Komedi ÇıkarımlarıKomedi için çıkarımlar, Bergson tarafından tartışılanlardan çok farklıdır. Bergsoncu kahkaha eksantrikliği cezalandırır (komedi muhafazakardır), oysa bir şakayı karşılayan Freudcu kahkaha ve onun anlatımını motive eden öfke/arzu/hayal kırıklığı aracılığıyla, eksantriklik kısaca otoriteye galip gelir (komedi yıkıcıdır).Çelişki, C.L.Barber'ın etkili Shakespeare'in Şenlikli Komedisi'nde kullandığı "açıklığa kavuşturmak için salıverme" formülünde düzgün bir şekilde uzlaştırılır. Barber'ın alt başlığı önemli 'Dramatik Biçim Üzerine Bir Çalışma ve Sosyal Gelenekle İlişkisi'. Barber tarafından ikna edici bir şekilde aydınlatılan şenlikli komedi modeli, hiyerarşik baskıdan tatil eğlencesine kaçışı içerir, bu da zamanla yeni bir anlayışa ve nihayetinde daha akıllı ama yine de hiyerarşik bir toplumla yeniden bütünleşmeye yol açar. Bu, Michael Bristol'un belirttiği gibi, "kolektif uyumun kaynağı olarak yardımsever bir baskıyı zorunlu olarak destekleyen" bir şenlik ve hükümet okumasıdır.O halde, Barber'ın şenlikli komedinin bir işlevi olarak önerdiği şey, "yukarıya doğru" bir dönüşümdür. Bristol, Bakhtin'in karnavalı, Rönesans'ın "bağımlılığın, mülksüzleştirmenin ve sosyal disiplinin aşağıya doğru gidişinin bir kanıtıdır.Barber'ın Ian Donaldson'ın The World Upside Down (1970), Robert Weimann'ın Shakespeare and the Popular Tradition in the Theatre'ı (1978) ve Mikhail Bakhtin'in The Dialogic Imagination (1981) adlı yapıtından Bristol'ün Karnavalı ve Tiyatrosu'na uzanan yolculuğu, pleblerin etkileşimi üzerine yeni bakış açıları sunuyor. kültür ve komedi. John McGrath'ın A Good Night Out'taki argümanlarını besleyen, tiyatronun çalışma dünyasındaki aynı etkileşimdir.Yirminci yüzyılın komedi stratejileriyle en zorlu eleştirel karşılaşmalarının çoğu, şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Shakespeare ve Jonson arasındaki farklılıklara odaklandı. Robert Ornstein'ın (1969) iki yazarı Elizabeth komedisinin ikiz sütunları ya da zıt kutupları olarak sunarak başlayan kısa ve zarifçe çevrilmiş bir denemesini örnek olarak alabiliriz: 'romantik, olumlu ve çekici; diğeri hicivli, olumsuz ve (arada bir) itici.Ornstein'dan Jonson, "burjuva açgözlülüğünün yeraltı dünyasının kurnazlığıyla buluştuğu noktaya dar bir şekilde odaklanan... gerçekçi hicivli komedinin yeni bir yolunu" başlatmak için "eski romantik komedi tarzını" bilinçli olarak reddeder. Bu, "Bir Dogberry'nin beceriksizliğinin bir Borachio'nun entrikalarını karıştırabileceğini" tasavvur edemeyen bir adam, ilk emri "Aptaldan başka bir şey ol" olan bir adam, komedileri "bize Shakespeare'in komedilerinin ne kadar azını hatırlatan bir adam" bize kapitalist girişimin yükselişini ve çağının paralı mizahını anlatır.Dram Nedir
Komedi Nedir Edebiyat
Komedi Özellikleri
Entrika komedisi
Komedi türünde üç birlik kuralına uyulur mu
Tiyatro Terimleri
Komedya Nedir
