Zamanın Kuvveti
Çerçevelerin birbirine kenetlenmesi veya tüm bu düzlemlerin-duvar bölümü, pencere bölümü, döşeme bölümü, eğim bölümü- birleştirilmesi, nokta ve karşı noktalar açısından zengin kompozit bir sistemdir. Çerçeveler ve birleşimleri, duyguların bileşimlerini taşır, figürleri kaldırır ve kendi görünümleriyle desteklemelerine karışır.
Bunlar bir zar zarının yüzleridir. Çerçeveler veya bölümler koordinat değildir; yüzleri, ara yüzleri oluşturdukları duyum bileşiklerine aittirler.
Ancak bu sistem ne kadar genişletilebilir olursa olsun, evden şehre giden, evrene açmak için yalnızca bölgeden geçen uçuş hatlarını takip eden bir tür bozma işlemini gerçekleştiren geniş bir kompozisyon düzlemine ihtiyaç duymaktadır. Kozmos, ve şimdi yerin kimliğini dünyanın farklılaşması yoluyla çözen, vektörler gibi soyut rölyef çizgisini katlayan bir yere sahip değildir.
Bu kompozisyon düzleminde, “soyut bir vektörel uzayda” olduğu gibi, geometrik şekiller koni, prizma, dihe dron, basit düzlem olarak yerleştirilir – bunlar, kozmik kuvvetlerden daha fazlası olmayan birleşme, dönüşme, birbirleriyle yüzleşme ve değişen; insandan önceki dünya henüz insan tarafından üretilmiştir.
Uçaklar artık birbirlerinden çok aralıklarıyla ilişkilendirmek ve yeni duygulanımlar yaratmak için parçalanmalıdır. Resmin de aynı hareketi izlediğini gördük. Çerçeve veya resmin kenarı, ilk olarak, duyumların bileşiklerini belirleyerek çizgilerin ve renklerin karşıt noktalarını gerçekleştirerek birleşen bir dizi çerçevenin veya bölümün dış zarfıdır.
Ancak resim aynı zamanda, onu bir bileşim düzlemine veya sonsuz bir güç alanına açan, çerçevesini bozan bir güç tarafından da çaprazlanır. Bu süreçler, dış çerçeve düzeyinde bile çok çeşitli olabilir: düzensiz formlar, uymayan kenarlar, Seurat’ın boyalı veya noktalı çerçeveleri ve bir köşede duran Mondrian’ın kareleri, bunların tümü resme çerçeveden ayrılma gücü verir. tuval. Ressamın eylemi asla çerçevenin içinde kalmaz; çerçeveden çıkar ve onunla başlamaz.
Kuvvet konum grafiği Momentum
Kuvvet-zaman grafiği hız
Kuvvet-zaman grafiği Soruları ve çözümleri
Kuvvet-yol grafiği
Kuvvet bölü zaman neyi verir
Konum zaman Grafiği
Kuvvet-zaman grafiği Momentum
Kütle çekim kuvveti formülü
Edebiyat ve özellikle roman aynı durumda görünüyor. Önemli olan, kötü romanlarda olduğu gibi, karakterlerin sosyal tiplerine ve özelliklerine göre sahip oldukları görüşler değil, daha çok karakterlerin girdikleri karşıt nokta ilişkileri ve bu karakterlerin kendilerinin deneyimledikleri ya da hissettirdikleri duyumların bileşenleridir.
Counterpoint, gerçek veya kurgusal konuşmaları bildirmeye değil, tüm konuşmaların ve tüm diyalogların, hatta iç diyalogların çılgınlığını ortaya çıkarmaya hizmet eder. Romancıların kendi psikososyal “modellerinin” algılarından, duygularından ve fikirlerinden çıkarması gereken her şey, tamamen karakterin başka bir hayata tutunmadan yetiştirilmesi gereken algılara ve duygulanımlara geçer.
Ve bu, soyut olarak önyargılı olmayan, ancak iş ilerledikçe yapılandırılan, kozmik güçlerin nüfuzuna uygun olarak giderek artan şekilde sınırsız bileşikleri açan, karıştıran, parçalayan ve yeniden birleştiren geniş bir kompozisyon düzlemi gerektirir. Bakhtin’in roman teorisi, Rabelais’den Dostoyevski’ye, kontrapuntal, polifonik ve çok sesli bileşiklerin arkitektonik veya senfonik bir kompozisyon düzlemi ile birlikte var olduğunu göstererek bu yönde ilerler.
