Dipnotları KullanmaGenel bir kural olarak dipnot kullanmamak en iyisidir. Bunun yerine, ilgili bilgileri metninizin ana gövdesine dahil etmeye çalışın. Ancak bazen dipnot kullanmak isteyebilirsiniz. Bunu yapmanın iki ana nedeni vardır:1. Ek bilgi sağlamak ya da o anki tartışmanızla doğrudan ilgili olmayan ancak yine de ilgili ve potansiyel ilginizi çekebilecek bir noktayı kısaca belirtmek istiyorsunuz.2. Bir kaynağın ayrıntılarını vermek istiyorsunuz. Günümüzde çoğu yazar dipnot kullanmak yerine bu bilgiyi bibliyografyalarında makalelerinin, araştırma raporlarının vb. Ancak bazen kaynaklara dipnot olarak yer verilecektir. Bu, kaynağın o anki tartışmayla doğrudan ilgili olmadığı, ancak yine de bir düzeyde ilgili olduğu ve okuyucunun ilgisini çekebileceği durumlarda meydana gelme eğilimindedir.Latince ve İngilizce kelimeleri ve kısaltmaları alıntı ve dipnotlarla kullanma son derece önemlidir. Akademik yazımda sıklıkla kullanılan bir takım kelimeler ve kısaltmalar vardır. Onlara aşina olmak ve onları anlamak sadece okumanıza yardımcı olmakla kalmayacak, aynı zamanda yazarken daha verimli ve ekonomik olmanıza da yardımcı olacaktır. İşte bilmeniz gereken en önemli kelimeler ve deyimler.Yazı Stili Hakkında Bilmem Gerekenler Nelerdir?Tarz, hem yerli hem de yerli olmayan öğrencilerin genellikle kararsız hissettikleri rapor yazmanın bir yönüdür. Neyin 'iyi stil' yaptığını tam olarak bilmek zordur ve açıklamak daha da zordur.Bunun nedeni büyük ölçüde, anadili İngilizce olan kişiler olarak, okuma ve yazma süreçleri aracılığıyla iyi bir stil öğrenme eğiliminde olmamız ve onu yaratanın veya altında yatan şeyin ne olduğunu asla sorgulamamamızdır. İşleri daha da karmaşık hale getiren şey, iyi stil hakkındaki fikirlerin zaman içinde değişmesi ve eskiden iyi stil olarak kabul edilen şeyin bugün artık öyle olmamasıdır.Yani oldukça akışkan, değişken bir kavram, hareketli bir hedef gibi bir şey. Yine de, akademik yazıda fikirlerin nasıl ifade edilmesi gerektiğine dair belirli beklentiler var. Bu nedenle, "iyi stil" kavramını veya neyin kabul edilebilir uygulama olarak kabul edildiğini açıklamak için biraz girişimde bulunulması gerekir.Neyse ki, ödevlerinizi veya araştırmalarınızı yazarken kendinizi ifade etme biçiminizde size yol göstermesine yardımcı olabilecek birkaç genel ilke vardır. Bunlar birkaç basit başlık altında ele alınabilir.Açık ve öz bir şekilde yazmakBu, iyi bir akademik yazıya ilişkin fikirlerin nasıl değiştiğine iyi bir örnektir. Eskiden uzun, karmaşık cümleler ve karmaşık kelime dağarcığı, yazarın bilgili ve iyi eğitimli olduğunun bir göstergesiydi. Bu nedenle, okuyucuyu daha çok çalıştırsalar bile olumlu karşılandılar! Ancak günümüzde daha basit, daha anlaşılır kelime dağarcığı ve okuyucunun fikirlere daha kolay ulaşmasını sağlayan yazı tercih edilmektedir.Karmaşık ve uzun cümlelerden kaçının. Netlik çok önemlidir, bu nedenle yazınızı olabildiğince kolay okunabilir ve okuyucunuz için erişilebilir hale getirmelisiniz. Cümlelerinizi kısa ve öz tutun, ancak kulağa 'dalgalı' gelecek ve akıcı olmayacak kadar kısa değil. Alakalı olun, her kelimeyi sayın ve her cümlede birden fazla fikir ifade etmemeye çalışın.Açıklık ve özlü olmayı hedeflerken dikkate alınması gereken birkaç teknik vardır, ancak en önemlilerinden ikisi paralel yapı ve cümle birleştirmedir. Şimdi sırayla bunların her birine bakalım.Word de dipnot numarası değiştirme