Trajedi türünün ÖzellikleriNihai karşıtlık, Shakespeare'in "insanlıktaki ortak bağımız" vahiyleri ile Jonsoncu "insanlığımızın ortaklığını, alçaklığını ve muazzamlığını" ortaya çıkarması arasındadır. Ornstein'ın sonuç paragrafı bu karşıtlığı dile getiriyor.Shakespeare'in komedileri üzerine yazılanların çoğu benzer şekilde yumuşak ve aşkındır. Sir Walter Raleigh'in 1907 monografisinde muğlak bir şekilde gözlemlediği gibi, "cinsellik geleneği onun adına solmuş bir parfüm gibi yapışır". Ornstein'ın Jonson'a karşı duruşu neredeyse müdüre, Shakespeare'e karşı mütevazi. Bergson'un argümanını örneklemek için Jonson'ı kullanmış olabileceği kuşkusuzdur, ancak Shakespeare'i değil, ancak yazmaya devam edenler tarafından genel olarak eleştirel söyleme ve özellikle Shakespeare'e yapılan hizmeti sorgulamanın zamanıdır.Ornstein'ı okuduktan sonra, kendilerini Jonson'a göre modellemenin sonraki yazarların sadece sapkınlığı olduğunu düşündüğünüz için affedilebilir, böylece Bergson'un kahkahanın "açık olmayan aşağılama ve en azından dış görünüşünü düzeltme niyeti" hakkındaki sonuçlarını besleyebilirsiniz.Bergson'un "İşte bu yüzden komedi, gerçek yaşama komik olmayan teatral türlerden çok daha yakındır" çıkarımını açıklayan Shakespeare'den çok Jonsoncu uygulamadır. Jonson'ınki, çizgi roman sahnesinin normu olarak Cicero gerçekçiliğinin kurulmasına büyük katkı sağladı. Gücü ve uzun ömürlülüğü, Howard Barker'ın 22 Ağustos 1988'de Guardian'a sunduğu bir makalenin öfkeli açılış paragrafında görülebilir.Ve lanetli Yazar, kahkahaların kökünü kazımaya teşvik ederek, kısa önsözünü pantolonunu ayak bileklerine dolayarak, pullarla süslü iç çamaşırlarını ortaya çıkararak bitirir. Tiyatronun hileleri, protestosunu başka yöne çevirmek için komplo kurar. Barnes, eğitimli bir oyun yazarı, Jonson'ın bir hayranı ve tiyatroyu, onu evcilleştirenlerin yardımsever kontrolünden kurtarmak isteyen bir adam.Girişimcilerin ve izleyicilerin gevşekçe "Cicero gerçekçiliği" dediğim şeyin acısını çekeceğini biliyor. Gerçekten de, "komedi" gibi "gerçekçilik" de düşüşte olan bir kelimedir. Televizyon aracılığıyla aracılık edilen "gerçekçi", "kolayca tanınan"dan pek ayırt edilemez. (Howard Barker bu anlamda kullanıyor gibi görünüyor.) Bir ideoloji tarafından desteklense de gerçekçilik, işe yarayabilecek bir kelimedir. Yüzyılın tartışmasız en büyük komik drama yazarı olan Brecht, "Popüler ve Gerçekçi" üzerine bir denemesinde bunu söylüyor.Barnes'ın da kendine koyduğu bu tür bir programdır, tek bir oyun değil, toplu katliamla ilgili ortak bir kaygıyla birbirine bağlanan iki grotesk komedi. Sıkıntı birikir - şakalar da öyle. İlk oyunda Korkunç İvan'ın kişisel zulmüne tanık oluyoruz; ikincisinde, Nazi Almanya'sındaki gaz odalarındaki ölümleri detaylandıran komedi-bürokratların kişisel olmayan gaddarlığı; ve bir Sonsöz için, Bimko ve Bieberstein, Zyklon B üzerlerine dökülürken bir Yahudi çift eylemi gerçekleştirir.Her şeyi yeniden işleyebilen, artık Jonson, Jarry, Brecht tarafından şok edilmeyen, güçlüler tarafından güçsüz kılınan bir tiyatroya yapılan bir saldırıdır. Başlangıçta bir Yazar, Bergson'a ve komediyi eleştiren eleştirmenlere ateş püskürüyor -ve aptal durumuna düşürülüyor ve sonunda, Jewel ve Warriss (ya da Vladimir ve Estragon?) ölürken bizi gülmeye davet ediyor. Bence başarılı bir oyun değil, ama Barnes bugün komedi konusunda haklıysa, öyle olsaydı ne fark ederdi?Barnes'ın insancıllığı, nihayetinde, alternatif bir komik gerçekçiliği sürdürmek için fazla güvensiz bir ideolojidir. Sağlam ayaklı Northrop Frye, dünya edebiyatını Hristiyanlıktaki bir ana merkezden basar: "Hıristiyanlık trajedisi açısından, Dante'nin commedia adını verdiği daha büyük kurtuluş ve diriliş şemasında bir bölümdür". Anatomy of Criticism'de (1957), A Natural Perspective'de (1965) Shakespeare odaklı bir komedi üzerine kapsamlı yazılar yazmıştır.
