Bağlantılı İşlemler
Bazen sadece tek bir işlem değil, değerlendirilecek bir dizi bağlantılı işlem olabilir. Açıklama taslağı, her bir işlemi tek tek muhasebeleştirmek yerine, bu işlemlerin genel özünü bir bütün olarak belirlemenin gerekli olduğunu söylüyor.
Bu işlemlerin, uygulanabilen veya kullanılamayan opsiyonları veya uygulanabilen veya uygulanamayan koşulları içerdiği durumlarda, işlemin tüm taraflarının motivasyonları ve olası senaryolar dikkate alınarak olası sonuçlara ilişkin bir görüş oluşturulması gerekir. anlaşmanın şartlarını müzakere etmeyi düşündüler. Ancak bu şekilde anlaşmanın gerçek ticari özü tespit edilecektir.
Bir düzenleme, daha derinlemesine analiz edildiğinde gerçek olmaktan çok kozmetik olarak görülebilen seçenekleri içerebilir. Bir seçeneğin uygulanacağına dair gerçek bir ticari olasılığın olmadığı durumlarda, teşhir taslağı bunun dikkate alınmaması gerektiğini söylüyor; Tersine, uygulanmayacağına dair gerçek bir ticari olasılık yoksa, işlem dizisinin uygulanacağı varsayımına göre değerlendirilmesi gerekir.
Ancak, tartışmaya yol açacak olan, uygulamanın mümkün olduğu ancak kesin olmadığı aradaki durumlardır ve bunlar basitçe bir bütün olarak düzenleme bağlamında değerlendirilmelidir. Bu tür sorular daha ayrıntılı olarak tartışılmaktadır.
Hesaplarını Şirketler Yasası Çizelge 9’a göre hazırlayan şirketler (yani finansal kuruluşlar) için başka bir karmaşıklık söz konusudur.
Bu, geri satma opsiyonuna tabi olarak satılan varlıkların bilançoya dahil edilmeyeceğini açıkça belirtmektedir; bunun yerine, geri satın alma yükümlülüğü bir muhtıra kalemi olarak not edilmelidir. Dolayısıyla bu kural, nihai standartla doğrudan bir çelişki yaratabilir.
Varlık ve yükümlülüklerin muhasebeleştirilmesine yol açmış olsun ya da olmasın, işlemlerin ticari etkilerini okuyucunun anlamasına olanak sağlayacak kadar ayrıntılı olarak ifşa etmek için genel bir gereklilik önerir.
Bu, işlemlerin veya planların hesaplarda muhasebeleştirilmeyen varlık ve yükümlülüklere yol açtığı durumlarda, hesapların doğru ve gerçeğe uygun bir görünüm vermesini sağlamak için bunların niteliğinin ve etkilerinin açıklanmasının yine de dikkate alınması gerektiği anlamına gelir.
İkinci bir genel ilke, açıklamanın, okuyucunun bu tanım kapsamındaki hesaplarda görünen varlık veya borçlardan beklediğinden farklı nitelikteki varlık veya yükümlülüklerle ilgili olarak açıklanması gerektiğidir.
Örneğin, bir varlığın bilançoda göründüğü ancak işletmenin borçları için teminat olarak kullanılamadığı durumlarda açıklama yapılabilir. Açıklama taslağı ayrıca, bağlantılı sunumun kullanımı, hesaplara yarı iştiraklerin dahil edilmesi ve aşağıda tartışılan Uygulama Notlarında ele alınan çeşitli işlemlerle ilgili özel açıklamalar yapılmasını talep etmektedir.
Bilanço Dışı Finansmana Özel Örnekler
Ayrıntılı Uygulama Notları aracılığıyla bilanço dışı finansmanın belirli belirli yönlerini ele alır. Bunlar aşağıdaki konuları kapsar:
(a) Konsinye stok
(b) Satış ve geri alım anlaşmaları
(c) Borçların faktoringi
(d) Menkul kıymetleştirilmiş varlıklar
(e) Kredi transferleri.
Bu Uygulama Notları, standardı tanımladıkları belirli işlemlere uygulama yöntemlerini açıklığa kavuşturmayı ve geliştirmeyi ve diğer benzer işlemlerle ilgili olarak nasıl yorumlanacağına dair rehberlik sağlamayı amaçlamaktadır.
Ayrıca, bu işlemlerle ilgili olarak özel ifşa gereklilikleri içerirler. Uygulama Notları ayrıntılı değildir ve standardın kendisinin genel ilkelerini geçersiz kılmazlar, ancak yorumlanmasına yardımcı oldukları sürece standardın bir parçası olarak kabul edilirler (yani yetkilidirler). Bu konuların her biri, bu çalışmanın ilerleyen bölümlerinde ayrı bölümlerde tartışılmaktadır.
