Bilimsel Prosedür Teorisi
Galileo’nun anti-Aristotelesçi polemiği, Aristoteles’in tümevarımsal tümdengelim yöntemine yönelik değildi. Aristoteles’in bilimsel araştırma görüşünü gözlemlerden genel ilkelere ve tekrar gözlemlere doğru iki aşamalı bir ilerleme olarak kabul etti.
Üstelik Galileo, Aristoteles’in açıklayıcı ilkelerin duyu deneyimi verilerinden çıkarılması gerektiği şeklindeki görüşünü onayladı. Bu bağlamda Galileo, Aristoteles’in güneş lekeleri üzerine 17. yüzyıl teleskopik kanıtlarına sahip olsaydı, göklerin değişmezliği doktrinini kendisinin de reddedeceğini gözlemledi. “Aristoteles felsefesi,” Cennet değişebilir çünkü duyularım bana öyle söylüyor “demekten daha iyidir,” Cennet değiştirilemez çünkü Aristoteles akıl yürütme tarafından çok ikna edilmişti.
Galileo’nun bilimsel prosedür hakkındaki görüşleri, yanlış bir Aristotelesçiliğin uygulayıcılarına yöneltilmişti; Çözünürlük ve Kompozisyon Metodunu duyu deneyiminden tümevarımla değil, Aristoteles’in kendi ilk ilkeleriyle başlayarak kısa devre yapmıştı. Bu sahte Aristotelesçilik, bilimi deneysel temelinden koparan dogmatik bir teorileştirmeyi teşvik etti. Galileo, Aristoteles’in metodolojisinin bu sapkınlığını sık sık kınadı.
Çözüm Yöntemi
Galileo, soyutlama ve idealleştirme fiziğinin önemi konusunda ısrar etti ve böylece tümevarım tekniklerinin erişimini genişletti. Kendi çalışmasında, “boşlukta serbest düşüş” ve “ideal sarkaç” gibi idealleştirmelerden yararlandı. Bu idealleştirmeler, doğrudan fenomenlerde örneklenmez.
Seri sıralı fenomenlerden çıkarım yapılarak formüle edilmişlerdir. Örneğin, boşlukta serbest düşüş kavramı, yoğunluğu azalan bir dizi sıvıya düşen cisimlerin gözlemlenen davranışından bir ekstrapolasyondur.
İdeal sarkaç kavramı aynı şekilde bir idealleştirmedir. “İdeal” bir sarkaç, bobinin, ipin farklı segmentleri için farklı hareket periyotları nedeniyle sürtünme kuvvetlerinin olmadığı “kütlesiz” bir ipe tutturulduğu sarkaçtır. Dahası, böyle bir sarkacın hareketi hava direnci ile engellenmez.
Galileo’nun mekanik alanındaki çalışması, bu kavramların verimliliğine tanıklık ediyor. İdealleştirilmiş hareketlerin özelliklerini belirleyen açıklayıcı ilkelerden düşen cisimlerin ve gerçek sarkaçların yaklaşık davranışını çıkarabildi. Bu idealleştirme kullanımının önemli bir sonucu, Çözüm Yönteminde yaratıcı hayal gücünün rolünü vurgulamaktı.
İdealleştirmelerle ilgili hipotezler ne basit numaralandırmayla tümevarımla ne de uzlaşma ve farklılık yöntemleriyle elde edilebilir. Bilim adamının, fenomenin hangi özelliklerinin idealleştirme için uygun temel olduğunu ve hangi özelliklerin göz ardı edilebileceğini sezmesi gerekir.
Kompozisyon Yöntemi
Grosseteste ve Roger Bacon, başlangıçta açıklayıcı ilkeleri teşvik etmek için kullanılan verilere dahil edilmeyen sonuçların çıkarılmasını önererek Bileşim Yöntemi’ni genişletti. Galileo, mermilerin parabolik yörüngesine ilişkin hipotezinden, maksimum menzile derecede ulaşıldığı sonucunu çıkararak bu prosedürün çarpıcı bir uygulamasını yaptı.
Maksimum aralığın derecede elde edildiği Galileo’nun çalışmasından önce biliniyordu. Galileo’nun başarısı bu gerçeğin bir açıklamasıydı. Galileo ayrıca parabolik yörüngeden aynı aralığın dereceden eşit derecede uzak yükseklik açıları için elde edildiğini çıkardı, örn. derece ve derece. Bunun topçular tarafından tanınmadığını iddia etti ve bu olayı matematiksel gösterinin eğitimsiz deneyime üstünlüğünü övmek için kullandı.
Bilimsel teori nedir
Bilimsel Kanun Nedir
Bilimsel teoriler
Bilimsel araştırma aşamalarında Kanun teoriden sonra mı gelir
Bilimsel yasa nedir
Teori Nedir
Bilimsel teori örnekleri
Hipotez Nedir
Deneysel Onay
Grosseteste ve Roger Bacon, elde edilen sonuçların deneysel olarak daha fazla test edildiği üçüncü bir aşama Çözüm ve Kompozisyon Yöntemine eklemişlerdi. Galileo’nun bu üçüncü aşamaya yönelik tutumu çok farklı değerlendirmeler aldı.