InDesign dipnot ayarları
Dipnot ayarları
Dipnot Yazım Kuralları
Makalede dipnot Nasıl yazılır
Dipnot Nasıl yazılır örnek
Word dipnot ayarları
Tezde dipnot Nasıl yazılırParalel YapıParalel yapı, dilbilgisi biçiminde benzer (paralel) olan ve bu nedenle bir tür denge veya simetri oluşturan cümle öğelerini ifade eder. Bu öğeler, hem ve, (n)ya (n)veya, sadece değil ama aynı zamanda gibi koordinasyon bağlaçlarıyla ve, ama, veya, for veya eşli koordinasyon bağlaçlarıyla birleştirilen sözcükler, tümcecikler veya yan tümceler olabilir. Not kullanılarak zıtlaştırılan öğeler, paralel yapılar olarak da ifade edilebilir.Unutma:• Bir listede birden fazla öğe ile uğraşırken paralel yapı kullanılmalıdır;
• Cümlenin ilk öğesi için seçilen dilbilgisi biçimi, aynı cümlenin sonraki öğeleri için kullanılmalıdır. Başka bir deyişle, bir tür model görevi görür.Paralellik, 1. ve 2. maddelerden farklı bir gramer yapısı kullanan 3. madde ile bozulur. 1. ve 2. maddeler isim tamlaması kullanırken, 3. madde ilgi tümcesi ile başlar. Aynı cümleye tekrar bakın, ancak 3, 1 ve 2 ile 'paralel' olacak şekilde isim tamlamasına dönüştürüldü.Bu tür cümleler (çoğunlukla listeler halinde okunur) denemelerin ve araştırma raporlarının giriş, özet ve sonuç bölümlerinde sıklıkla bulunur.Paralellik, bir ürünün niteliklerinin yanı sıra adını da pekiştirmek için reklamlarda sıklıkla kullanılmaktadır. Listelendiğinde, bu örnekteki üçüncü öğenin yapı olarak ilk ikisiyle paralel olmadığı açıkça ortaya çıkıyor. Daha akıcı bir cümle oluşturmak için bunu düzeltmenin çeşitli yolları vardır.Cümle BirleştirmeAçık ve öz bir şekilde yazmanın ve akıcı bir metin oluşturmanın başka bir yolu da cümleleri dikkatli bir şekilde birleştirmektir. Bu, kısa, dalgalı cümleler ve aşırı uzun, hantal cümleler yazmaktan kaçınmanıza yardımcı olabilir. Bir dizi kısa, ani cümle, olgunlaşmamış bir yazı stiline işaret edebilirken, uzun, hantal cümleler genellikle zayıf ve/veya aşırı karmaşık cümle yapısına yol açarak yazılanları okumayı ve anlamayı zorlaştırır.Cümlelerin birleştirilebileceği çeşitli yollar vardır. İyi kullanıldıklarında bunlar yazınıza çeşitlilik katabilir:• Eşgüdüm (ve, veya, ama, henüz, yani, için) Akademik İngilizce yazarken birçok öğrencinin yaptığı bir hata, cümlelere eşgüdümlü bağlaçlarla başlamaktır (ve, veya, ama, henüz, yani, için). Adlarından da anlaşılacağı gibi, bağlaçları koordine etme işi, yan tümceleri veya cümleleri birleştirmek (koordine etmek) içindir ve bu nedenle, cümle birleştirmenin en temel yöntemi olarak kabul edilebilirler.Daha sofistike yazarlar ara sıra cümleye başlamak için bazen 'Ve' veya 'Ama' (ve bazen 'Yet') kullanırlar - ancak yazma stilinizden çok emin olana kadar bunu yapmamanız tavsiye edilir.• Bağlaç zarfları (ayrıca, ancak, bu nedenle, vb.)
Daha resmi yazımda sıklıkla kullanılan iki cümleyi birleştirmenin daha sofistike bir yolu, ikinci cümlenin başına veya başlangıcına yakın bir bağlaç zarfı koyarak bileşik bir cümle oluşturmaktır.İki cümle arasında yakın bir ilişki olduğunda bağlaçtan önce noktalı virgül konur; aksi takdirde nokta kullanılır (özellikle cümleler uzunsa) ve bağlaç zarfı yeni bir cümleye başlar.• Alt bağlaçlar (ancak, çünkü, eğer, olmadıkça, ne zaman, oysa, vb.) Karmaşık cümleler, bir bağımlı bağlaç tarafından tanıtılan en az bir bağımlı (alt) yan tümce kullanılarak oluşturulur. Bu yan tümce, bağımsız (ana) bir yan tümceden önce veya sonra gelir.
