Yapısalcılık
Yeni Eleştiri, çok sistematik olmasa da, dikkatini açık olmayan veya kasıtsız anlamlara odakladı. Bu uygulama, yazının yazarlarla ilginç veya gerçekten erişilebilir bir bağlantısı olduğunu düşünmeyen Fransız yapısalcılar tarafından teorik bir uç noktaya götürüldü. (Yapısalcılık, şeyler arasındaki ilişkileri, özlerini ve tarihsel işlevlerini fiilen dışlayarak ele alan bir düşünce okuludur.)
Yapısalcılar, yorumu yalnızca sonuçların kodunu çözme ve analiz etme meselesi olarak düşündüler. Ne anlama niyeti ne de biyografik ve doğrudan tarihsel yazma bağlamları onlar için en ufak bir değere sahip değildi. Roland Barthes ve diğer yapısalcılar, yazarın “ölüm”ünden bile söz ettiler. Var olan tek şey ‘Metin’di. Sonunda edebiyat, özellikle yapısökümcüler tarafından, metinlerin eşzamanlı bir durağanlık içinde metinler ürettiği bir dizi metinlerarasılık olarak görülmeye başlandı.
Bununla birlikte, yapısalcılar Yeni Eleştirmenlerden, tür soyutlamalarına veya sınıflar açısından düşünmeye hiçbir itirazları olmamasıyla ayrıldılar – elbette geleneksel tür teorisini elden ele reddetseler de. Gerçekten de tür, onlar için uygun bir konuydu ve üzerinde mükemmel olmaları beklenebilecek bir kodlama sistemiydi. Ve olayda, genel özelliklerin ne kadar tam olarak kodlamalar olduğunu ve yalnızca keyfi tanımlama işaretleri olmadığını ortaya çıkarmayı başardılar. Yapısalcı başarılar çoğunlukla roman hakkında kuramsallaştırmadaydı (önceden, yalnızca geleneksel tür kuramından sonra geliştirilen bir biçim olarak ihmal edildi).
Gérard Genette (1980), özellikle anılmayı hak ediyor. Tzvetan Todorov’un Fantastik: Bir Edebi Türe Yapısal Bir Yaklaşım gibi diğer tarzlara ilişkin bir veya iki yapısalcı çalışma da ilgi çekicidir. Todorov’un çalışmaları taze ve ilginç ve çoğunlukla kısa bir tarihsel dönem içinde üretilmiş bir grup eseri incelediği için eşzamanlılık tarafından normalden daha az göz kırpıyor.
Yapısalcılar, tarihsel değişim bir yana, çoğunlukla bağlamı görmezden geldiler; Fredric Jameson’ın Politik Bilinçdışı’nda (1981) geliştirilen güzel makalesi “Büyülü Anlatılar: Tür Olarak Romantik”, gerçekten de onlardan biri olarak sayılıyorsa, dikkate değer bir istisnaydı. Yapısalcılık, türleri her zaman tanımlanabilir sınıflar olarak ele aldı: Jacques Derrida’nın (1980) türün göstergelerinin, kendileri türün içinde olmamakla kaçınılmaz “kirlenme” getirdiğini göstererek, onu yapıbozumcu bir şekilde yıkma girişiminin noktalarından biri de budur. Bu tür “sorunlar” ancak türler sınıflar olarak düşünüldüğünde ortaya çıkar.
Yapısalcılığın tam tersine, E.D.Hirsch’in Validity in Interpretation (1967) adlı eseri, anlamın ölçütü olarak yazarın niyetini yeniden öne sürdü. Hirsch, Yeni Eleştirmenlerin sorumluluklarına tepki gösterdi; yine de, özellikle bireysel çalışmaların bağımsız benzersizliği konusundaki vurgularından bazılarını paylaştı. Bu konuda, bir Crocean olarak bile kabul edilebilirdi. Hirsch’in niyetçiliği burada doğrudan bir endişe kaynağı değildir; ancak anlam iletişimi analizinde tür teorisi için geniş kapsamlı çıkarımlar vardır.
