Eşitsizlik Eleştirisi
Kadınlara yönelik şiddet ve baskının belirli örneklerini eleştirmesine rağmen, Terry’nin oyunları, diğer medyada çalışan bazı feministlerin çalışmalarında olduğu gibi, kadının toplumdaki statüsünü iyileştirmek için devrimin gerekli olduğu konusunda asla ısrar etmedi. Eşitsizliğe itirazları genellikle bu tür durumlar yaratan bir ekonomik sistem açısından ifade edilmez, daha ziyade bireysel koşullara, kurumsal yozlaşmaya veya sözlü ve kavramsal çarpıklıklara karşı protestolar olarak ortaya çıkar.
Örneğin, hem kadın mahkûmlara yapılan muameleyi hem de mecazi olarak modern toplumun kuralları ve pratikleri içinde kadınların yaygın biçimde hapsedilmesini sert bir şekilde kınayan Babes in the Bighouse gibi bir oyunda bile, meydan okuma seyircinin sorumluluk duygusuna yöneliktir ve itibar, bu tür hapishaneleri destekleyen ekonomik ve politik sistemler değildir.
Terry’nin bu konudaki bakış açısı arketipsel olarak Amerikan olmuştur ve izleyicisinin de çoğunlukla iddialı bir şekilde Amerikalı olduğu düşünülürse stratejik bir seçim olabilir. Amerikan romantizminin kendi feminist versiyonunu canlandıran Terry, oyunlarının çoğunda mevcut olan olumlu, ancak artımlı değişimi vurgulamayı seçti: dramalarında kadınlar ‘canlı ve iyi’ ve daha da iyisini yapma yolundalar.
Bu iyimserlik, Terry’nin çalışması boyunca belirgindir. Kadınları açıkça kadın olarak ele alan ilk oyunlarından biri olan Sakin Anne (1965), anneler ve kızları arasındaki bağların yanı sıra gerilimleri de tasvir eder, ancak bir kaynak olarak kadının üreme yeteneklerini çağıran ritüel benzeri bir ilahiyle biter. Viet Rock (1966) “ölüm sessizliği” ile sona erer, ancak oyunculuk grubundaki yoğun topluluk ortamı, izleyicileri bu savaşta temsil edilen ve uygulanan çeşitli baskıların üstesinden gelebileceğimize inanmaya kasıtlı olarak teşvik etti.
Terry’nin Yaklaşıyor Simone’daki (1970) en unutulmaz an, oyunculuk ekibinin her bir üyesinin Simone’un bir parça giysisini üstlenmesi, sembolik olarak onun acısını ve kadınların özgürlüğü için verdiği mücadeleyi üstlenmesidir. Simone Weil, Terry’nin elindeki tiyatro gibi bir modeldir, ancak dramatize edildiğinde, kahramanlığı onu diğerlerinden ayırmak yerine diğerlerine katabilir.
Megan Terry 1974’te Omaha Magic Theatre’a taşındığında, altmışların deneysel tiyatrosunda şekillendirmeye başladığı feminist söylemin yeni bir aşamasına başladı. Omaha’da, meslektaşı Jo Ann Schmidman ile daha kesin olarak ortak çabalara odaklandı; birlikte Omaha’daki yerel topluluğa hitap ettiler. Müziğin yoğun kullanımı, yenilikçi setler ve dönüşümsel performans teknikleri, içkiden uyuşturucuya, koşudan aile ilişkilerine, eğlenceli ve kışkırtıcı birçok izleyici kitlesine uzanan çeşitli konularda prodüksiyonlar yaptı.
Terry’nin 1983’te JoAnne Metcalf ile yaptığı işbirliği, Mollie Bailey’in Gezici Aile Sirki: Ana Jones’un Hayatından Sahneler, draması için yeni ve giderek politikleşen bir yönü temsil ediyordu. Terry, çağdaş Amerikan toplumunun en çekişmeli alanlarından birine girerken önceki çalışmalarının temel iyimserliğini koruyarak, günümüz dünyasında başarılı olan iki tür başarılı kadın arasında otantik iletişim ve karşılıklı destek olasılığını göstermeye cesaret ediyor. dünya, boyun eğmez düşmanlar gibi görünüyor.
