İşbirliği
İşbirlikçi etkileşim, insanlar ortak çıkarları desteklemek veya ortak hedeflere ulaşmak için birlikte hareket ettiklerinde ortaya çıkar. Bir basketbol takımının üyeleri birbirlerine pas verirler, rakipleri birbirleri için bloklar, ribaundlar ve ortak bir hedefe ulaşmak için birbirlerine yardım ederler. Benzer şekilde, aile üyeleri çıkarlarını bir aile olarak desteklemek için işbirliği yaparlar, karı koca hem iş sahibi olabilir hem de ev işlerini paylaşabilir ve çocuklar çimleri biçip bulaşıkları yıkayarak yardım edebilirler. Üniversite öğrencileri genellikle testler için birlikte çalışarak işbirliği yaparlar.
Fikir Ayrılığı
İşbirlikçi bir etkileşimde, insanlar ortak bir hedefe ulaşmak için güçlerini birleştirir. Aksine, çatışma halindeki insanlar, genel olarak ödüllendirilen bir nesne veya değer için birbirleriyle mücadele ederler. Çatışmalı ilişkilerin çoğunda, yalnızca bir kişi, bir başkasının pahasına kazanabilir. İnsanlar veya gruplar birbiriyle uyuşmaz değerlere sahip olduğunda veya bir toplum veya üyeleri için mevcut olan ödüller veya kaynaklar sınırlı olduğunda çatışmalar ortaya çıkar. Bu nedenle, çatışma her zaman güç kazanma veya kullanma girişimini içerir.
Çatışmanın çoğu zaman mutsuzluğa ve şiddete yol açması, birçok insanın buna olumsuz bakmasına neden olur. Bununla birlikte, insan toplumunda çatışma kaçınılmaz görünmektedir. İstikrarlı bir toplum, çatışmaları olmayan bir toplum değil, çatışmalarını adil veya acımasızca geçici olarak bastırarak çözmek için yöntemler geliştiren bir toplumdur.
Örneğin Lewis Coser (1956, 1967) çatışmanın toplumda olumlu bir güç olabileceğine işaret etti. 1950’ler ve 1960’lardaki Amerikan Sivil Haklar Hareketi, o zamanlar birçok insana tehdit edici ve yıkıcı görünmüş olabilir, ancak daha büyük sosyal istikrara yol açabilecek önemli sosyal değişikliklerin ortaya çıkmasına yardımcı oldu.
Zorlama, uygulandığı kişiler tarafından gayri meşru kabul edilen gücün kullanılmasını içerir. Daha güçlü olan taraf, bir ergene sokağa çıkma yasağı koymak için ceza tehdidini kullanan bir ebeveynin durumunda olduğu gibi, iradesini zayıf olana dayatabilir.
Zorlama, kuvvet veya güç tehdidine dayanır, ancak genellikle daha kurnazca işler.
Sosyolojik düşünme tabiri
19. yüzyıl sosyolojisi
Auguste Comte sosyoloji
Sosyolojik pozitivizm nedir
Sosyolojik yöntem nedir
Türkiye ‘de liberal görüşleri savunan sosyoloji ekolleri
Auguste Comte sosyoloji PDF
Sosyoloji nedir
Rekabet
Beşinci tür sosyal etkileşim, rekabet, bireylerin veya grupların, üzerinde anlaşılan kurallar dahilinde çatışmalarını onayladıkları bir çatışma biçimidir.
Rekabet, modern dünyada ortak bir etkileşim biçimidir, yalnızca spor alanında değil, piyasada, eğitim sisteminde ve siyasi sistemde. Örneğin Amerikan başkanlık seçimleri rekabete dayalıdır.
Her parti için adaylar ön seçimler boyunca rekabet eder ve sonunda büyük partilerin her birini temsil etmek için bir aday seçilir. Kalan adaylar, seçmenlerden oluşan bir ulusu başkanlık için en iyi kişi olduklarına ikna etmek için doğrudan birbirleriyle savaşırken rekabet daha da yoğunlaşıyor.
Bir tür ilişki, odaklanmış etkileşimlerin tamamını kapsayabilir: Mükemmel bir örnek evliliktir. Karı kocalar ev işlerinde ve sorumluluklarında işbirliği yaparlar. Ayrıca değişim etkileşimlerine de katılırlar.
Evli kişiler sık sık sorunlarını birbirleriyle tartışır, rolü bir anda dinleyici olan eş, eşin başka bir zamanda sempatik bir kulak vermesini bekler. Evli insanlar da ilişkilerinde çatışmalar yaşarlar.
Bir çiftin sınırlı bir parası olabilir ve her biri bunu farklı bir amaç için kullanmak isteyebilir. Paranın karşılıklı olarak üçüncü bir şekilde kullanılması konusunda anlaşamazlarsa, bir eş diğerinin pahasına kazanacaktır ve evlilik zarar görebilir.
