EDEBİYAT KİTABI: ELEŞTİREL BİR KAVRAM OLARAK “EDEBİYAT”
‘Edebiyat’ ve türetilmiş sıfatı ‘edebiyat’ oldukça yüklü ve tarihsel olarak göreceli terimlerdir. Raymond Williams’ın Anahtar Sözcükler’de (1976) belirttiği gibi, on yedinci yüzyıla kadar “edebiyat”, günümüzün “yazarı” ile aynı nötr anlam taşıyordu ve birbirinin yerine kullanılıyordu.
Kültürel olarak üstün bir kitap biçimini belirtmek için ‘edebiyat’ın son derece değerlendirici kullanımı, on sekizinci yüzyılda (bütün ‘güzel harfleri’ kapsadığı zaman) başlar ve on dokuzuncu yüzyılda doruğa ulaşır. Williams, kelimenin modern uygulamasındaki karmaşıklıkları gözlemler vardır. Geçmişle ilgili olarak, edebiyat hala nispeten genel bir kelimedir.
Örneğin roman, şiir veya oyun yazmayan Carlyle ve Ruskin, İngiliz Edebiyatına aittir. Ancak, edebi değere sahip olabilecek veya edebi ilgiye sahip olabilecek veya olmayabilecek diğer yazı felsefesi, denemeler, tarih vb. ya da her neyse, bunlar ‘iyi yazılmış’) ama şu anda normalde iyi yazılmış kitaplar olarak anlaşılabilecek edebiyat olarak tanımlanmayan, ancak yaratıcı veya yaratıcı türden kitaplar olarak daha açık bir şekilde anlaşılan edebiyat olarak tanımlanıyor.
Yayıncılar geleneksel olarak kendilerini, aksi takdirde yazarlar tarafından “yaratılan” ve çeşitli satış noktaları aracılığıyla “dağıtılan” kitapların birincil “üreticileri” olarak görmüşlerdir. Kitap ticareti içinde “üretim”in iki ana geleneksel kullanımı vardır:
(1) Günlük olarak, yayıncının “Üretim Departmanı” tarafından kitapların planlanması ve bunların (genellikle taşeronlukla) üretimi için geçerlidir. Üretim, basılacak kopya sayısı, kağıt seçimi, tip ve ceket tasarımı gibi konularda kararları içerir; reklam bütçesi; tanıtım çabası; ortak yayın ve yan haklar düzenlemeleridir.
(2) Yıldan yıla ‘üretim’, çıktı ile ölçüldüğü üzere kitap endüstrisindeki faaliyet seviyesini ifade eder. Bu nedenle üretime en basit yaklaşım, toplam kitap ticareti istatistiklerini ve bu toplam içindeki edebi kitapların oranını kaydetmektir. On beşinci yüzyıldan beri, edebi kitapların tüm başlıklara oranı (kabaca) yüzde 10 ila 25 arasında değişmiştir. H.S.Bennett, İngiltere’de 1477 ile 1557 yılları arasında üretilen 6.000 kitap olduğunu tahmin ediyor.
1980’lerin sonundaki mevcut başlık üretimi, İngiltere’de ve Amerika’da 40.000 ila 50.000 arasındadır. Edith L.Klotz (1938), 1480 ile 1640 yılları arasında üretilen “edebi” gelgitlerin oranının yüzde 13 olduğunu, ancak bazı yıllarda tüm kitapların dörtte birine kadar çıkabileceğini tahmin ediyor.
En son Amerikan rakamlarına göre (1988–9), edebi başlıkların yıllık çıktı içindeki oranı da (yaklaşık olarak) yüzde 13’tür. Bu nispeten istikrarlı kesim içinde, farklı edebi türlerin popülaritesi büyük bir değişim kaydetti. Britanya ve Amerika’da on dokuzuncu yüzyılın başlarından bu yana, roman, yıllık tüm başlık üretiminin yaklaşık onda birini oluşturdu ve açık ara baskın “edebi” tür haline geldi.
Katalogların analizi, 1773 (romanların toplam çıktının yaklaşık yüzde 8’ini oluşturduğu) ve 1803 (romanların bütünün yüzde 15’inin biraz altına düştüğü zaman) arasında kurgu öğelerinde önemli bir büyüme olduğunu keşfeder.
Bu avans şiir ve çeviri pahasına oldu. John Feather’a göre, on sekizinci yüzyılda yayınlanan tüm kitapların yaklaşık yarısı şiirdi. 1825’e gelindiğinde şiir, tüm kitap çıktısının yaklaşık yüzde 10’unu oluşturan kurgu ile aynı seviyeye geliyordu. Verse, on dokuzuncu yüzyıl boyunca, yirminci yüzyılda tamamen azınlık bir zevk haline gelmek için zemin kaybetti.
