Kalıtım Tartışmaları
Fizik alanı yeniden doğarken, bilim adamları genetik bilimini kuruyor ve kalıtımla ilgili mevcut tartışmaları kızıştırıyorlardı. Özelliklerin kalıtımı hakkındaki modern teoriler, şu anda Çek Cumhuriyeti’nin bir parçası olan bir bölgede keşiş olan 1866 çalışmasından gelmektedir.
Sonraki nesillerdeki farklılıkları analiz etmek için bahçe bezelye bitkilerinin çeşitlerini hibritleştirdi (melezleştirdi). İki karşıt bitki özelliği (uzun veya kısa gibi) verildiğinde, bir özelliğin baskın olduğunu ve ikisinin karışımı olmaksızın ilk neslin tamamının baskın özelliğe sahip olduğunu buldu.
Ancak bir sonraki nesilde, bitkilerin yaklaşık dörtte birinde daha az baskın olan özellik geri geldi. Bu 3:1 oranı daha sonra matematiksel bir miras yasası olarak yorumlandı. Mendel’in çalışmaları otuz beş yıl boyunca takdir edilmese de, bazı bitki yetiştiricileri söz konusudur.
Daha sonra Mendel yasaları tarafından yönetilecek olan yeni özellikleri ortaya çıkarma mekanizması olarak bir organizmadaki ani rastgele değişim olan yeni bir kavram mutasyonu önerdi. Mendel yasalarının en açık sözlü savunucusu, 1905’te Mendel’in çalışmasına dayanarak kalıtım bilimini tanımlamak için genetik terimini türeten İngiliz biyologdu.
Mutasyon ve Mendelizm’i türlerin evrimini açıklamanın olası bir yolu olarak gördü. Danimarkalı Wilhelm Johannsen, genlerden bir nesilden diğerine bilgi aktaran birimler olarak bahseden ilk kişiydi ve genotip (baskın veya resesif özellikleri de dahil olmak üzere gen tipi) ile fenotip (görünür) arasında ayrım yaptı. – ance, hangi özelliğin baskın olduğuna bağlı olarak). Onun “saf çizgiler” teorisi, geni çevre tarafından değiştirilmeden aktarılabilen kararlı bir birim olarak belirledi.
Genetik üzerine en etkili deneyler, meyve sinekleri üzerinde deneylerin yapıldığı Columbia Üniversitesi’ndeki “sinek odası”nda gerçekleşti. Kısa ömrü nedeniyle melanogaster, özelliklerin bir nesilden diğerine aktarımını gözlemlemek için ideal bir yaratıktı.
Çalışmaları ayrıca genlerin fiziksel taşıyıcıları olduğu düşünülen kromozomların bağlantı modellerine tabi olduğunu da gösterdi. Mendel kalıtımının bu karmaşık hesaplamaları, çünkü bireysel özellikler her zaman bağımsız olarak kalıtılmadı, bunun yerine yalnızca diğer genlerle birlikte aktarılabilirdi.
Morgan’ın meyve sineği deneyleri, onu bireysel genlerin aynı kromozomlar üzerinde ikamet ederek birbirine bağlı olduğuna ikna etti. Geliştirilen kromozom kalıtım teorisi, genlerin kendilerinin fiziksel kromozomlar üzerinde konumlandırılarak “haritalandırılabileceğini” ima ediyordu.
Bunu ilk yapan öğrencisi, 1913’te tek bir kromozoma bağlı altı farklı özelliği tanımladı. Kromozom teorisi, yaklaşık on yıl boyunca da dahil olmak üzere diğer önde gelen genetikçiler tarafından saldırıya uğradı.
Daha sonra, 1940’larda, kromozom teorisi biraz değişti. ABD’li genetikçi Barbara McClintock, genlerin tek bir kromozom üzerinde birbirine bağlı olmasına rağmen, genlerin herhangi bir tek kromozomun zorunlu olarak kalıcı sakinleri olmadığına dikkat çekti. Bunun yerine, kendilerini yeniden yapılandırabilirler.
Bu “zıplayan genler”, gen haritalamanın süreksizliği nedeniyle Mendel yasalarındaki zorlukları daha da artırdı. Genetik, 1930’larda ve 1940’larda ufkunu genişletiyordu.
