Zamansal Boyut
Sınır, yavaşlayarak bir hız apsisini oluşturduğunda, kaosun sanal biçimleri bir koordinata göre gerçekleştirilme eğilimindedir. Ve kesinlikle referans düzlemi, formları belirli apsislerin sınırları ve hatta bölgeleri ile eşleştiren bir ön seçim gerçekleştirmektedir. Ancak formlar yine de apsis ile hareket edenlerden bağımsız değişkenler oluşturur.
Bu felsefi kavramdan çok farklıdır: Yoğun koordinatlar artık kavramda yoğunlaştırılmış ayrılmaz bileşenleri mutlak anket (varyasyonlar) olarak değil, daha çok uzantıdaki diğer belirlemelerle (değişkenler) söylemsel bir oluşumda eşleştirilmesi gereken farklı saptamaları tanımlamaktadır. Formların yoğun koordinatları, gelişim hızlarının ve formların gerçekleştirilmesinin farklı, dışsal belirlemeler olarak birbiriyle ilişkili olacağı şekilde, kapsamlı hız abscissileriyle koordine edilmelidir.
Bu ikinci bakış açısından, sınırın artık en az iki bağımsız değişkenden oluşan bir koordinat sisteminin başlangıcı olduğu; ancak bunlar, üçüncü bir değişkenin sistemdeki durum veya biçimlenmiş madde olarak bağlı olduğu bir ilişkiye girer (bu tür durum durumları matematiksel, fiziksel, biyolojik olabilir). Bu gerçekten de önermenin biçimi olarak referansın yeni anlamı, bir durumun sistemle ilişkisi. Durum bir fonksiyondur: en az iki bağımsız değişken arasındaki ilişkiye bağlı olan karmaşık bir değişkendir.
Değişkenlerin ilgili bağımsızlığı, biri ilkinden daha yüksek bir güce sahip olduğunda matematikte ortaya çıkar. Bu nedenle Hegel, fonksiyondaki değişkenliğin değiştirilebilen (2/3 ve 4/6) veya belirsiz bırakılan (a = 2b) değerlerle sınırlı olmadığını, ancak değişkenlerden birinin daha yüksek bir güçte olmasını gerektirdiğini gösterir ( y2 / x = P). Çünkü o zaman bir ilişki, değişkenlerin değerinin tek belirlenmesinin, sonsuz hızlardan sıyrılmış olsa bile, ortadan kaybolma ya da doğma olduğu doğrudan diferansiyel ilişki dyfrlx olarak belirlenebilir.
Bir durum veya “türev” işlevi, böyle bir ilişkiye bağlıdır: bir nesnenin veya bir cismin iyi gelişebileceği (entegrasyon) farklı güçlerin karşılaştırılmasını mümkün kılan bir depotansiyelleştirme işlemi gerçekleştirilmiştir. Genel olarak, bir durum, koordinatlar sistemine dağılmış bir potansiyeli ondan almadan kaotik bir sanal gerçekleştirmez. Gerçekleştirdiği sanaldan kendine mal ettiği bir potansiyeli çeker.
En kapalı sistem hala sanala doğru yükselen ve örümceğin aşağı indiği bir ipliğe sahiptir. Ancak potansiyelin fiili olarak yeniden yaratılıp yaratılamayacağını, yenilenip genişletilemeyeceğini bilmek, işlerin, şeylerin ve bedenlerin durumlarını daha kesin olarak ayırt etmemizi sağlar. Durumdan nesnenin kendisine gittiğimizde, iç bütünlük belirsiz kalsa bile, bir şeyin birbirinin işlevi olan değişkenlere göre her zaman aynı anda birkaç eksenle ilişkili olduğunu görürüz.
Ancak, nesnenin kendisi koordinat değişikliklerine uğradığında, kesinlikle bir vücut haline gelir ve limiti ve değişkeni referans alan fonksiyon yerine, bir değişmez ve bir grup dönüşüm alır (örneğin, Öklid geometri gövdesi hareketler grubuna bağlı olarak değişmezler tarafından oluşturulur).
Aslında “beden” burada biyolojinin özel alanı değildir ve olası ikameleri giderek daha fazla sınırlayan bu temel cismin bağımsız uzantılarını gerçekleştirerek rasyonel sayılarla temsil edilen mutlak bir minimum temelinde matematiksel bir belirleme bulur. mükemmel bir bireyselleşme olana kadar. Beden ve durum (veya şey) arasındaki fark, bedenin bireyselleşmesiyle ilgilidir ve bu, bir dizi gerçekleştirmelerle ilerler.
