarısızlık, söz konusu teorik varlığın yeniden tanımlanmasına neden olmuştur. Bu “kalorik” durumunda oldu. On sekizinci yüzyıl bilim adamlarının çoğu, termal etkileri görünmez bir sıvının transferi açısından açıkladı. Ancak on dokuzuncu yüzyılda, çeşitli çalışmalar, kalorinin maddi varlıklar tarafından karşılanması gereken belirli tanıma kriterlerini karşılamadığını gösterdi.
Örneğin, bu “madde”, mekanik işin yapıldığı belirli süreçlerde büyük ölçüde ortadan kalktı. Bilim adamlarının bir tepkisi, kaloriyi bir maddenin kendisinden ziyade, onu oluşturan parçacıkların ortalama kinetik enerjisini bir madde kalitesi olarak yeniden yorumlamaktı.
Harré’ye göre, bir teoriye gömülü analojik bağlantıların uygunluğunun bir kriteri, teoriden varoluşsal hipotezlerin üretilmesidir. Bir teori tarafından varoluşsal hipotezler önerilmiyorsa, teori, doğal süreçlerin altında yatan mekanizmalara ilişkin anlayışımızı geliştirmez.
Harré, bilimsel açıklamanın, olaylar arasındaki örüntüler için, nesnelerin yapıları için, nesnelerin ve malzemelerin oluşması, büyümesi, çürümesi veya yok oluşu, kalıcı şeyler ve malzemelerdeki değişiklikler için makul üretken mekanizmalar bulmayı veya hayal etmeyi içerdiğini ilan etti.
Bu açıdan bakıldığında, Campbell ve Hempel’in elektrik direncinin sıcaklıkla değişimini ortaya çıkarmak için formüle ettikleri teoriler tamamen yetersizdir.