Komedinin Önemi
Hiçbir saygın teorisyen, komedinin önemsiz olduğunu ileri sürmedi. Aristoteles’in kayıp notlarının modern rekonstrüksiyonları, onun tür için trajik arınmayla karşılaştırılabilir bir arındırıcı etki, her ikisinin de zararlı aşırılıklarını dizginleme etkisine sahip olacak bir zevk ve kahkaha uyandırdığını iddia edeceğini makul bir şekilde öne sürdü. Böyle bir kuramlaştırma pratikten uzak olabilir.
Dramanın sonraki tarihinde daha önemli olan, karakterlerin trajedi ve komediye uygun sosyal statüleri arasındaki neo-Aristotelesçi ayrımdır. On altıncı yüzyılın ortalarında, kendine güvenen kanaatleri olan Scaliger, Poetices Libri Septem’de (1561) “Komedi, rustik ya da düşük şehir hayatından karakterler kullanır.
Bu ayrım, komedinin izleyicilerin çoğunluğundan sosyal olarak uzak olmayan insanlarla ilgili olduğuna dair genel kabul görmüş inançtan çok uçlarında daha az önemlidir. Cicero’nun komedinin “yaşamın bir taklidi, bir gelenek aynası ve gerçeğin bir imgesi” olduğu şeklindeki ünlü özdeyişine geçerlilik kazandıran işte bu uyumluluktu.
Yazarların zanaatı, yani, hayal güçlerinin niteliğinde, yansıtmalarının doğruluğunda, görüntülerinin canlılığında sergilenir, ancak öznesi (ve nesnesi) yaşamdır, gelenektir, gerçektir. Aristoteles için komedi, “ortalamadan daha kötü erkeklerin taklididir; daha da kötüsü, her türlü kusurla ilgili olarak değil, yalnızca belirli bir türle ilgili olarak, Çirkin’in bir türü olan Gülünçtür.
Alay edilmek istenen şey aynı zamanda düzeltme için de tutulur ve yüksek komediyi Elizabeth dönemi ve Elizabeth sonrası Britanya’daki bağımlılarından ayırmaya gelen şey “karınızı zevkinize karıştırmak” niyetiydi. Bekleyebileceğimiz gibi, Jonson’ın Every Man in His Humour’unun yeniden canlandırılması için yazdığı Giriş’te Aristoteles ve Cicero’nun yankıları vardır. Yeni izleyicilerinin tepkilerine rehberlik etmeye kararlı, söz veriyor.
Jonson, baskın Avrupa geleneği haline gelen şey için hem ihlalde hem de gözlemde onurlandırılan bir model sağlayan bir eleştirel veya düzeltici komedi biçiminin açık sözlü reklamcısıdır. Menander’in “Yeni Komedyası”nda önceden şekillendirilmiş olan bu, Molière ve Beaumarchais’in, Lessing’in, Griboyedov’un, Gogol ve Ostrovsky’nin, Wycherley ve Congreve’nin, Bjørnson ve Ibsen’in ve daha küçük sayısız yazarın eserlerinde çeşitli şekillerde yansıtılır.
Bizi seçtiği kurbanların hatalarına ve fetişlerine gülmeye davet eden ve bunu yapmazsak bizi azarlayabilecek bir tür komedi. Kendi zekalarını sergileyen yazarlar, akıllı tepkiler bekliyorlar. George Meredith için çokça alıntılanan Essay on Comedy (1877) adlı eserinde bu, “gerçek komedi”dir ve sınavı “düşünceli kahkahaları uyandıracaktır” şeklindedir.
Meredith’in denemesi, George Henry Lewes’in Avrupa ve Amerika’da dramanın sanattan eğlenceye düşüşünün yasını tutmasından kısa bir süre sonra 1877’de verdiği bir dersin genişletilmiş versiyonuydu ve Meredith’in dramatik bir canlanmayı müjdelediği söylenebilir. Ibsen’in Toplum Sütunları’nın ilk kez aynı yıl sahnelenir.