Deneysel metodolojinin savunucusu olarak selamlandı. Ama aynı zamanda deneysel doğrulamanın önemini takdir edemediği için eleştirildi. Hem bilimsel prosedür hakkındaki yorumlarından hem de bilimsel uygulamasından her değerlendirme için bir vaka oluşturulabilir.
Galileo, deneysel doğrulamanın değeri konusunda belirsiz açıklamalar yaptı. Baskın vurgusu olumlu. Örneğin, İki Yeni Bilimle İlgili Diyaloglar’da Salviati düşen cisimler yasasını çıkardıktan sonra, Simplicio bu ilişkinin deneysel olarak doğrulanmasını istedi.
Galileo, Salviati’ye “bir bilim adamı olarak yaptığınız talep çok makul bir taleptir; çünkü matematiksel gösterimlerin doğa olaylarına uygulandığı bilimlerde bu bir gelenek ve tam anlamıyla böyledir.
Bununla birlikte, Galileo’nun ara sıra deneysel doğrulama görece önemsizmiş gibi yazdığı da doğrudur. Örneğin, bir merminin menzilinin yükseklik açısı ile değişimini çıkardıktan sonra, “nedenlerinin keşfedilmesiyle elde edilen tek bir olgunun bilgisi, zihni başvurmaya gerek kalmadan başka gerçekleri anlamaya ve tespit etmeye hazırlar.
Galileo’nun bilimsel uygulamasında da deneyler üzerinde benzer bir kararsızlık bulunur. Çok sık olarak, muhtemelen kendi yaptığı deneyleri anlattı.
Fizik tarihi açısından, Galileo’nun en önemli deneyleri düşen cisimler sorunu üzerineydi. Galileo, topları çeşitli yüksekliklerde eğimli düzlemlerden aşağı yuvarlayarak düşen cisimler yasasını doğruladığını bildirdi. Bu deneylerde elde edilen değerleri belirtmese de, uçakların inşası ve düşme zamanının bir su saati ile ölçülmesi hakkında önemli ayrıntılara girdi.
Galileo ayrıca, düzlemlerin yükseklikleri eşit olduğunda farklı eğimlerdeki düzlemlerden aşağı hareket eden bir cismin elde ettiği hızların eşit olduğu hipotezini doğrulamak için sarkaçla deneyler yaptığını bildirdi. Bir sarkacın hareketinden oluşan bir kurşunun bağlı olduğunu iddia etti. ip bir çiviye çarptığında tutuklanır, ardından mermi salınımı engellenmediğinde yaptığı ile aynı yüksekliğe ulaşır.
Galileo, sarkaç-çivi deneyinin, eğimli düzlemlerdeki hareket hakkındaki hipotezi dolaylı olarak doğruladığını iddia etti. Kavşak noktasındaki “engel” nedeniyle bir topu bir düzlemde bir saniyede bir yukarı yuvarlayarak doğrudan onaylamanın pratik olmadığını kaydetti.
Galileo’nun daha az bilinen deneyleri arasında, yüzen içi boş bir ahşap geminin boşluk suyla doldurulduğunda batmadığının gösterilmesi12 ve yıldız çaplarının çıplak gözle abartıldığını göstermek için bir ip ile yıldızların örtülmesi yer alıyor.
Yaptığı varsayılan deney tanımlamalarına rağmen, Galileo’nun deneysel doğrulamaya olan bağlılığı tamamlanmadı. Teorilerine aykırı görünen deneysel kanıtları reddettiği durumlar var.
Örneğin, De motu’nun ilk çalışmasında Galileo, v1 ve v2’nin iki eşit kürenin düşme hızları olduğu ilişkiyi formüle etti.
Bu örnekte, havadan düşen cisimlerin davranışını tanımlamamasına rağmen, Arşimet’in kaldırma yasasını takip ettiğine inandığı matematiksel bir ilişki önermekten endişeliydi. Galileo daha sonra bu ilişkiyi, düşme mesafesinin geçen zamanla ilişkili olduğu kinematik bir yaklaşım lehine terk etti.
Galileo ayrıca gelgit teorisine elverişsiz olan kanıtları da reddetti. Gelgitlerin, Dünya’nın iki hareketinin periyodik olarak güçlendirilmesi ve karşıtlığından kaynaklandığına inanıyordu – Güneş etrafındaki yıllık dönüşü ve ekseni üzerindeki günlük dönüşü. Galileo’nun, kabaca ifade edilen hipotezi, belirli bir P portu için, devrim ve rotasyonun gece yarısı birbirini artırması ve öğlen birbirlerine karşı çıkması idi.
