Alegori ve Gotik Yazıları
1950’lerde bir İngiliz écriture varsa, o zaman Lucky Jim sentezinin ne kadar kırılgan olduğunu öne sürüyor. Tüm keskin sosyal gözlemine rağmen, konusu, bir peri vaftiz babası, bir prenses, bir iş ve Londra’nın kendisi ile biten Külkedisi benzeri bir kahramanla romantizmden ödünç alır.
Amis o zamandan beri romantizm biçimlerine daha açık bir şekilde döndü, bir hayalet hikayesi, klasik bir dedektif hikayesi, biraz metafizik eklenmiş bir casus hikayesi, hatta bir James Bond sahtekarlığı yazdı. Bu tür sözde “düşük” türlere olan ilgisi, İngiliz edebiyatının 1960’tan beri izlediği bir yönü, romantizm, alegori ve “gotik” yazıları araştırıp sömürdüğünü gösteriyor.
Şanslı Jim, William Golding’in Sineklerin Efendisi (1954) ile aynı yıl çıktı; bu, Golding’in birçok kurgusu gibi, orijinal günahın doğasına dair alegorik bir araştırmadır. Görünüşte pastoral bir tropik adada geçen roman, Ballantyne’nin Mercan Adası’ndaki (1857) saf ve sahte pastoralini vahşice görevlendiriyor. Kötülüğün dünyaya nasıl girdiğini araştırır ve bunun insanlık aracılığıyla, bu durumda birbirlerini yok eden çocuklar ve sonunda miras aldıkları tüm doğal dünya aracılığıyla olduğunu keşfeder. Çarpıcı (komik değilse) bir güç eseridir.
Kötülüğün dünyaya nasıl girdiğine duyulan ilgi, son zamanlardaki İngiliz yazılarını birbirine bağlar ve istila edilmiş pastoral temasını renklendirir. The Wild Garden (1963) adlı kendi kurgu yapım süreçlerine ilişkin olağanüstü anlatımında Angus Wilson, çalışmalarında hem pastoral hem de masumiyetin belirsizliğini tartışıyor.
Masumiyetin saklandığı mabetler ve meskenler, onun kurgusunda genellikle ihlal edilerek veya terk edilerek son bulur. Bu tür temalar, daha önceki kurgularının çoğu gibi, duygusal çöküntüyü ve bundan kaynaklanabilecek yeni yaşamı gösteren en iyi eserlerinden biri olan Late Call’da (1964) bulunabilir.
Bu romanın yarısında, küçük, bilinçli bir Fielding-benzeri enterpolasyonlu romantizmde, kitabın baş karakteri Sylvia Calvert, Avrupalı çifti veya Polonyalı Bayan Kragnitz’deki muadili ile tanışır. Kragnitz, yüzyılın en büyük felaketlerinin ve yerinden edilmelerinin yarısını yaşadı, kıtadan kıtaya sürgün edildi.
Korku edebiyatı
Neogotik tarz nedir
Korku edebiyatı Kitapları
Notre Dame Katedrali
Romanesk mimari
Türk Edebiyatı’nda ilk korku hikayesi
Türk edebiyatında ilk fantastik roman
Canvermezler Tekkesi
Sylvia, bir sahil otel müdürü olarak hayatından emekli oldu ve savaş sonrası cesur yeni Macmillan yıllarında İngiltere için mikrokozmos olarak duran, anormal yeni bir kasaba olan Carshall’a yerleştirildi. Katı, takıntılı, kederli oğlu Harold, onun nevrotik egemenliğine çeşitli şekillerde tepki gösteren çocukları ve savurgan kocasıyla birlikte yaşıyor.
İki yaşlı hanımın karşılaşması moral vermek için sahnelenir. Morceaux choisis Bayan Kragnitz’in Avrupa hümanizminin klasiklerinden alıntılarının tamamı yanlış (yazar tarafından uydurulmuş) olduğu gibi, Bayan Kragnitz de yaşadığı felaketlerden etkilenmemiş, duyarsız ve boştur. Sylvia, okumalarının çoğunu oluşturan “aşağı” romanslarla mücadele ederken bir tür gerçek bulurken, kendini deneyime karşı izole etmek için “yüksek kültürü” kullanır.
Wilson, çoğu İngilizce yazının dar görüşlülüğüne duyduğu nefreti kaydetmiştir ve bu bölüm bu güvensizliğin geri çekilmesinden değil, hem Sylvia hem de Bayan Kragnitz’in yaptığı gibi ‘karanlık geceye’ katlanmanın herhangi bir yeniden doğuş garantisi olmadığına dair bir uyarıdır. ya da ne olursa olsun büyüme. Late Call gerçekten de bir dizi sahte pastoralleri patlatıyor.