Kapitalizm Başlangıcı
Nihayetinde, Marx’ın tarihi, kökenleriyle değil, kapitalizm ve kapitalistlerin nasıl işlediğiyle ilgilidir. Sonuç olarak, Marx kapitalizmin ne zaman başladığını hiçbir zaman kesin olarak saptamaz, ne de sosyal aktörlerin neden ilk birikimle meşgul oldukları ve böylece kapitalizmi belirli bir zamanda ancak daha önce değil ve Avrupa’da ama başka yerde değil de başlatabildikleri sorusuna yanıt vermez.
Marx’ın kapitalizmin başlangıcının zamanlaması konusundaki muğlaklığı ve erken kapitalizmin olgun biçiminden (ki en çok incelemekle ilgilendiği şey) ne kadar farklı olduğuna dikkat etmemesi, 1940’ların başından itibaren uğraşan Marksistler için çok az rehberlik bıraktı. “feodalizmden kapitalizme geçiş” üzerine bir tartışma.
Bu Marksistler, farklılıklarına bakılmaksızın, görevlerinin kapitalizmin mevcut bir sosyal sistemden nasıl geliştiğini açıklamak olduğu konusunda hemfikirdi. Bu küçük bir başarı gibi görünebilir: Sonuçta, tüm sosyal sistemler ve tüm sosyal olaylar, o geçiş anından önce var olan toplumda oluşur.
Bununla birlikte, pek çok (belki de çoğu) sosyal bilimci, olayı veya sosyal sistemi açıklamak için o kadar heveslidir ki, meydana geldiği tarihsel bağlamı gözden kaçırırlar. Bu, yukarıda gördüğümüz gibi, Weber ve feodalizmin veya geleneksel toplumun durgun olduğuna inanan, kapitalizm öncesi dinamikleri görmezden gelen ve bunun yerine Protestanlığın veya modernleşmenin birdenbire nasıl tamamen yeni bir sosyal dünya yarattığına dair teoriler inşa eden Weber ve çoğu Weberyan için bir sorundur.
Marksistler Weberyanlardan çok farklı bir yaklaşım benimsedi. Marksistler, belirsiz bir şekilde tanımlanmış olsa da geleneksel toplumlardan kapitalizme veya modernleşmeye kadar tek bir yol belirlemek yerine, kapitalizmin başladığı zamanı ve yeri saptamaya çalışmak için tarihsel kanıtı derinlemesine incelediler. Özünde Weberyanlar (Fulbrook, Gorski ve Ikegami gibi dikkatli tarih örnekleri hariç) Weber’den daha az tarihsel hale gelirken, Marksistler Marx’tan daha tarihsel hale geldi.
Kapitalist sistem Nedir
Kapitalizm
Kapitalizm Nedir
Kapitalist Nedir
Kapitalizm kurucusu
Kapitalizm örnekleri
Günümüzde kapitalizm
Türkiye kapitalist mi
Marksistler, feodalizmden kapitalizme geçiş tartışmalarında, kapitalizmin ne olduğu ve bu nedenle de onun kökenlerinin hangi işaretlerini tanımlamaları gerektiği konusunda hemfikir değillerdi. İlk olarak Paul Sweezy ([1950] 1976) tarafından formüle edilen bir görüş, kapitalizmi pazar için üretim olarak tanımladı. Bu Marksistler bir anlamda Weber gibiydi. Feodal sınıf ilişkilerinin kapitalizmi nasıl yaratacağını görmediler. Bunun yerine, feodal toplumun dışında bir sektörde var olduğuna inandıkları şehirleri, piyasaların ve burjuvazinin kaynağı olarak gördüler.
Bu perspektifle ilgili zorluk, feodal Avrupa’da ve diğer kapitalizm öncesi toplumlarda (antik Roma dahil) geniş pazarların olmasıdır. Bununla birlikte, kentleşmiş İtalya gibi Orta Çağ ve Rönesans Avrupa’sında en geniş pazarlara sahip bölgeler, daha fazla sermaye birikimi avantajlarına ve mevcut ticaret ağları üzerindeki kontrollerine rağmen, sonraki ekonomik gelişmenin lokasyonları haline gelmedi.
Kapitalist geçişin motorunu feodalizmin dışında bulma girişimi, Weber ve modernizasyon teorisyenleri için olduğu kadar, Marksistler için de bir çıkmaz sokaktı.