Örneğin, embriyologlar, dokuların gelişimleri boyunca kendilerini nasıl organize ettiklerini anlamanın bir yolu olarak genetiğe bakmaya başladılar. Ayrıca 1940’larda genetikçiler genetiğe biyokimyasal bir yaklaşım benimsediler ve her genin işlevinin tek bir enzim üretmek olduğunu belirlediler.
Ayrıca bilim adamları, kromozomların daha önce genetik bilgiyi taşıyacak kadar karmaşık olmadığı için göz ardı edilen deoksiribonükleik asitten (DNA) oluştuğu fikrini yeniden canlandırdı. Soruna tamamen farklı bir alandan yaklaştılar: bakteriyoloji.
Genetik faktörler Nelerdir
Huy genetik midir
Davranış genetiği Nedir
Kalıtımın davranış üzerindeki etkisi
Genetik faktörler ne Demek
Kalıtım derecesi formülü
Genetik özellikler Nelerdir
Anne babadan alınan genetik özellikler
Ancak bakterileri öldürme veya nötralize etme yöntemleri üzerindeki çalışmaları, DNA’nın bakteri yapısında kalıcı değişiklikler yapmada önemli bir rol oynadığını gösteriyor gibiydi. Bakteriyofajlar (bakterileri yok eden virüsler) üzerine devam eden araştırmalar, bilim adamlarının DNA’nın genetikteki önemi konusunda nihai olarak hemfikir olmalarıyla sonuçlanacaktır.
Bugün genetiğin ve evrimin uzlaştırılabilir olduğunu kabul ediyoruz, ancak uzun yıllar boyunca durum böyle değildi. Yüzyılın başlarında Darwinizm’in önde gelen savunucuları, belirli özellikler ile ölüm oranları arasında bir ilişki bularak, Darwinci doğal seçilimin nasıl işleyebileceğini göstermeye çalışmak için büyük popülasyonları kullanan biyometri uzmanlarıydı.
Genetikçiler ise başlangıçta doğal seçilimi Mendel kalıtımına rakip olarak gördüler. Diğerleri ikisini uzlaştırmaya çalıştı. İkisini yeni bir alanda, popülasyon genetiğinde bir araya getirmeyi savundu. Doğal seçilimin genotipten çok fenotipe göre hareket ettiğini gördü ve doğal seçilimin çoğu bilim insanının düşündüğünden çok daha hızlı hareket edebileceğini kaydetti.
Sanayi şehirlerinde daha iyi hayatta kalan koyu renkli güvelerin, daha açık renkli güvelerin ise yırtıcı hayvanlar tarafından daha kolay öldürüldüğü, artık ünlü bir örnek kullandı. Sewall Wright, genetik sürüklenme kavramını ortaya attı ve izole edilmiş popülasyonlarda doğal seçilimin önemini vurguladı.
Bu araştırmacılar 1920’lerde senteze başladılar ve sonraki on yılda Theodosius Dobzhansky, insanlardaki çok çeşitli genlerin, değişen ortamlara bariz bir şekilde uyum sağlamasından sorumlu olduğunu savundu.
Darwinciler ve Mendelciler güçlerini birleştiriyordu, ancak evrime karşı çıkanların çoğu kararlıydı. Evrim lehine olan en açık argümanlardan biri, 1940’larda genetikçiler tarafından ileri sürülen argümanların mevcut fosil kanıtlarıyla çok iyi uyuştuğunu güçlü bir şekilde savunan George Gaylord Simpson’dan geldi.
Bu, birçok bilim adamını ikna etse de, yalnızca toplumda halihazırda yanan bilim karşıtı duyguyu körükledi. Darwin 1859’da fikirlerini yayınlar yayınlamaz Darwinci evrim tartışmalara yol açtı ve bu 20. yüzyıla kadar devam etti. Bazıları, maymun soyundan gelme fikrinden hoşlanmayarak genel olarak evrime karşı çıktı.
Diğerleri saldırılarını özellikle Darwin’in evrime, rastgele değişimi ve kaynaklar için acımasız rekabeti vurgulayan doğal seçilime katkısına yönelttiler. İnsani bir evrim mekanizması olmaması bir yana, rastgele karakteri tasarıma yer bırakmamıştır. Evrim, modern dünyada uzun süredir sekülerleşmenin bir simgesi olmuştu.
