Yazılı SÇP’lerin Geliştirilmesi
Yazılı SÇP’ler, herhangi bir tehlikeli atığın güvenli bir şekilde taşınmasını ve depolanmasını sağlamak için personelin gerçekleştirmesi gereken tüm eylemleri belirtmelidir. Tablo 12.1’de gösterildiği gibi, bu eylemler (a) belirli bir faaliyete başlamadan önce atılması gereken her türlü hazırlık adımını, (b) kişisel koruyucu giysi ve ekipmanın kullanımını, (c) çeşitli faaliyetler için geçerli olabilecek operasyonel standartları ve Faaliyetin adımları veya aşamaları yer alır.
İdeal olarak, faaliyetin gerçekleştirileceği yakın alanda bulunan bu tür SÇP’lere, günümüzde kullanımı genellikle iş yetkilendirme sürecinin bir parçası olarak gerekli olan bilgisayar terminalleri aracılığıyla doğrudan erişilebilir. Bu yaklaşım aynı zamanda güvenlik görevlisine ve operasyon yöneticilerine, tehlikeli atıkların elleçlenmesiyle ilgili tüm faaliyetlerin uygun kalite veya gözetim kontrolünü uygulamak için (yani, çalışanların bilgisayar dosyalarının kullanımının izlenmesi yoluyla) doğrudan bir araç sağlar.
Tablo 12.1’de gösterildiği gibi, SÇP’ler, personelin davranışıyla doğrudan ilgili yönergelere özel önem vermelidir. “Giyin”, “aç” ve “kapat” gibi davranışsal komutlar “sağla”, “anla” ve “uygun özeni göster” gibi komutlardan çok daha faydalıdır.
Etkili SÇP’lerin geliştirilmesine ilişkin zaman yatırımının önemli olduğu ve HWC’nin operasyonel denetçiler ve iş görevlerinin pratik yönleri hakkında en bilgili personel ile yakın koordinasyonunu gerektirdiği anlaşılmalıdır. Taslak SÇP’ler, nihai hale getirilmeden önce fabrikada kapsamlı bir şekilde test edilmelidir.
Her durumda, faydalı bir SÇP’nin geliştirilmesi, ilgili teknik bilgi ve doğrudan sağlık ve güvenlikle ilgili verilerin ayrıntılı olarak değerlendirilmesini gerektirir.
Bu tür bilgi ve verilere örnekler:
• patlama, toksik gaz üretimi veya diğer tehlikeli reaksiyonlar olmadan hangi tehlikeli atıkların karıştırılabileceğini belirleyen farklı tehlikeli atıkların uyumluluğu
• Basınç, sıcaklık, fiziksel şok, ışık yoğunluğu ve elektrik potansiyelindeki değişikliklere olası tepkiler dahil olmak üzere, bireysel tehlikeli atıkların reaktivitesini etkileyen fiziksel faktörler
• kıvılcım çıkarmayan, yalıtımlı ve elektrikli topraklama cihazları gibi koruyucu araçların kullanımı dahil olmak üzere koruyucu giysi ve ekipmanın kapasiteleri ve sınırlamaları
HWC hiçbir koşulda yalnızca MSDS’lerden elde edilen bilgilere veya malzeme satıcıları tarafından verilen belgelenmemiş tavsiyelere dayanmamalıdır; bu tür konulara ilişkin teknik bilgi tabanı kapsamlıdır, ticari kaynaklardan kolayca erişilebilir ve ayrıca hem bilgisayarlı hem de basılı formatta az maliyetle mevcuttur.
Kimyasal uyumluluk çizelgeleri, kimyasal reaktiviteyi yöneten fiziksel-kimyasal faktörlere ilişkin metinler ve matrisler ve koruyucu giysi ve ekipman katalogları gibi öğeler, herhangi bir modern şirkette standart teknik referanslar olarak kabul edilmelidir.
Katı atık DEPOLAMA alanı yer seçimi
Düzensiz DEPOLAMA nedir
Katı atıkların depolanması
Tehlikeli atıkların depolanması
Düzenli DEPOLAMA nedir
Kimyasal atıkların DEPOLANMASI
Katı atıkların depolanması için seçilen arazinin özellikleri nelerdir
Katı atıkların depolanması işleminde oluşan ticari ga
Atıkların Depolanması
Atıkların depolanmasına ilişkin yazılı SÇP’ler özellikle önemlidir çünkü hem uzun hem de kısa vadeli depolama alanları özellikle yüksek sağlık ve güvenlik riskleri arz etmektedir.