Evliliği geri dönülemez biçimde zarar gören karı koca kendilerini doğrudan rekabet içinde bulabilir. Ayrılmak veya boşanmak isterlerse, çatışmaları yasal ve adli kurallara göre düzenlenecektir.
Hayatımızın seyri boyunca, sürekli olarak çeşitli sosyal etkileşim türlerine dahil oluyoruz çünkü zamanımızın çoğunu bir tür grup durumunda geçiriyoruz.
Bu durumlarda nasıl davrandığımız, genellikle, sosyologların sosyal organizasyon dediği şeyin ana bileşenlerini birlikte oluşturan, işgal ettiğimiz statüler ve oynadığımız roller gibi iki faktör tarafından belirlenir.
TEKNOLOJİ VE TOPLUM
Televizyon Sosyal Etkileşimi Azaltır mı?
İnsanlar geçmişte olduğundan çok daha az topluluklarının sosyal yaşamına dahil oluyorlar. Son otuz yılda PTA, Elks Kulübü, Kadın Seçmenler Birliği, Kızıl Haç ve işçi sendikaları gibi çeşitli organizasyonlara üyelik% 25 ile% 50 arasında azaldı. Resmi sosyalleşme ve ziyaret için harcanan zaman% 25 azaldı.
Siyasi katılım da, bir mitinge veya konuşmaya katılmak (1973 ile 1993 arasında% 36 düşüş), kasaba veya okul işleri ile ilgili bir toplantıya katılmak (% 39 düşüş) veya bir siyasi parti için çalışmak (aşağı % 56). Kilise katılımı bile 1960’lardan bu yana yaklaşık% 30 oranında azalmış gibi görünüyor.
Bu eğilim için duyduğumuz olağan açıklamalar, zaman baskısının şimdi geçmişe göre daha fazla olduğunu, alt kentleşmenin insanların daha fazla dağılmasına neden olduğunu ve kadınların ücretli işgücüne geçişinin ve iki -kariyer aileleri sınırlı boş zamanla sonuçlandı.
Araştırmacı Robert Putnam bu nedenleri kabul etmiyor ve asıl suçlunun televizyon olduğuna inanıyor. Tele vizyonun toplum üzerindeki etkisi arttıkça, insanlar onları sosyal gruplarda bir araya getiren bu faaliyetlerden daha fazla vazgeçmeye başladı.
1950’de Amerikan evlerinin ancak% 10’unun televizyon seti vardı, ancak 1959’da% 90’ı vardı. İzleme saatleri 1960’larda yaklaşık% 20, 1970’lerde ise% 7,5 arttı. 1998’e gelindiğinde TV hane başına düşen izleme, 1950’lerde olduğundan% 50’den fazla daha fazlaydı.
Ortalama bir Amerikalı şu anda günde yaklaşık dört saat televizyon izliyor. Bu, televizyonun ortalama bir insanın boş zamanının% 40’ından fazlasını emdiği anlamına gelir. Televizyon izlemek için harcanan her saat, sosyal etkileşimden zaman alıyor gibi görünüyor.
İlginç olan, diğer faaliyetlerin sosyal etkileşimden zaman almamasıdır. Örneğin, çok sayıda klasik müzik dinleyen, günlük bir gazete okuyan veya başka hobiler peşinde koşan insanların sosyal gruplara katılma olasılıkları daha az değil, daha düşüktür.
Televizyon izleme, sosyal toplantılara katılımı engelleyen tek boş zaman etkinliği gibi görünmektedir. Televizyonun olumsuz etkisi, hem medyanın hem de ilettiği mesajın aşırı büyümesidir.
Birkaç istisna dışında televizyon tek yönlü bir ortamdır. İzleyici, hangi kanalı izleyeceğini kontrol edebilir, ancak o kanaldan gelen bilgileri kontrol edemez. Televizyon basitçe bir pasif alıcılık durumu üretir.
Televizyondan gelen mesaj, çoğunlukla insanların olumsuz yönlerini gösteren bir mesajdır. Şiddet içerikli gösteriler, işlevsiz aileleri tasvir eden talk şovlar gibi popülerdir. Yerel haberler ölüm ve yıkıma odaklanıyor.
Ne kadar çok televizyon izlerse, dünyanın kaçınmaları gereken tehlikeli bir yer olduğunu düşünürler. İnsanlar, televizyonu izlemenin dünyaya açılmaktan ve sosyal faaliyetlerde bulunmaktan daha güvenli olduğu mesajını alırlar. Bu, sosyal etkileşim üzerinde yıkıcı bir güç gibi görünüyor.
