Kavram ve Tarih
De Man, tarihin zamansallaştırılmış versiyonlarına karşı çıktığı olaydan bahseder. Kavram ve tarih üzerine bu düşünceler, (Batı Marksist) bir kültür eleştirisi geleneğiyle, de Man’ın anlamın zorbalığını “estetik ideoloji”yi yapıbozuma uğratması ve dilin birleştirici potansiyeline ilişkin romantik iddialarla uyumlu görünmektedir.
De Man’ınki, diyalektik senteze izin vermeyen heterojen bir gerçekliktir; onunki, dilde mistifikasyonu yok eden bir teoridir. Böylece, yapıbozumun bir zorunluluğu, de Man’ın yapıtları ile şimdiye kadar yapıbozuma yabancı görünen Theodor Adorno gibi diğerlerinin yapıtları arasındaki bağlantıları çözmek olur.
Yapısöküm, hala onun alımını karakterize eden nihilizm ve hermetizm suçlamalarını çok geride bırakıyor. Görünen o ki, tarihin ve siyasetin statüsü, de Man’ın başından beri ilgisini çekmiştir. Bu nedenle, edebi incelemeyi temellendiren yersiz varsayımların yıkılmasına ilgi duyan bir eleştiri, bu çalışmanın meydan okumasına yükseliyor.
Dolayısıyla, yapısökümcünün ortaya çıkardığı herhangi bir kafa karışıklığı, metne değil, eleştirel geleneğe aittir. De Man’a göre Derrida bile, Rousseau’nun eserlerini, onları içinde bulundukları metafizik gelenekten kaldıran yapısökümcü içgörülerle ilişkilendirmekte yeterince ileri gitmez.
Bu nedenle, yapısöküm nihilist bir girişim değildir; Derrida’nın çalışmasının etik boyutunu zaten kaydettik ve de Man da yapıbozumun gerekliliğine etik bir kapsam verir.
De Man açıkça epistemolojik bütünlüğü destekler, çünkü ‘bir metnin anlaşılması epistemolojik olarak belirlenmeyecek düşüncelere nasıl bağlı olabilir? Onun okuması, “kendi etik buyruğunun üretkeni” olacaktır, çünkü “anlamanın sonuçları ne olursa olsun, imkansızlığının zor kazanılmış inancını da içerir.”
1970’lerde ve 1980’lerin başında gelişen ‘Yale Okulu’nun bir başka üyesi olan J. Hillis Miller, yapısökümün ardından okuma etiğinin nasıl göründüğünü belirlemeye yönelik son eğilimin başındaydı.
Görünen o ki, etik moment, bir metnin anlamayı engellemek için ortaya attığı çelişkilerin de Man için ne olduğuyla ilgili. Bu de Manian içgörüye dayanarak Miller, metnin böyle sorunlu kavşaklarda etik bir talepte bulunduğunu ve bunun bir tutarlılık veya estetik etki arzusuyla önlenmemesi gerektiğini öne sürer.
Yeni Tarihselcilik Kuramı Nedir
Yeni tarihselcilik nedir
Yeni Çağ Hangi yılları kapsar
Modern Çağ
Yeni Çağ nasıl başladı
Yakın Çağ
Modern dönem özellikleri
Modern Çağ ne zaman başladı
Arzularımızın ötesinde bir yasa, okuyucudan talep edilen bir çile vardır. Tam anlamıyla etik bir an, anlayışın aporia tarafından sekteye uğratılmasıyla gerçekleşir. Yapıbozum, belirli bir güç dağılımını kutsayan herhangi bir değerler sistemine hizmet etmez, bunun yerine etiğin temel yapısını, bir öz-direniş söylemini gösterir.
Yöntem ya da değerlerin bu çileci yadsıması, samimiyetsiz olsun ya da olmasın, yapısökümü kurumsal edebi ya da felsefi araştırmalarda (en azından prensipte) büyük sorunlara yol açar. Bazıları, yapısökümün ancak akademi tarafından boyun eğdirilerek kendisine ihanet edebileceğini iddia ediyor.
Ve yapısökümdeki önemli çalışmaların çoğu, artık varlık nedeninin altını oyacak gibi göründüğü bir kurum içinde nasıl bir yer bulabileceği sorununu ele alıyor. Yapıbozum, özümsendiği gerçeğiyle yaşamak zorundadır.