1911 Suffolk yazında geçen önsözünde, Edward dönemi idili hem “ilerici” kentsel görünümünde hem de kırsal içerik mitinde kedere boğuluyor. Daha sonra 1960’ların New Town idilinin kendi Ütopya kötü niyet versiyonları vardır ve yönetici ve otoriter kadınlar tarafından denetlenir. Midlands kırsalı, Sylvia’nın dehşete düşüren hayallerinde manevi bir ıssızlık figürü olarak yer alır.
Sylvia’nın bir değer duygusunu yeniden kazanmasını sağlayan Egan ailesi tarafından kurtarılmasının da bayat veya rahat olmasına izin verilmez. Wilson’ın hayal gücü, kendisine çekildiği lirizme karşı savaşır ve karakterleri, Bayan Eliot’un Orta Çağı’nın sonundaki Meg ve David gibi, geri dönmeye cezbedebilecekleri herhangi bir “kreş konforundan” tekrar tekrar, tehlikeli dünyaya geri dönerler.
Çalışmalarındaki gerçek acı ve derin komedinin karışımı, Wilson’ın Avrupalı romancıların en büyüğü olarak adlandırdığı yazarı Dostoyevski’yi hatırlatır. Dostoyevski’den ne kadar uzaklaşırsak, o bizim gerçek çağdaşımız gibi görünür. Dostoyevski gibi, Wilson’ın komik dehası da her zaman merakla ahlaki tutkusuna yönelmiştir.
En onaylamadığı şeye bizi en yüksek sesle gülmeye yönlendirme eğilimi, başlığı, İngilizlerin durumları yatıştırmak için gülmeyi kullanma alışkanlığına işaret eden No Laughing Matter’da (1967) açıkça araştırılmıştır ve bu nedenle, eylemsizlik için az ya da çok ince bir mazeret olarak, politik veya duygusaldır.
Thomas Mann bir keresinde traji-komedinin yüzyılın temel biçimi olduğunu öne sürmüştü. Hem Muriel Spark hem de Iris Murdoch tarafından kesinlikle trajik-komik bir strateji kullanılıyor. Her ikisi de, potansiyel olarak trajik bir konuyu komediye yakın bir şekilde sunan iyi çizgi roman yazarlarıdır. Her ikisi de (yine Dostoyevski gibi), dini bir ruh resminden vazgeçmeye isteksizdir ve kurgularını kısmen bilimsel rasyonalizme bir saldırı olarak kullanırlar.
Spark, her şeyden önce, Murdoch’un “kristal” olarak adlandırdığı zevklerde üstündür. Yani Spark kasten efsanevi ekonomileri ve havalı şıklıkları ile keyif veren küçük romanlar yazar.
The Girls of Slender Means (1963), onu en ince haliyle göstererek, hayal gücünün sık sık yaşamakla yetindiği 1940’lara geri döner. Eserlerinin çoğu gibi, burada, 8 Mayıs 1945 (Avrupa’da İkinci Dünya Savaşı’nın sona erdiği zaman) ile o yıl 14 Ağustos (Uzak Doğu’da sona erdiği zaman) arasında varlığını sürdürmeye çalışan genç hanımların kapalı bir topluluğu yeniden keşfediyor.
Onların araçları, kitabın ünlü açılış sözlerinde, ‘Uzun zaman önce 1945’te İngiltere’deki tüm iyi insanlar fakirdi, istisnalara izin verecek şekilde’; evleri alev aldığında hepsi olmasa da bazıları çatı penceresinden içeri girebilecek kadar narin. Kitaptaki bu merkezi noktada, ince Selina Redwood, Nicholas Farringdon’da, Katolikliğe dönüşmesine ve dolayısıyla Haiti’de şehit olmasına yol açacak korkunç bir kötülük vizyonunu çağrıştırıyor.
Selina bir Schiaparelli elbisesini kurtarmak için geri dönerken, Joanna Childe (kitabın romantizm benzeri ve ikili hayal gücünde Selina’nın cinsel ve maddi kavrayışıyla tezat oluşturan iyi ve adil kadın kahraman) tam tersine kurtarılmayı bekleyen paniğe kapılmış kızları teselli etmeye çalışır. Joanna yanan, çöken binada ölür, ancak göreceğimiz etik değerleri zayıf olmaktan çok uzaktır.