Dos Passos gibi bir romancı, karakterlerle, güncel olaylarla, biyografilerle ve kamera gözleriyle oluşturduğu bileşiklerde olağanüstü bir kontrpuan sanatına ulaşır, aynı zamanda bir kompozisyon düzlemi sonsuzluğa genişler.
Proust’a dönersek, bu iki unsuru herkesten daha fazla yaptığı için, birbiri içinde mevcut olmalarına rağmen neredeyse birbirlerini takip ediyorlar; Yaşam ve ölüm için kompozisyon düzlemi, zamanın yeniden kazanılmasıyla kendi içinde ortaya çıkıncaya kadar, kayıp zaman boyunca oluşturduğu duyum bileşiklerinden yavaş yavaş ortaya çıkar, saf zamanın kuvveti veya daha doğrusu güçleri algılanabilir hale gelir.
Her şey, her biri kendi bölümlerini birleştirmesi ve bileşikleri (Combray, Guermantes’in evi, Verdurinlerin salonu) tutması gereken Evlerle başlar ve evler, arayüzlere göre bir araya getirilmiş kendileridir, ancak gezegensel bir Kozmos zaten oradadır. onları bozan veya dönüştüren ve onları tekdüze bir renk parçasının sonsuzluğuna emen teleskopla görülebilir.
Her şey nakaratlar ile başlar; her biri, Vinteuil’in sonatının küçük ifadesi gibi, sadece kendi içinde değil, aynı zamanda, bilinmeyen bir yoldan geçen kişininki gibi, Odette’in yüzü gibi, Bois de’nin yaprakları gibi diğer değişken hislerle de oluşur. Boulogne ve her şey sonsuz metamorfozdaki yedidin sözü, evrenin şarkısı, insandan önceki ya da sonraki dünya olan büyük Refrain’de sonsuza dek sona eriyor.
Proust, her sonlu şeyden, sürekli olarak korunan, ancak Varlığın bileşiminin bir düzleminde gözden kaybolan bir duyum varlığı yaratır.
ÖRNEK 13
Müziğin durumu farklı görünmüyor ve belki de çerçeveyi daha da güçlü bir şekilde şekillendiriyor. Yine de sesin çerçevesi olmadığı söyleniyor. Ancak duyum bileşikleri, son derece bloklar, belirli bir kapanmayı sağlamak için her birinin bir araya gelmesi gereken bölümlere veya çerçeve biçimlerine eşit ölçüde sahiptir. En basit durumlar, tek sesli bir nakarat olan melodik havadır; zaten polifonik olan motif, bir melodinin diğerinin gelişimine giren ve kontrpuan yaratan öğesi; ve tema, melodik hatlar aracılığıyla hannonik değişikliklerin nesnesi olur..
Bu üç temel form, gürültülü evi ve bölgesini oluşturur. Bir duyum varlığının üç tarzına karşılık gelirler, çünkü hava bir titreşimdir, motif bir perçinleme, bir bağlantıdır, oysa tema aynı zamanda çözülmeden, ayrılmadan ve açılmadan kapanmaz.
Aslında, duyumun gürültülü bileşikleri daha karmaşık hale geldikçe ortaya çıkan en önemli müzik fenomeni, kapatılmalarının veya kapanmalarının (çerçevelerinin, bölümlerinin birleştirilmesi yoluyla) daha fazla açılma olasılığının eşlik etmesidir. sınırsız kompozisyon düzlemi. Bergson’a göre müzik varlıkları, bireysel kapanışlarını modülasyon, tekrar, aktarım, yan yana koymanın yarattığı bir açıklıkla telafi eden canlı varlıklar gibidir.
Sonatı göz önünde bulundurursak, bir bitematizme dayanan ve ilk hareketin aşağıdaki bölümleri sunduğu özellikle katı bir çerçeveleme formu buluyoruz: birinci temanın açıklanması, geçiş, ikinci temanın sergilenmesi, birinci veya ikinci konudaki gelişmeler, coda, modülasyonlu ilk geliştirme vb. Odaları ile bütün bir evdir.
Ama bu şekilde bir hücre oluşturan ilk harekettir ve büyük müzisyenler nadiren kanonik biçimi izlerler; Liszt “senfonik şiirde” hareketlerin kaynaşmasını sağlayana kadar diğer hareketler, özellikle ikincisi tema ve varyasyon yoluyla açılabilir. Sonat daha çok bir kompozisyon düzleminin açılmasının müzikal bölümlerin birleşmesinden, sonorous bileşiklerin kapanmasından doğduğu bir kavşak formu gibi görünür.