Toplumsal eşitsizlik nedir
Eşitsizlik kuramı nedir
Eşitsizlik nedir Sosyoloji
Toplumsal EŞİTSİZLİK Türleri
Marx ve Weber sınıf karşılaştırması
Toplumsal tabakalaşma ve eşitsizlik nedir
Siyasal eşitsizlik
Max Weber teorisi
Bu dramadaki merkezi figürler ve olayların düzenleyicileri, ikisi de on dokuzuncu yüzyılda doğmuş olan Mollie Bailey ve Mother Jones’tur; birincisi Terry’nin hayal gücünden, ikincisi ise tarihin dışındadır. Terry’nin sahnelenen dünyasında, politik bir aktivist, sosyalist ve kadın ve çocuk hakları organizatörü olan Jones Ana, geleneksel bir ev hanımı olan Mollie Bailey’nin kötü düşmanı değil, yıldız sanatçısı ve müttefikidir ve ironik bir şekilde ele alınır.
Bu dünyada, dramaturjik ve politik olarak, dönüşüm ve olasılık, Terry’nin çalışması boyunca olduğu gibi anahtar motiflerdir, ancak açık varlıkları, sosyal-politik kozmosa artan ilgi ile arttırılmıştır.
Terry’nin altmışlı yıllardaki dramalarında muhalif gelenekler olan (ve yetmişlerde çoğu erkek oyun yazarının eserinden kaybolmadan önce Amerikan deneysel tiyatrosunda kabul edilen teatral pratik haline gelen) sahne dönüşümleri, Mollie Bailey’nin Gezici Sirk’inde sirk kahramanlıkları olarak yeniden canlandırılır. Terry’nin önceki çalışmalarından daha anlamlı bir şekilde, bu dönüşümler artık Amerikalı kadınların tarihlerini toparlayıp yeniden inşa etmelerinin de başarısıdır.
Mollie Bailey’nin Gezgin Aile Sirki’nin “Önsöz”ü, oyunun ironik tonuna ve efsanevi çerçevesine işaret ediyor. Geniş bir trapez veya platformda ‘görünmez’ sahne görevlileri tarafından havada asılı duran iki Kelt kraliçesi, aynı anda Mollie Bailey ve Mother Jones, şiddetli bir fırtınanın ortasında bir sal üzerinde İrlanda Denizi’ni geçiyorlar.
Sallarına, kabilelerinin diğer bilinçsiz üyeleri bağlanır. Mother Jones’un açılış cümlesi ‘Erkekleri kırbaçladınız mı?’ anında erkekler ve kadınlar arasındaki geleneksel güç ilişkilerinin tersine çevrilmesini kurar; erkekler sadece fiziksel olarak kadınlara boyun eğdirilmez, aynı zamanda cinsel tipler olarak, “erkekler” olarak muamele görürler. (Birkaç satır sonra, Jones Ana, Mollie’ye karaya en az bir erkekle “iyi durumda” ulaşacaklarına dair güvence verdiğinde bu anlayışı doğrular.)
Önsöz aynı zamanda Jones Ana ile Mollie Bailey arasında bir anne-kız ilişkisi kurar: ironik, tarihi adı ‘Anne’ tarafından önerilen rolü kelimenin tam anlamıyla yerine getiren Jones, sırayla ‘Anne’ye olan sevgisini ilan eden Mollie’ye komuta eder, talimat verir ve onu besler.
Teatral ve kültürel olarak, bu önsöz hem tanıdık hem de rahatsız edici. Deniz fırtınası ortamı ve ‘erkekleri kırbaçla’daki ‘Üst yelkeni al’ın eğlenceli yankısı, Shakespeare’in The Tempest’i açıkça hatırlatır; bu, tıpkı Terry’nin oyunu gibi, hem yeni dünyanın keşfinin tarihsel bağlamında, hem de zaman ve mekanın sihirli bir şekilde yorumlandığı ayrı bir gösteri alanının mitsel bağlamıdır.
Bununla birlikte, iki Kelt kraliçesinin salı, The Tempest’in yelkenli gemisinden çok uzaktır ve salın rotasını yöneten iki kadının, Shakespeare’in tamamen erkeklerden oluşan gemisinde yolcu olsalar bile yeri olmazdı. Cinsiyet klişelerinin aksine, Fırtına’nın erkekleri hızla sabrını kaybederek korku ve kaosa teslim olurken, Mother Jones çağdaş dramanın önsözünü Mollie’ye sıcak bir şekilde güven vererek bitiriyor.