Komedi 3 birlik kuralına uyar mı
Entrika komedisi Örnekleri
Entrika komedisi Nedir
Komedi Nedir Edebiyat
Komedinin Özellikleri
Entrika komedisi Özellikleri
Karakter Komedisi örnekleri
Dram Nedir
Modern bir kulağa göre, Meredith ‘komik ruh’a aşırı derecede aşıktır, ancak ‘şüpheli bir nedenin herhangi bir entelektüel savunmasının bir Komedi Fikrinin tohumlarını içerdiği’ canlı algısıyla Ibsen ve Shaw için bir olasılık açar. Ondokuzuncu yüzyılın son çeyreği, komedinin kulaklara çarptığını gördü. 1841’de galip gelen, 1874’te üstün gelen üretken Dion Boucicault, 1887’den sonra komedisi Kendimiz için artık teatral bir alıcı bulamıyordu.
Eski formül otoritesini kaybetmişti. Bu arada, Ibsen zaten önemli başarılarını taçlandırıyordu, Wilde kısa bir süre sonra, açık bir tersine çevirme yoluyla, ciddi olmamanın önemini vaaz edecek, Çehov’a Moskova Sanat Tiyatrosu’nun kurulmasıyla ikinci bir şans verilecek, Shaw İngiliz tiyatrosunu sabote etmeye başlayacaktı. The Quintessence of Ibsenism (1891) ve kendisinin bazı ‘hoş olmayan’ oyunlarıyla ve 10 Aralık 1896’da Paris’te, Alfred Jarry’nin Ubu Roi’si, hızlı bir şekilde öğrenmesi gereken bir teatral seyirciyi skandal haline getirecekti.
Komediyi yeniden değerlendirme ihtiyacı, yeni yüzyılın en başında Fransız filozof Henri Bergson tarafından karşılandı. Bergson’un özel konusu kahkahaydı, 1900 monografisinin başlığı Le Rire’dir, ancak temasını büyük ölçüde Molière ve daha sonra Fransız oyun yazarlarının çalışmaları aracılığıyla araştırdı.
Le Rire’ın sınırlamaları ne olursa olsun ve insan deneyiminin ince ve çok yönlü bir ifadesi için komedi arayanlar, bunları ortaya çıkarmak için çok uğraşmışlarsa da, özellikle kahkahanın ve genel olarak komedinin toplumsal etkisini ustalıkla odak noktasına getiriyor.
Bergson’a göre komik karakteri yalıtan şey, öz-farkındalığın yokluğu, göz alıcı bir katılıktır. Toplumsal bir jest olarak, kahkaha korkuyu esinler ve dolayısıyla “eksantrikliği dizginler” ve Bergson’u komedinin asıl saldırısının ahlaksızlığa değil, sosyal olmamaya yönelik olduğu görüşünü formüle etmeye iten de budur.
Hâlâ sit-com’ların çoğunluğu tarafından desteklenen vizyon, toplumsal olarak muhafazakar bir biçim olarak komedi, burjuva normdan sapmaları kahkahalarla cezalandırıyor/ödüllendiriyor. Seyirci, güçlü duygusal bağları olmayan karakterlerin sergilediği mekanik öngörülebilirliğe ve toplumsal uygunsuzluğa güler: “Gördüğümüz gibi gülünç, yalnızca zekaya hitap eder: Kahkaha duyguyla bağdaşmaz”.
Karmaşık analizini seçilmiş sonuçlarla temsil etmek Bergson’a haksızlık olur. Daha sonraki teorisyenler onun argümanının eksikliklerini vurgulama eğiliminde oldular. Robert Weimann’ın popüler komedi geleneğinin kalbinde bulduğu “birlikte gülmeyi”, “gülmeye” odaklanmasında kesinlikle ihmal ediyor.
The Life of the Drama’da Eric Bentley, Bergson’u “Galyalı aşırı kesinlik” ve küçümseyici komedi ile “sanat ile yaşam arasında bir tür kesişme” olarak nitelendiriyor, ancak bu yargılar Bentley’in bölümleri bağlamında okunmalıdır. Bergson’un sert önerilerinin, komediden çok, komedinin daha acımasız dünyasına uygun şekilde uygulandığı ortaya çıkacak olan fars ve komedi üzerinedir.
Kendimize hatırlatmamız gereken Bergson, kahkaha üzerine bir çalışma yaptı ve tezini açıklamak için komediyi kullandı. Freud’un Şakalar ve Bilinçdışıyla İlişkisi (1904) araştırması, tiyatrodan daha da uzak olmasına rağmen, komik teorinin gelişimini etkilemiştir, en azından esprilerin tabuları geçersiz kıldığını, vekaleten hoşgörüyü lisansladığını ve hem anlatıcıya hem de dinleyicilerin hayatlarını sınırlayan kısıtlayıcı tutumlara ve uygulamalara karşı gizli düşmanlıklarını ifade etmeleridir.