Minkowski uzayı
Minkowski uzayı pdf
5. boyut nedir
Lorentz uzayı
4 boyut
Minkowski Hayatı
4.boyut varlıkları
Zamanla ilişkili boyut kuramcısı
Bedenlerle, bağımsız değişkenler arasındaki ilişki, kendine bireyselleşmesini yenileyen bir potansiyel veya güç sağlamak anlamına gelse bile, tamamen işlenmiş hale gelir. Özellikle vücut, farklılaşma ile ilerleyen ve artık uzantı veya toplamayla ilerlemeyen bir canlı varlık olduğunda, yeni bir değişken türü ortaya çıkar, iç ortamla ilişkili olarak özellikle biyolojik işlevleri belirleyen iç değişkenler (endore ferans), ancak aynı zamanda olasılıksal dış ortamın dış değişkenleridir (dış referans).
Böylece kendimizi yeni işlevler, koordinat sistemleri, potansiyeller, iş durumları, şeyler ve bedenler dizisiyle karşı karşıya buluyoruz. Durumlar, sadece yörüngeleri ilgilendiren, çok farklı türlerde sıralı karışımlardır. Ancak şeyler etkileşimdir ve bedenler iletişimdir. Durumlar, sözde kapalı sistemlerin geometrik koordinatlarına atıfta bulunur, şeyler, bağlı sistemlerin enerjik koordinatlarına atıfta bulunur ve cisimler, ayrılmış, bağlantısız sistemlerin bilgi koordinatlarına atıfta bulunur.
Bilimlerin tarihi, eksenlerin yapısı, yapısı, boyutları ve çoğalmasından ayrılamaz. Bilim, Referans’ın herhangi bir birleştirmesini gerçekleştirmez, ancak sapmaları veya yerleşimi önceden var olmayan bir referans düzleminde her tür çatallanma üretir. Sanki çatallaşma, bir tür madde potansiyelizasyonu gerçekleştirerek yeni formların gerçekleşmesi için sanalın sonsuz kaosunu arıyor gibidir: karbon, plastik özellikleri aracılığıyla organik maddenin durumunu üreten Mendeleyev’in masasına bir çatallanma getirir. Bu nedenle, bir bilim birliği veya çokluğu sorunu, muhtemelen belirli bir anda benzersiz olan bir koordinat sisteminin bir işlevi olarak ortaya konulmamalıdır.
Felsefede içkinlik düzleminde olduğu gibi, zamansal boyut ve evrimle bir referans düzleminde eşzamanlı olarak, önce ve sonra hangi durumu üstlendiklerini sormalıyız. Sadece bir veya birkaç referans düzlemi var mı? Cevap, katmanları veya üst üste binen katmanları ile felsefi içkinlik düzlemi için verilen yanıtla aynı olmayacaktır. Bunun nedeni, sonsuzdan vazgeçmeyi ima eden referansın, yalnızca bir noktada zorunlu olarak kırılan işlev zincirlerini birbirine bağlayabilmesidir.
Çatallanmalar, yavaşlamalar ve ivmeler, diğer değişkenlere, diğer ilişkilere ve diğer referanslara geri dönen delikler, kırılmalar ve kırılmalar üretir. Bazı temel örneklere göre, kesirli sayının tam sayı ile, rasyonel sayılarla irrasyonel, Öklid geometrisi ile Riemann’ın kırıldığı söylenir. Ancak diğer eşzamanlı yönde, sonradan öncesine, tam sayı, kesirli sayının belirli bir durumu olarak veya rasyonel, doğrusal bir noktalar kümesindeki belirli bir “kırılma” durumu olarak görünür.
Geriye dönük olarak işleyen bu birleştirici sürecin, değişkenleri yalnızca belirli bir vakayı vermek için kısıtlayıcı koşullara değil, kendi başlarına da kendi başlarına değişecek yeni kırılmalara ve çatallanmalara tabi olan başka referanslar getirdiği doğrudur. Referanslar. Newton, Einstein’dan türetildiğinde, gerçek sayılar ya da soyut bir metrik jeom denemesinden Öklid geometrisi – ki Kuhn ile bilimin paradigma tik, felsefenin ise sentagmatik olduğunu söylemek anlamına gelen budur.