Sweezy’nin argümanını meydan okumak için yazdığı Maurice Dobb (1947) tarafından benimsenen yaklaşım çok daha verimli oldu. Marx’ı daha yakından takip eden Dobb, kapitalizmi bir sömürü ilişkisi olarak tanımladı.
Dobb ve entelektüel müttefikleri5, köylülerin topraktan ne zaman ve nerede mülksüzleştirildiklerine ve toprak ağaları özel mülkiyet olarak toprak üzerinde tam kontrol elde ettikçe ücretli işçilere dönüştüklerine dair kanıt aradılar. Bu yaklaşımın avantajı, analizi mevcut bir sosyal sisteme odaklaması ve onu dönüştüren ve nihayetinde kapitalizmi getirecek şekilde feodalizm içindeki dinamiğin ne olduğunu sormasıdır.
Bu Marksist ekolünün kilit tarihsel anı, çoğu tarihçi tarafından feodal tarım ekonomilerinin tarihindeki büyük bölünme olarak görülen 1348 Kara Ölümü idi. Nüfusun şiddetli düşüşü, köylü işçisini kıtlaştırdı ve ekilebilir arazi kıtlığını sona erdirdi.
Köylüler, kiracılık koşullarını yeniden müzakere etmeye veya ev sahiplerinin daha iyi anlaşmalar sunduğu yerlere kaçmaya çalışırken, toprak ağaları kiracıları mülklerinde kalmaya zorlamaya çalıştı. Çoğu İngiliz ve Fransız kiracı, malikane lordlarından daha fazla özerklik kazanırken, ev sahipleri Doğu Avrupa’daki kiracılarının çoğunu yeniden yerleştirmeyi başardılar.
Bu, Kapitalizmin başladığı an mı, Weber’in Reformasyonunun Marksist karşı noktası mı? Tam olarak değil. Maurice Dobb (1947), İngiliz köylülerinin yeni özgürlüklerini kullandıklarını ve toprak sahiplerinin, toprağın ticari kiralanması ve sınırlı çoğalma ile karakterize edilen bir “küçük üretim tarzı” yaratarak, kiracılar üzerindeki daha az kontrollerine uyum sağladıklarını ileri sürer. Tam teşekküllü kapitalizmin 1640 İngiliz Devrimi’nde loncanın ve aristokrat iktidarın yok edilmesini beklediğini savunuyor.
Dobb’un feodalizmden kapitalizme geçiş analizi, iki ana kusurdan muzdariptir.
Birincisi, Kara Ölüm’den sonra köle emeğinin kaldırılması ile toprakta özel mülkiyetin gelişmesi ile çok sayıda köylünün proleterleşmesi arasında neden iki ila üç yüzyıllık bir gecikme olduğunu açıklayamıyor. Henrician Reformasyonu.
İkincisi, benzer küçük üretim tarzlarının ve benzer geç feodal siyasal sistemlerin niçin İngiltere’de Fransa’dakinden bir buçuk yüzyıl önce bir burjuva devrimi ürettiğini açıklayamıyor. Dobb, bu ikinci açıdan başarısız oldu, çünkü Fransa’da benzer bir sınıfın büyümesini engellerken, 1640’ta aristokrasiyi yenebilecek bir İngiliz burjuvazisini yaratan küçük (veya feodal) üretim tarzına içsel bir dinamik tanımlamıyor.
Kara Ölüm’den İngiliz kapitalizmine götüren olası olayların gerçek sırasını hiçbir zaman belirtmezken, araştırmayı 1348 Kara Ölüm’den 1640 İngiliz Devrimi’ne kadar geçen üç yüzyıla odaklayarak daha fazla tartışmaya yol açtı ve yolu açtı. Avrupa’da sınıf çatışması ve ekonomik ve politik değişim hakkında daha fazla karşılaştırmalı tarihsel araştırma için kullanılır.
Sonraki büyük gelişmeler Robert Brenner (1976, 1982) ve Perry Anderson’dan (1974) geldi. Brenner ve Anderson, Dobb gibi, Kara Ölüm’ü çok önemli bir dönüm noktası olarak gördüler, ancak etkilerini farklı şekilde analiz ettiler. Neredeyse sadece Britanya’ya odaklanan Dobb’un aksine, Brenner ve Anderson, Doğu ve Batı Avrupa ile Britanya ve Fransa’yı karşılaştırdılar.