Tehlikeli atıkların uzun süreli depolanması için kullanılabilecek ana biriktirme alanı^ dahil olmak üzere depolama alanları için RCRA standartlarına ek olarak (yani, büyük ve küçük miktarlı jeneratörler için sırasıyla 90 veya 180 güne kadar) ve uydu Atığın üretildiği ve yalnızca kısa süreli depolama için (örneğin, maksimum 55 galonluk akut olmayan tehlikeli atık için 3 güne kadar) kullanıldığı yakın alanda bulunabilecek biriktirme alanları, SÇP’ler, aşağıdaki hususların dikkate alınmasını içermelidir:
1. Çeşitli atıkların tek bir kapta karıştırılması (atık konsolidasyonu), birçok küçük konteynerin tek tek atıkların bertarafına kıyasla bertaraf maliyetlerinde önemli tasarruflar sağlar. Bununla birlikte, farklı atıkların karıştırılması, her zaman, ya gözetim ya da diğer insan hatası yoluyla, kimyasal uyumsuzlukla ilişkili riskleri taşır. HWC’nin (a) uydu toplama alanlarında atıkların karıştırılmasına izin vermemesi ve (b) ana toplama alanında yalnızca ayrıntılı bir yazılı protokol izlemesi gereken belirli personel tarafından karıştırılmasına izin vermesi tavsiye edilir.
2. En gelişmiş korumanın sağlandığı durumlar dışında (sürekli harici havalandırma, sıcaklık kontrolü, dökülme önleme, üflemeli dış duvar panelleri, kıvılcım önleyici elektrik sistemi, elektriksel topraklama, otomatik yangın söndürme sistemi ve otomatik izleme dahil) kimyasal buharlar), ana birikim alanının büyük tesis binalarının dışında olması tavsiye edilir. Tehlikeli atıkların depolanması için özel olarak tasarlanmış birçok makul fiyatlı modüler hangar mevcuttur.
HWC, uygun bir model seçmeden ve bulmadan önce yerel itfaiye şefi ile koordinasyon içinde olmalıdır. Ana birikim alanı ister bir tesis binasının içinde ister dışında olsun, şirket personelinin erişimi sıkı bir şekilde kontrol edilmeli ve yetkisiz kişilerin erişimini engellemek için tüm uygulanabilir önlemler alınmalıdır.
3. Uydu biriktirme alanları, dökülmelerin ve sızıntıların derhal kontrol altına alınmasını sağlamalı ve tehlikeli atıkların geçirgen zeminlere sızmasına karşı koruma sağlamalıdır. Alanlar, uygun acil durum ekipmanı (örneğin, yangın söndürücü) ile her zaman tamamen erişilebilir olmalıdır.
Konum, atığın ortam koşullarıyla uyumlu olmasını da sağlamalıdır. Örneğin, hiçbir koşulda suyla reaksiyona giren atıklar, yağmurlama yapılan bir alanda veya üretim süreçleri veya temizlik faaliyetleri nedeniyle su buharı veya buğusunun oluştuğu yerlerde depolanmamalıdır. Benzer şekilde, yüksek buhar yoğunluğuna sahip yanıcı atıklar, zemin altı elektrik kanallarının bulunduğu bir alanda depolanmamalıdır.
Acil müdahale personelinin eğitimine ek olarak, HWC tüm şirket personelinin eğitim ihtiyaçlarını değerlendirmelidir. Tesis personeli arasında “geniş” ve “özel” eğitim ihtiyaçları arasında ayrım yapmak yararlıdır; geniş ihtiyaçlar, tehlikeli atık politikaları ve prosedürlerine ilişkin gerekli farkındalık düzeylerini ve özel ihtiyaçlar, yani tehlikeli atık için belirli sorumlulukları olan bireylerin sergilemesi gereken becerileri yansıtır.
Eğitim, tehlikeli atıkların yönetimine ilişkin özel sorumluluğu ifade eden iş unvanları dışında, iş unvanlarına (örneğin departman yöneticileri ve denetçiler, ofis personeli, teknisyenler ve işçiler) hedeflenmemelidir. Bu bağlamda, HWC, RCRA’nın temel bir gerekliliğinin tehlikeli atıklardan sorumlu personelin yazılı iş tanımları olduğunu hatırlamalıdır. Çoğu zaman göz ardı edilen veya kasıtlı olarak göz ardı edilen bu hüküm, etkili, performansa dayalı bir eğitim programının uygulanması için tek mantıklı temeldir.