Hirsch için bu, her zaman türlerin iletişimidir. Bununla birlikte, geleneksel anlamda geniş türleri, kaçınılmaz olarak “dışsal” olarak değerlendirir. İçsel tipin inşasında geçici kullanımın bir iskelesi olarak, geçici değerden başka bir şey değildirler; en iyi ihtimalle gerçek ilgiyi çeken çok daha dar bir şekilde sınırlandırılmış tipe ulaşmaya yardımcı olan uzak ufuklar. Hirsch’in ana kaygısı, “bir yorumcunun her zaman başladığı belirsiz, buluşsal tür fikri ile bitirdiği bireysel, belirli anlam arasında bir yerde bulunan tip olan bu “içsel tür” kavramını geliştirmektir.
Psikolojide yapısalcılık nedir
Yapısalcılık Kuramı Nedir
Post YAPISALCILIK Nedir
Sosyolojide yapısalcılık Nedir
Edebiyatta yapısalcılık nedir
Strüktüralizm nedir
Yapısalcılık örnekleri
Yapısalcı yaklaşım özellikleri
Yorumda Geçerlilik konusundaki temel çekişmenin çoğu hiçbir zaman çürütülmemiştir. Yine de, kolay Yeni Eleştirel veya yapısalcı alışkanlıkları kırmayı zor bulanlar tarafından reddedildi. Ve geçerlilik üzerindeki vurgusu, giderek pragmatist bir teori tarafından atlandı. Yine de, yorumun amaçlanan anlam hakkında çıkarımlar gerektirdiği konusundaki ısrarı, psikodilbilimdeki ve anlam felsefesindeki son gelişmeler tarafından haklı çıkarıldı.
Teorisinin yerel belirsizliklere izin verecek şekilde uyarlanıp uyarlanamayacağı ve “içsel tür” kavramının tam dilsel gerçekleştirmeden farklı bir tür olarak kabul edilip edilemeyeceği görülecektir. Aynı zamanda, temel teorik öneme sahip başka bir eser ortaya çıktı.
Ingarden’ın edebi eserlerin var olduğu tabakalı yapıları açık bir şekilde açıklaması, kendi içinde can sıkıntısına oldukça yakın bir noktaya kadar genelleştirilmiş olmasına rağmen, hatırı sayılır bir açıklayıcı güce sahipti ve artık teorik olarak ilk yıllıklardan daha iyi bilgilendirilmiş eleştirmenler tarafından tür hakkında birçok ayrıntılı açıklamayı teşvik etti.
Bakış açısı, çeşitli anlatı kipleri ve benzerlerinin analizi için yapısalcı Genette’in çalışmasından daha önce bahsedilmiştir. Félix Martínez-Bonati’nin Kurgusal Söylem ve Edebiyatın Yapıları’ndaki fenomenolojik anlatım daha kuru, ancak daha incelikli ve daha etkileyicidir. Ve birçok değerli örnekle zenginleştirilmiş kapsamlı bir anlatı anlatımı vardır.
Şiirle ilgili olarak, Ralph Cohen’in Thomson’s Seasons üzerine monografisi (1964), georgik kipin uzun süreli teorik değerlendirmelerinden yararlanır; ve bu çalışmanın bazı çıkarımları onun ‘Innovation and Variation: Literary Change and Georgic Poetry’ (1974) adlı eserinde iyi bir şekilde ortaya konmuştur.
Cohen burada, genel inovasyonun temel ancak büyük ölçüde kaçınılan sorunuyla uğraşıyor. Geçerken, türlerin diğer edebi geleneklerden farklı bir oranda değiştiğine, böylece hermeneutik çembere girmede büyük yardımcı olabileceklerine dikkat çekiyor. Bu aşamada önemli genel öneme sahip diğer çalışma, W.D.Stempel (1970) ve Hans Robert Jauss’un (1977) bir eseri kabul etmede türün oynadığı rolü tartışan makalelerini içerir.
Bu arada, filozof Ludwig Wittgenstein’ın fikirleri tür teorisine dayanıyordu. Wittgenstein, oyunlar gibi birçok gruplandırmanın katı tanımlamaya duyarlı katı sınıflar olmadığını, ancak bir aileye daha çok benzeyen bir tutarlılığa sahip olduğunu göstermişti. Özellikleri tanımlamak yerine, üyeleri aile benzerliklerini paylaşır.
Bunlarla bir aile kolayca tanınır; yine de hepsinin tek bir bireysel üye tarafından sergilenmesi gerekmez. Bu yaklaşım 1960’larda birkaç eleştirmen tarafından geçici bir şekilde edebiyata uygulanmaya başlandı.