Her ay yapılan muhasebe işlemleri
Muhasebeci Ne is Yapar
Ön muhasebe öğrenme
Muhasebecinin günlük yaptığı işler
Muhasebe ofislerinde yapılan işlemler
Muhasebe Nedir
Ön muhasebe Ders Notları
Ön muhasebe Nedir
DÜZENLEMELERİN AÇIKLAMASI
Konsolidasyon, bir ana şirketin ve bağlı şirketlerinin bireysel hesaplarının, grup içindeki şirketler arasındaki yasal sınırlar dikkate alınmaksızın, tek bir tüzel kişilikmiş gibi birleştirilerek sunulduğu süreçtir.
Temel olarak, münferit hesapların her birinde gösterilen tutarların satır satır toplanmasını ve ölçüm tutarlılığını sağlamak ve mükerrer sayımı ortadan kaldırmak için uygun ayarlamaları yapmayı içerir.
Son yıllara kadar, bilanço dışı finansmanın en yaygın biçimlerinden biri, ‘yarı iştiraklerin’ kullanımını içeriyordu. Adından da anlaşılacağı gibi, bunlar özde bağlı ortaklıklara benzeyen ancak yasal bağlı ortaklık tanımına girmeyen kuruluşlardır.
Holding şirketleri, bağlı ortaklıklarının varlık, yükümlülük ve işlemlerini grup hesaplarına dahil etmek zorundadır; ancak, faaliyetlerini bağlı ortaklık niteliğinde olmayan ancak yine de kontrolleri altında bulunan kuruluşlar aracılığıyla yürütmeyi sağlayabilirlerse, bu varlık, yükümlülük ve işlemleri hesaplarının dışında tutmaları mümkün olabilir.
Bilanço dışı finansmanın bu yönünü kullanma kapsamı, 1989 tarihli Şirketler Yasası ile getirilen çok daha geniş iştirak teşebbüsleri tanımıyla ciddi şekilde kısıtlandı ve FRED 4 bu olasılığı daha da sınırladı.
MUHASEBE KURALLARI
Yarı iştirakler, tarafından aşağıdaki şekilde tanımlanmaktadır: ‘Raporlayan bir işletmenin yarı bağlı kuruluşu, bağlı kuruluş tanımını karşılamasa da doğrudan veya dolaylı olarak raporlayan kuruluş tarafından kontrol edilen ve bu işletme için bir fayda girişi veya çıkışı kaynağı teşkil eden bir şirket, tröst, ortaklık veya başka bir araçtır. aracın bir yan kuruluş olması durumunda ortaya çıkacak olanlardan özünde farklı olmaz.
Bu nedenle, yarı bağlı ortaklık kavramını anlamak için, öncelikle bir yan kuruluş ile ne kastedildiğini bilmek gerekir. Bu terim (veya daha doğrusu ‘yan kuruluş’ terimi) 1985 tarihli Şirketler Kanunu’nda tanımlanmış ve 1992’de Muhasebe Standartları Kurulu tarafından yayınlanan konsolide hesaplara ilişkin standart olan FRS 2 tarafından daha fazla yorumlanmıştır. Bunların her ikisi de aşağıda tartışılmaktadır.
Şirketler Yasası
Bağlı kuruluşun temel tanımı, AT Yedinci Şirketler Hukuku Direktifinin gerekliliklerini uygulayan Şirketler Yasası 1989 ile değiştirilen 1985 Şirketler Yasasında bulunur. Bu değişikliklerden önce, bir yan kuruluşun tanımı nispeten basitti ve esasen ana şirket tarafından sahip olunan özsermaye hissesinin biçimine dayanıyordu.
Buna bağlı olarak, tanımın teknik olarak ‘başarısız’ olduğu, dolayısıyla ilgili şirketin tüm niyet ve amaçlarına rağmen öyleymiş gibi hareket etmesine rağmen yasal olarak bir yan kuruluş olmadığı hissedarlıklar oluşturmak çok kolaydı.
1989 Yasası ile getirilen tanım çok daha karmaşıktır ve iki varlık arasındaki ilişkinin özüne odaklanır.
Ayrıca, bir bağlı şirkete atıfta bulunarak, kanunun konsolide edilmesi gerekebilecek varlık türlerini, şirketler ve diğer tüzel kişilerin ötesinde, ticaret ve ortaklıklar yürüten tüzel kişiliği olmayan dernekleri de kapsayacak şekilde genişlettiğine dikkat edilmelidir.
Görünüşe göre tröstler hala tanımın kapsamına girmiyor, ancak bu ayrım gelecekte konsolidasyon yapılmamasına izin vermeyecek, çünkü bunlar benimseniyor.