Edebiyat Ne İşe Yarar PDF
Edebi eleştiriler örnek
Eleştirel Okuma örnek metin
Eleştirel Okuma makale
Rita Felski Edebiyat Ne İşe Yarar PDF
Eleştirel Okuma ders notları
Eleştirel Okuma Nedir
Eleştirel Okuma basamakları nelerdir
ÜRETİM: MALZEMELER VE BİLEŞENLER
Fiziksel bir nesne olarak kitap, bir emek gücü tarafından üzerinde çalışılan ve üretici bir aygıt tarafından bir araya getirilen malzemelerden oluşur. Yazmak gerekli bir ön koşuldur; ve görünüşe göre alfabetik alfabe sistemleri kitap üretimine ideografik, logografik veya resimsel sistemlerden daha erken ve daha doğal bir şekilde uygundur.
Hareketli ve yeniden düzenlenebilir blokları veya yazıları yazdırmanın kök teknolojisi Çin’de biliniyordu, ancak binlerce karakterin işlenmesiyle ilgili lojistik sorun nedeniyle hiçbir zaman geliştirilmedi. Mürekkep, kağıt, karton veya bunların sentetik eşdeğerleri, bir kitap oluşturmak için gerekli olan temel fiziksel kaynaklardır.
Tip oluşturma için, ilk baskılar kuyumculardan yumuşak metal teknolojisini ödünç aldı. (Bir akşamdan kalma olarak, kuyumcu zanaatlarından bazıları, çağlar boyunca ultra pahalı lüks lüksü etkilemiş görünüyor; kitaplar, özellikle yeni İngiliz kitapları, her zaman fahiş fiyatlı mallar olmuştur.)
İlkel kitap ticareti için perakendecilik uygulamaları, özellikle uluslararası bağlantıları olan (Caxton’ın eğitim aldığı) kumaş ticareti gibi, şehir pazarındaki benzer ticari faaliyetlerden ödünç alındı. Erken kitap ticareti benzer şekilde teşhir, dağıtım ve reklam tekniklerini diğer perakende işletmelerinden ve pazarın alt ucundaki seyyar satıcılıktan ödünç aldı.
Caxton onbeşinci yüzyılın sonlarında, daha sonra ayrı kitap ticareti departmanlarına ayrılan birçok işlevi kendi içinde merkezileştirdi: komisyoncu, editör, dizgici, matbaacı, depocu, toptancı, yayıncı, kitapçı, yayıncıydı ve ihtiyaç duyulduğunda yazar ve yazardı.
Ancak özel yayıncılık faaliyetlerinin ne kadar modern göründüğü şaşırtıcı. Kitapları esas olarak İngilizceydi ve ticari bir davet ruhu içinde bir “okuma topluluğu”na hitap ediyordu (yani, sipariş edilmedi veya gösterişten uzak yayımlanmadı); Daha sonraki genel ticari yayıncılar gibi, Caxton da bir “karma liste” oluşturdu; basımları şaşırtıcı derecede büyük görünüyor ve açıkça ilkel bir ön ve arka liste düzenlemesi işletiyordu; öncelikle ticari bir kâr elde etmek için iş yapıyordu.
Caxton’ın modern yayıncının çok önemli “bekçi” rolünü sezgisel olarak üstlendiğini de varsayabiliriz: yani, sadece bazı kitapları basmak değil, sonsuz sayıda daha fazlasını dışarıda tutmak gerekir.
Her zaman kitap biçiminin saygınlığını isteyen bir el yazması fazlalığı vardır; ve yalnızca layık adayların başarılı olmasını sağlamak, beğeni ve muhakeme yoluyla yayıncının başlıca kültürel sorumluluğudur. Yayıncılık her zaman kıt bir olanak olmuştur, makul bir şekilde paylaştırma ve ret makbuzunun sağlam bir şekilde kullanılmasını gerektiren bir olanaktır.
Yayıncı bu rolü öncelikle hayırseverlik nedeniyle değil, işletmenin mali yapısı nedeniyle kabul eder. Ekipmana yüksek bir başlangıç sermayesi yatırımı ve bazen edebi malzeme satın alınmasını gerektirir. (“Bazen” gerekli bir niteleyicidir. Caxton, yazarın edebi “mülkünün” ayrıcalıklı yaratıcısı ve yasal sahibi olduğu fikrinden çok önce gelir.
Bu karmaşık hukuk kavramı, on sekizinci yüzyıla kadar tasarlanmadı ve uygulanmadı. Gecikmenin ana nedeni, kitap satışının bağımsız yazarlığı desteklemek için yeterli artı değer üretmemesiydi.) Nakit getirileri, yayıncı için hiçbir zaman, çoğu edebi yazarın ödemeyi yıllar önceden beklediği yirminci yüzyıldaki kadar yavaş değildir. Ve başarı tehlikelidir: Kitapların para kazanmaktan çok kaybetmesi her zaman böyle olmuştur.