Derrida’nın en son çalışması, çoğu zaman, katı argüman protokollerine bağlı kalırken, yapısökümün, onu sadece başka bir eleştirel yönteme indirgeyecek kadar esnek görünen kurumları nasıl eleştirebileceği sorusuyla boğuşuyor. Şimdi yapıbozumun politik ve etik gerekliliğini detaylandırma girişimleri, bu indirgemenin ne kadar zahmetsiz olabileceğinin gerçek testini kanıtlayacaktır.
YENİ TARİHİZM
Yazarken, şu anda “Yeni Tarihselcilik” terimiyle tanımlanan eleştirel hareket yaklaşık on yaşında. Hareket, programatik açıklamalarını üretti ve şimdiden büyüyen bir yorum ve bazı tartışmalar yarattı, bundan sonraki okuma listesi sadece kısa bir seçimdir.
Alan sınırlamaları, “tarihselcilik” teriminin daha önceki tarihinin izini sürmeme izin vermeyecek, ancak okuyucu, Maurice Mandelbaum’un Macmillan Felsefe Ansiklopedisi’nin 1967 baskısındaki makalesine başvurmak isteyebilir.
Deneyim ve teorinin kültür ve uygarlık hakkındaki birçok eski varsayımı baltalamak için etkili bir şekilde birleştiği mevcut tarihsel bağlamda bana gerekli bir görev olarak gelen şey, yalnızca tarihsel eleştiride değil, tarihsel eleştirideki bu en son eğilimin önemini açıklamaktır. eski tarihselciliklerle değil, günümüzde geçerli olan diğer eleştirel pratiklerle ilişki içindedir.
Şimdiye kadar, yeni tarihselcilik, Amerika Birleşik Devletleri’nde esas olarak bilimle ilişkili bir hareket olmuştur. Sonuç olarak, yorumlarım öncelikle bu bağlama atıfta bulunacaktır. Başka bir yerde, ABD’deki yeni tarihçiler ve Birleşik Krallık’ta Raymond Williams tarafından yönetilen kültürel materyalistler tarafından üretilen kültürel eleştiri türlerindeki ilgili farklılıkları açıklamaya yardımcı olan farklı sosyal ve politik kısıtlamalar hakkında yazmıştım.
Yeni tarihselciliği tarihselleştirme çabasını bir adım daha ileriye taşımak için, onun rakip bir postmodern eleştirel pratik olarak yapıbozumla ilişkisi içindeki statüsünü burada ele almak istiyorum.
Hem yeni tarihselcilik hem de yapısöküm, son zamanlarda Amerikan eleştirisinde kendisi de büyük bir güç olan feminist olarak tanımlanan geniş eleştiri yelpazesiyle de ilişkilidir. Ancak her durumda feminizmle ilişki karmaşıktır, hem sempatik hem de sahiplenici yönleri içerir, soruyu bu makalenin kapsamının dışına çıkaran bir karmaşıklıktır.
Diğer eleştirel söylemleri dışlayarak yapısöküm ve yeni tarihselcilik üzerindeki vurgumu haklı çıkarmam istenirse, basitçe, bu eleştiri tarzlarının (ve aralarındaki karşıtlığın) otoriter bir biçimde konuştukları yaygın olarak kabul edilen bilim adamları tarafından meşrulaştırıldığı gerçeğine işaret ederdim.
Edebi çalışmaların durumunun bu temsili, J. Hillis Miller tarafından 1986 başkanlık konuşmasında Modern Dil Derneği’ne resmi binanın tepesinden ilan edildi. Aynı zamanda kitle iletişim araçlarında da yer aldı. Böylece Newsweek, Paul de Man’ın Belçika’daki işbirlikçi bir gazete için yaptığı erken dönem anti-Semitik yazılarına ilişkin son ifşalara ilişkin raporunu, yapısöküm ve yeni tarihselciliği bir araya getirerek sonuçlandırdı.
Newsweek, esas olarak, “yeni tarihselcilikte yapıbozumun izinden fazlasının bulunduğunu ve bunun da geleneksel hümanistlerin onun da çöküşün ardından kendi kendini yapıbozuma uğratacağını ummalarının bir nedeni olduğunu” iddia ettiği söylenen Profesör Frederick Crews’in otoritesine dayanmaktadır.
Profesör Crews, geleneksel bilim adamları arasında muhtemelen yaygın olan bir endişeyi dile getiriyor. Ancak yapısökümcülerin dilden tarihe sözde bir geçişle ilgili kendi kaygıları göz önüne alındığında, Birleşik Devletler’de edebiyat araştırmaları alanındaki karşıt gelenekler arasında bir hakimiyet mücadelesinin sürmekte olduğundan şüpheleniliyor.
